Geplaatst 2 jaar geleden is de ziekte van cushing bij hem geconstateerd, eigenlijk komt die vooral voor bij kleine hondjes en niet bij honden van 36 kilo,
maar Sam had de pech deze ziekte toch te krijgen en helaas sloeg de medicatie ook nog eens niet aan, hij leek er zelfs chagrijniger en slomer van te worden.
Toen hebben we besloten te stoppen met de medicatie en het gewoon aan te kijken, we kregen pijnstillers mee om op mindere daagjes te kunnen geven aan hem.
Lange tijd ging het naar omstandigheden eigenlijk super goed met hem, tot hij een maandje geleden opeens heel slecht begon te eten, naar de DA geweest,
die heeft hem wat injecties gegeven, bloed afgenomen en medicatie mee naar huis. Maar het mocht niet baten, hij bleef nauwelijks wat eten, we probeerden van alles,
van hele kippen tot plakken worst, soms ging er wel wat van in, maar meestal had hij er gauw weer genoeg van
Deze periode was erg moeilijk, we zagen hem zichtbaar achteruit gaan, we wisten dat het er aan zat te komen natuurlijk, maar blijft gewoon naar je hond zo te zien aftakelen
Hij wilde inmiddels al nauwelijks meer lopen buiten, moest iedere nacht minimaal 1 keer rond een uurtje of 3 eruit voor een plas en die donderdagavond
merkte we dat hij gewoon echt op was, hij kon de trap niet meer op en liet zich gewoon gewillig de trap op en af dragen, dat zou je onder betere omstandigheden echt niet moeten proberen bij hem
Die vrijdag wisten we het eigenlijk al, het ging niet meer, 's middags DA gebeld en voorgelegd hoe het nu met hem ging, het leek haar ook het beste om hem in te laten slapen,
om 5 uur zou ze thuis langskomen, hij was altijd helemaal gek op iedereen die op bezoek kwam, maar nu stond hij niet eens meer op,
hij lag lekker met zijn koppie bij mij op schoot op z'n eigen zachte matrasje en zo heeft hij ook z'n laatste adem uitgeblazen
Ik heb nog nooit zo hard en veel gehuild, hij betekende zo ontzettend veel voor mij, mis hem nog steeds iedere dag en de tranen blijven komen als ik aan hem denk,
maar ik weet dat het beter voor hem was. Hij is altijd zo vrolijk, enthousiast, energiek en speels geweest en nu, nu kon hij buiten nog geen 10 meter lopen,
dat moet voor hem ook vreselijk geweest zijn, ik hoop dat hij nu naar een betere plek is, waar hij weer vrolijk rond kan springen en spelen...
Sam is maar 10 jaar oud geworden, 4 april zou zijn 11e verjaardag geweest zijn..
1. Sam als kleine puppy, wat een schatje was het toch
En iedereen maar denken dat hij zo schattig en klein zou blijven 
2. heeft hij toch mooi iedereen voor de gek gehouden
3. knappe macho man
(zijn breedte kwam ook gedeeltelijk door zijn ziekte) 
4. hij hield nooit zo van poseren voor de foto, kon hij heel zielig kijken
5. wat hij het liefste deed, lekker rennen en met stokken spelen
6. ook lege flesjes zijn leuk speelmateriaal
7. heerlijk rennen in het veld
8. lekker bekkie
9. Wat een knappe vent toch
10. in afwachting op de sneeuwbal die voor zijn neus gehouden werd
zeer geconcentreerd 
11.
12. Dat koppie doet ieders hart toch smelten?
13.
14. onze andere hond Tim moet het nu zonder zijn maatje doen
15.vaarwel mijn lieverd, ik hou zoveel van je..
Hoewel het nog steeds zo vreselijk pijn doet als ik aan hem denk en het verhaal zo neer moet zetten, vond ik toch dat deze geweldige hond een topic verdiende
het heeft vele tranen weer gekost, maar ik denk dat het mooi uitbeeld hoe ontzettend fijne, fantastische en leuke hond hij was!
