Geplaatst Mijn konijntje van 7 jaar deed van de een op andere dag raar.
Ze zat met haar koppie strak naar achteren en haar ogen stonden strak wagenwijd open.
Een seconde later was er niks meer aan de hand.
Dus ik met haar naar de da.
Eenmaal in de kamer bij de da en uit haar vervoersbox kreeg ze weer zo'n "aanval" maar hield het veel langer aan.
Zodra ze weer in haar vervoersbox zat, was het over.
Ik kreeg antibiotica mee naar huis en moest haar vooral veel rust geven.
Maar na 3 verschillende antibiotica-kuren was het nog niet over.
Op een gegeven moment werd het zelfs erger.
De laatste keer bij de da in de kamer raakte ze ook nog helemaal in paniek en probeerde alle kanten op te gaan.
Het was hartverscheurend heb staan te janken dat wil je niet weten.
Da en assistenten wisten niet wat ze zagen en wilden haar ter plekke in laten slapen.
Maar ik wilde niet opgeven omdat ze niet constant zo was en de tijden dat ze "normaal" was, was ze het konijntje vol streken dat ik kende.
Het was zo raar, alsof er een knopje steeds aan en uit gezet werd.
Da stemde toe om het nog 1 keer te proberen met een ander medicijn.
Dat zou echt de allerlaatste poging zijn.
En laat ze nou net met die allerlaatste poging helemaal opknappen !
Ze werd beter en heeft er geen last meer van gehad.
Onze band was ondertussen nog meer gegroeid en we waren zowat onafscheidelijk.
Ik was zooooo blij dat mijn kleine meid weer helemaal opgeknapt was.
Uiteindelijk stierf ze een jaar later van ouderdom.
Het is fijn dat ik het van me af kan schrijven maar het zou nog fijner zijn als ik wist wat ze nou heeft gehad want dat weet ik nog steeds niet.
De da was er zo vaag in. Volgens mij wist ze het niet.
