
Ze gaat nu echt achteruit vind ik. Gisteren bij de DA geweest, hij bevestigde mijn angst.
Maar het is zo moeilijk, er zijn namelijk ook nog momenten dat ze zo heerlijk met me kroelt en ze gelukkig is


Maar er zijn ook momenten dat ze voor zich uit ligt te kijken... en dat ik me afvraag hoe ze zich voelt. Op die momenten ziet ze er niet gelukkig uit.
Dit is moeilijker dan ik had gedacht. Ik wil niet dat ze gaat lijden, maar ik wil haar ook geen gelukkige momenten ontnemen, die heeft ze toch al zo weinig gehad in haar leven...
Kon ze maar praten, mijn lieve meisje.