Geplaatst Het dagboek van Spitfire.
Woensdag, 28 april 2010.
Vandaag, precies 16 dagen geleden, lag er een duivenei in ons duivenhok. Maar niet het eerste ei, neenee, Poi en Ilik, die zelf ook vorig jaar met de hand zijn groot gebracht, hadden al meerdere eieren gelegd. Maar dit ei was speciaal. Dit ei mocht worden uitgebroed.
Vanmorgen was het ei al aangepikt. Het gekke was alleen, het was van boven naar onder aangepikt, en niet van links naar rechts. Maar goed, verder niet al te veel over nagedacht, en toch naar de pony’s gegaan. Daar toch maar even met Hans gepraat, want onbewust maakte ik me toch zorgen.
Hans vond het ook raar dat het ei zo was opengepikt, dat hoorde niet. Dus of het kuiken lag verkeerd, of de luchtkamer zat aan de verkeerde kant, of er was een tweeling. Hoe dan ook, als ik s’middags thuis kwam, moest ik kijken of het ei verder open was. Was dat niet het geval, dan moest ik het oudst open gepikte stukje alvast losmaken. Dus het ei wegpeuteren. Niet in een keer, maar stukje voor stukje, en beetje bij beetje. Ook het vlies om het kuiken. Maar daar moest ik eerst op spugen, want dat was waarschijnlijk opgedroogd. Als ik dat ging weghalen, moest ik doorgaan tot het begon te bloeden, dan moest ik stoppen, en het na een half uurtje/uurtje weer een stukje proberen.
Lekker een dagje met de pony’s bezig geweest, en zodra ik thuis kwam weer naar het ei gegaan. En nee, het ei was niet verder open gepikt. Dus de stoute schoenen aangetrokken, en toch maar beginnen met peuteren. Maar het ei bewoog niet, en in het ei bewoog ook niets. Dus ik dacht dat ik te laat was. Maar toen het eerste stukje weg was, en het eerste luikje gemaakt, begon het kuiken toch te bewegen. Dus ik heb verder gepeuterd, eerst de stukjes schil, dan de stukjes vlies van de schil, en toen kwam ik op het vlies van het kuiken. Dat was wit en taai, dus daar maar op gespuugd. En dan leek te werken. Maar het kuiken zat nog ver in het vlies, en had misschien al de hele nacht, en dus een deel van de dag liggen te knokken. Dus toch maar wat stukjes weg gepeuterd, tot het begon te bloeden. Zoals Hans zei dat het moest. En zo ben ik ieder kwartier/half uur stukjes weg gaan peuteren, en na anderhalf uur was het kuiken dan zover dat zijn hoofdje eruit kwam. Nog even wat stukjes weggehaald, en met de restant van het ei teruggelegd onder Ilik. Ik dacht slim te zijn en Ilik een stukje weg te duwen, en dan het ei neer te leggen. Want, dacht ik, dan gaat hij er waarschijnlijk niet op staan. Dat was een foute keuze. Ilik pakte het kuiken bij een pootje, en begon ermee te schudden. Dus het ei eruit gehaald, even vastgehouden, en weer teruggelegd. Maar nu direct onder Ilik. En daar kwam het ei verder uit. Nu, een paar uur later, leeft het kuiken nog, en zijn Poi en Ilik heel zorgzaam. Ik ga af en toe even van buiten af loeren, en dan kijken of ik iets kan zien. Tot nu toe is het kuiken erg zwak, maar ja, het is net uit een ei gekomen, wat wil je anders? De naam Spitfire is gekozen omdat het kuiken met spuug is geholpen, en daarbij een erg strijdlustig karakter heeft.
Donderdag, 29 april 2010.
Vanmorgen heb ik even bij Spitfire gekeken. Hans zei dat ik niet te vaak moest kijken, dat kon nl gevaarlijk zijn voor het nest. Dus ik had zo bedacht om smorgens even te kijken of Spitfire nog leefde, dus dat heb ik gedaan. Ik heb een stokje gepakt, en mams duif een stukje omhoog geduwd. Toen ik zag dat hij nog leefde, heb ik ze lekker zo gelaten. Hij ziet er best goed uit.
Toen ik terug kwam van het paard, om 18.00, ben ik weer even bij het kuiken gaan kijken. Dit keer om ook even een foto te maken, aangezien ik iedere dag een foto wil maken, tot hij groot is! Hij ziet er gezond uit, is mooi opgedroogd, en zit al overeind. Zijn ouders zitten tevreden op hem te zitten, en wisselen nog van dienst. Het is zo leuk om een kuiken zo op te zien groeien!
) 
En not to worry, ik heb redelijk veel ervaring, dus ik kan veel kanten op 
Waar komt dat bloed vandaan? Is dat vanuit de navelstreng? 
Wat een dikkerd al zeg!