HIer ook maar ons verhaal;
Nou, als iemand dit nog volgt...........het is best bijzonder gelopen hier.
Toen we ons meisje te koop zagen waren er nog 2 teefjes. Wij konden pas zaterdags gaan kijken en toen werd 's ochtends gezegd dat haar zusje de avond ervoor was opgehaald en we geen keus hadden. Maar goed, verliefd, dus meegenomen.
Onze BC van 15 leefde toen nog. De fokster zei wel dat ze van slag was toen haar ( enige ) broertje de week ervoor was verhuisd. Toen haar laatste zusje weg ging had ze daar minder last van.
Ergens heeft dat altijd in mn achterhoofd gespeeld.
Toen de BC ingeslapen werd wilden we serieus even 1 hond en ons daar vol op richten. Maar als je 2 honden gewend bent en je ziet hoe veel leuker honden onderling zijn, blijft het knagen. Ik trainde met haar, we liepen veel, zochten contact met andere honden etc etc. Maar hoe leuk ze ook speelde en trainde met ons, ze was totaal anders met andere honden.
Wij wilden weer een BC of Aussie OF weer een Stafford. De meningen waren iets verdeelt. We keken zowel naar herplaatsers als pupjes. Wij hadden laatste jaren 2 teefjes en dat had onze voorkeur.
Met verschillende mensen contact gehad over hun hond. Met 1 iemand ook al gehad over komen kijken, maar het contact verliep erg moeizaam, dus die week niet gegaan.
Stiekem ook steeds gekeken naar een soortgelijk hondje. Gek genoeg dacht ik altijd; stel dat mensen haar broertje ofzo wegdoen..........
En wat denken jullie?????? Ik zie een hondje aangeboden en vraag naar zijn geboortedatum en waar hij vandaan komt etc. is het haar VOLLE broertje. We zijn de volgende dag meteen gegaan en hebben hem meegenomen.
De grote vraag was of ze elkaar herkenden, maar dat is heel moeilijk te beoordelen. Ze keken heel raar en waren daarna als wilden aan het rondrennen en spelen. Ook hier ging dat zo verder, soms ook best hard. Hij is hier nu een week en moet nog erg wennen en rust vinden in zijn koppie. We wandelen wel lekker dat ze samen kunnen uitrazen en dat werkt beter dan het spelen in de tuin. Vandaag wordt hij geholpen, zodat ze geen rare plannen kunnen maken.
Ik geloof nergens in, maar nu heb ik zoiets van; toeval bestaat misschien toch niet. En hoe kan het toch dat ik maar bleef denken dat hij misschien weleens op i-net te koop zou kunnen komen. We hebben hem niet gezien en kennen de mensen niet. Uit honderden, zo niet duizenden honden vind je hem gewoon......Als we de week ervoor wel beter contact hadden kunnen krijgen over de andere hond, was ik hem echt niet tegen gekomen.
Ons meisje was de laatste tijd wel iets verwend toen ze alleen was en ze vind de aandacht alleen ook heel fijn, net als hij natuurlijk. Ze is wel iets verandert, ook naar ons toe, maar straks zullen ze het normaal vinden en hn weg wel vinden.