Korte inleiding:
Begin 1998 hebben wij onze 1e hond gehaald. Geheel onwetend qua honden (en fokkerijen en ...) zijn we gestart met een Beagle-pup, [***]. Een jachthond, in een flat (wel gelijkvloers met weide achteraan), met ouders die 8u per dag werkten en een kind wat naar school ging
Dus neen, niet ideaal, weet ik ondertussen ook wel. Maar wat had ze het goed, wat was ze gelukkig. De lieveling van alles en iedereen, een übervrolijke, lieve hond. In 2007 hebben we haar moeten afgeven (kanker), zelfs de dierenarts die haar nog geen jaar kende (we zijn toen verandert van dierenarts) stond in tranen toen we haar moesten laten inslapen, zo pakte ze iedereen in .. Toen hadden we dus geen hond meer, nu 2 jaar later is ons gezinnetje nog maar met 2 en gaat mama héél veel minder werken (meer thuis dan werken en als ze gaat werken is het 4u per dag) dus toen kwam het weer: een hondje erbij zou wel leuk zijn. Nu staan mama en ik lijnrecht tegenover elkaar qua type hond, zij wil liefst een superklein schoothondje, ik wil een echte hond (niet dat die schoothondjes geen honden zijn, maar jullie begrijpen het wel denk ik)

Nu zei ik vandaag tegen mama (weer maar eens): als je een hondje wil moet je af en toe eens in het asiel gaan kijken. Ze trok er eerst niet echt aan maar soms ben ik gewoon goed
en uiteindelijk zijn we dus naar het asiel gereden. Je weet nooit wat je daar tegenkomt, of niet. Het hoeft ook niet nu meteen maar dan heb je een idee wat er zit en je kan altijd een paar keer teruggaan, je moet niet meteen beslissen .. Enfin, wij dus daar aangekomen, mochten we vrij gaan rondkijken. De eerste reeks kooien zat niks wat ons aantrok, natuurlijk wel genoeg schattige honden, maar niks voor ons.Tot de laatste rij kooien .. Mama liep voor me en zegt ze ineens: och, kijk nu .. En 2m verder: oh nee, kijk hier nu!
Dus wat bleek:
kooi 1 .. een beagle .. een hele echte beagle
kooi 2 .. een pincher .. een heel klein geval

Moeder natuurlijk meteen naar die pincher. Ok, toegegeven, het was een schattig beestje, maar o zo bang. Wel kwispelen in het verste hoekje, maar niet durven komen .. Ik was ondertussen al bij die beagle blijven hangen (
) maar ook deze leek niet van plan meteen te komen, bekeek me wel en hield alles in de gaten, maar geen reactie. Dus even later ben ik me ook gaan richten op die pincher om die eens te bekijken. En natuurlijk: nog geen minuut later stond ineens die beagle daar (ik zat net aan de grens van de kooien). Ik smolt al
Beetje tegen gepraat en beginnen aaien enzo .. en oh, wat genoot dat beestje. Uiteindelijk ging hij helemaal hangen op z'n zij om toch maar op alle kriebelplaatsjes geaaid te kunnen worden, met dan zo genietend z'n kopje in de lucht als je het juiste plaatsje gevonden had, zich meteen tegen de tralies drukkend als je even stopte.. Als hij kon zou hij door de tralies in je (mijn?) armen kruipen .. En die pincher? Tja, die lag nog steeds in z'n mand te kwispelen 
Daarna zijn we wat informatie gaan vragen over de pincher, is een gevonden hondje (zonder chip), geschat op een jaar of 2 en moet daar dus nog even blijven omdat de eigenaars kunnen opduiken, zat er nog maar een dag of 5 .. Maakt natuurlijk niet uit, haast hebben we niet en we gaan sowieso nog een (paar) keer terug voordat we beslissen .. Ik natuurlijk zo even tussendoor toch ook maar wat gevraagd over die beagle die er toevallig langs zat, kon het niet laten
Het is dus een beestje van nog geen jaar oud, dominant karakter maar als hij éénmaal weet wat of hoe valt er best mee te werken. Blijft steeds vanalles proberen en is een speciaal geval (hun woorden
), maar daar is ie ook beagle voor
Is zo'n 2 maanden geleden afgestaan omdat het teveel hond voor de mensen werd ofzo, ze konden er niet meer mee om. Maarja, eerste hond, een dominante beagle .. ik kan het me voorstellen
Maar als je éénmaal een beagle hebt gehad ..Dus kortom: ik ben er weg van, hoe die hond op mij reageerde .. te mooi om waar te zijn ..
Maarja, ik besef ook dat het mijn moeder is die moet kiezen, het zal vooral haar hond worden (ik heb een fulltime baan en woon nog thuis, dus ik heb ook wel contact met de hond maar toch een stuk minder als mijn moeder) .. en ik kan wel eens goed overtuigen, maar ik vrees dat dit toch een onbegonnen zaak is
*zucht*
Volgende keer maar proberen niet naar die hond te kijken als we nog eens teruggaan voor die pincher



)
wat een schatje! kan me voorstellen dat je daar voor valt



Zitten langs mekaar, maar er is een scheiding tussen de hokken dus geen contact.