Vanaf gisteren ging hij achteruit. Zakte door zijn achterpoten, bleef lopen, kuchte enz enz.
Vandaag naar de kliniek geweest met in ons achterhoofd dat het misschien de laatste keer zou zijn. Eerst nog een longontsteking uitgesloten en op de foto was te zien zijn hart erg vergroot was. We hebben het besluit genomen dat het goed was geweest.
Paddington bedankt voor de fijne jaren van vriendschap die je gegeven hebt, we letten wel op je vriendinnetje Poe.
Dag lieve vent. Geen kwijl, je niet meer overal en nergens tegenkomen in het huis, geen stinkadem meer naast je met eten......


maar van mijn ouders). Ik moet zeggen dat het me verbaast hoe snel het normaal is dat hij er niet meer is. Komt misschien door zijn oude leeftijd wat hij toch heeft mogen halen. Eerste dag had ik wel een keer dat ik dacht dat hij naar buiten kwam lopen.
maar realistisch gezien kan het ook elke dag voorbij zijn.
(je ziet het Mir, het kan erger