Ik ben sowieso wel een huismus, daar zal het wellicht mee te maken hebben
maar het ergste is wel dat ze nooit écht alleen is! Mijn moeder heeft een gastouderopvang aan huis, en op de weinige momenten dat er echt niemand is heeft ze altijd haar hondenmaatje nog (ze slapen samen in een mand, spelen enz.) Ze is wel veel op mij gericht en ik ben wel echt haar baasje, maar ik vind toch dat ik misschien teveel om haar geef/met haar bezig ben.Bokkers die dit herkennen of tips hebben?
ik zie er geen probleem in
ja en? en nu?) maar dat is een kwestie waar ieder mens nu eenmaal heel andere ideeën over heeft.
Hij is dus nooit alleen.
Het is niet zo dat ik denk goh wat zouden anderen hier nou van vinden, dat maakt me niks uit. Het is meer voor mezelf zoiets heb van ooh zielig