Tiepfoudt schreef:Ik geloof best dat de meeste situaties verder gaan dan een smoesje verzinnen om je huisdier weg te doen, maar ik vraag me ook wel een ding af. Bedenken wij mensen ons van te voren niet meer hoe lang we met het aan te schaffen huisdier te maken zullen hebben? Dus een hond die pak 'm beet 10-12 jaar oud wordt, tenminste, als je het goed wilt doen is dat toch de bedoeling voor de meeste hondenrassen om deze leeftijd te halen?) Of een kat die al gauw een jaar of 16 wordt? En dat een huisdier problemen zou kunnen geven (nadruk: zóu kunnen geven) wanneer er kinderen komen?
Of denken er zoveel mensen rond een leeftijd van 25-30 jaar alleen maar na over kosten (natuurlijk ook niet onbelangrijk) en niet over mogelijke problemen die boven water kunnen komen drijven. Ook bij de liefste honden/katten waar je nooit problemen mee hebt gehad.
Ik denk dus niet perse dat het probleem zozeer zit in het "smoesjes verzinnen", want er bestaan echt hele lastige situaties (bijna alles is op te lossen, maar zover willen veel mensen niet gaan/uitgeven (geld), maar meer in hoe makkelijk wij tegenwoordig denken over het aanschaffen van een huisdier. Problemen? We raken het huisdier weer 'net zo makkelijk kwijt als dat we het gekocht hebben'. En dan tranen met tuiten huilen omdat je je lieve Sammie zo mist. Sorry, maar dat had je je dan jaren geleden moeten bedenken toen jij zo graag een hond wilde. Eerst nadenken over hoe jouw leven er de aankomende 10/20 jaar uit gaat zien, niet alleen maar aan je eigen plezier voor de komende paar jaar denken en dat jij graag wilt dat jouw kinderen met dieren opgroeien. Als je een huisdier aanschaft, ben je het toch verplicht om het een stabiel thuis voor het leven te bieden? Of is dat nu een hele kromme redenatie van mij? En ja, dat komt er misschien op neer dat als jij in de nabije toekomst graag kinderen wilt, dat je dan geen huisdier moet nemen. Is dat dan niet een beetje overdreven? Nee, ik denk het niet. Anders zouden er niet zoveel onhoudbare situaties ontstaan. Echter, ik denk dat al die schattige foto's die op sociale media ronddwarrelen van baby's die tegen een rottweiler aan liggen te slapen en filmpjes (die in wezen helemaal niet zo schattig zijn) van honden die 'hun baby' beschermen door te grommen durf je er ook maar iets te dichtbij te komen, voor veel mensen het ideale plaatje schetst. Ach gossie, dat wil ik nou later ook.
De beslissing die veel mensen maken om hun huisdier te herplaatsen als er (grote) problemen zijn ontstaan, is denk ik op dat moment wel de goede beslissing. Tenzij er professionele hulp ingeroepen wordt, maar ik denk dat die gevallen ook wel op een paar handen te tellen zijn in vergelijking met het aantal eigenaren die dat niet doen en meteen voor herplaatsing kiezen. De situatie laten doorsudderen is in mijn ogen het slechtste wat je als eigenaar kan doen, dus óf hulp inschakelen, óf zorgen voor een goed, nieuw adres en jezelf achter de oren krabben of je jaren geleden wel de goede beslissing hebt gemaakt door een huisdier aan te schaffen en niet voorbereid te zijn op eventuele problemen.
Dan zijn er helaas de schrijnende gevallen "jij mijn kind bijten? Spuitje voor jouw, vriend." Zulke mensen verdienen nooit geen huisdier meer, in ieder geval niet voordat er alles aan is gedaan om wél het goede in de hond/kat naar boven te halen. Zijn er tig gedragstherapeuten langs geweest en blijven de problemen, dan kan afmaken de laatste optie zijn. Maar ik ben ervan overtuigd dat dit maar heel zelden voorkomt, maar dat er wel veel mensen zijn die niet het geduld op willen brengen en de moeite willen nemen om naar een oplossing te zoeken. Heel triest.
Op het moment dat er een kind ècht gebeten is, is het in feite te laat om nog met een gedragstherapeut aan te komen: want gedrag veranderen kost tijd. In de tijd voordat het gedrag verandert (als het al echt te veranderen is) kan er opnieuw een incident plaatsvinden.
Kijk als dat kind die hond echt grof gepest heeft of pijn gedaan ok dan is het eigen schuld dikke bult, (hoewel ik doodbijten dan weer een graadje te ver vind gaan) maar als een hond alleen al loopt te stressen vanwege de aanwezigheid van dat kind terwijl dat kind niets heeft gedaan tegen die hond, is het wat mij betreft een gevaarlijke situatie waarbij het belang van het kind voor hoort te gaan.
Maar ja, er bestaan werkelijk mensen die hun hond belangrijker vinden dan hun kind... vaak zijn dat wel mensen met een stoornis, maar ze bestaan.
Geplaatst: 18-10-13 14:15 
,echt zat geen greintje kwaad in die hond,heb er nog bijna 2 jaar politiehond trainingen me gelopen,maar daar was ze veel te lief voor 
,nee ze merkt er niets van,maar gezonde honden die nog jaren lol in hun leven hebben is toch vreselijk om dood te spuiten,het is wél een dierenleven waar we het over hebben....