De pijn die ik voel voor mijn honden die zonder verweer slachtoffer werden is nog steeds heel groot, ik slaap nog dikwijls niet 's nachts. Ik denk er nog iedere nacht aan terug. Ze waren weerloos, opgesloten, niet te redden. Het huis brandde af in no time, ze waren gevangen. Ik heb ze allemaal verzorgd, de meeste bij mij geboren. Ze lagen verspreid over de woning, zei de brandweer en er was geen één die kon worden gered. Hopelijks zijn ze vlug gegaan, zonder al te veel af te zien.
Ik wil alleen zeggen dat ik ze nog steeds mis ook al had ik ze in geen 5 jaar nog mogen zien van mijn moeder. De pijn blijft, het is zo onrechtvaardig en zo moeilijk te begrijpen voor buitenstaanders.
Jimmy-James, Besje, Yuri, Darcy, Suzy, C.J., Lilo, Poppemieke, Witje, ik mis jullie en jullie blijven in mijn hart voor altijd.
Jullie hebben dit niet verdiend. Dit is een laatste eerbetoon...
