Geplaatst 
Kom ik een vrouw tegen aan de overkant van het water met 2 honden, een gevlekte windhondachtige, en een zwarte ondefinieerbare. Ik ben op afstand, aan de andere kant van het water heb mijn hond los, maar die kan niet naar de andere honden toe. Samen kijken we naar de overkant, naar de vrouw met de twee honden. Ik zie de honden werkelijk helemaal niks verkeerd doen, ze doen alleen honds wat zoveel wil zeggen als lekker snuffelen in het gras. Opeens flipt de vrouw helemaal door, trekt beide honden als een gek terug, gaat tegen ze lopen schreeuwen. De honden zie je een beetje in elkaar kruipen. Ze gaat opeens op haar knieën zitten zodat ze op gelijke hoogte met de honden zit (geen idee waarom) en ze spreekt ze hartig toe. Ze grijpt er ook 1 in zijn nek, die het op een piepen zet. Daarna laat ze ze los en loopt ze door.Ik loop erachteraan, hevig verontwaardigd, ook mijn hond is zeer oplettend. Na een tijdje mogen haar honden los en mag mijn hond eventjes met haar honden spelen. Aan alles wat ze doet zie je dat ze niet met haar honden overweg kan. Ik vroeg wat er was dat ze die handelingen deed. 'Ach, ze moeten gewoon luisteren, ze doen alles verkeerd' zegt ze. Terwijl de honden geen stap verkeerd deden.
Ik vind dit soort situaties erg zielig, en werd er ook lichtelijk boos van. Alleen was ik op dat moment zo'n watje dat ik er niks van durfde te zeggen, terwijl ik normaal een grote waffel heb.
Hoe zouden jullie dit aanpakken? De honden werder zonder zichtbare reden veel te hard aangepakt.
10 minuten per dag uit, is toch niet normaal. Weet je wat ik ook niet hebben kan, als honden precies aan de voet moeten lopen, stappen ze 1 pas te hard door waardoor ze ietsje van plaats veranderen direct een ruk aan de slipketting, treurig.. 