Bokt.nl

**Geplaatst**: 03-03-13 17:46

Geplaatst: 03-03-13 17:46

Joolien schreef:
In plaats van hier te blijven mekkeren kun je hun ook een bericht sturen of bellen dat je het er zo zwaar mee hebt en het fijn vind als ze even langskomen.

Ik begrijp Joolien wel. Het is goed bedoelt met het idee van 'kom op meid, onderneem zelf actie en zeg dat je het moeilijk hebt omdat je je hondje zo mist'.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-03-13 17:56

Re: Een dier verliezen, de normaalste zaak van de wereld?

Geplaatst door de TopicStarter : 03-03-13 17:56

Leffroi: klopt dat ik niet naar de begrafenis ga in jouw voorbeeld, wel naar mijn vriendin

**Geplaatst**: 03-03-13 17:57

Geplaatst: 03-03-13 17:57

Soms krijg je ongevraagd steun en soms moet je er om vragen.

De vergelijking die je maakt met je verongelukte paard en nu je hondje, vind ik persoonlijk ook niet te maken. De ene is plotseling en afschuwelijk en de ander is minder plotseling en niet minder afschuwelijk, maar het feit zelf is wel minder afschuwelijk. Dus ja, ik snap wel dat mensen eerder bij jou en je paard waren, dan bij jou en je hondje.

Verder, iedereen reageert verschillend. Ik hoef van mijn broer echt niet te verwachten dat hij zijn arm om me heen slaat en getuigd van zijn medeleven hoor. Daarentegen staat hij dan wel weer zonder mokken een groot gat in de wei te graven waar mijn hond ik moest komen. Is ook een vorm van steun en daarnaast weet ik dat hij het heel vervelend voor me vindt.

Meid, maak het jezelf niet zo moeilijk en bel je ouders even op. Vertel ze dat je je verdrietig voelt en wat steun nodig hebt. Niet van het slechtste uitgaan, misschien denken ze wel dat je wat ruimte nodig hebt op dit moment.

**Geplaatst**: 03-03-13 17:58

Re: Een dier verliezen, de normaalste zaak van de wereld?

Geplaatst: 03-03-13 17:58

Heb je al je ouders even gebeld?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-03-13 19:49

Re: Een dier verliezen, de normaalste zaak van de wereld?

Geplaatst door de TopicStarter : 03-03-13 19:49

Ja... Maar ga er even niet op in.

**Geplaatst**: 03-03-13 19:52

Geplaatst: 03-03-13 19:52

Eerlijk gezegd zou ik heel verbaast hebben gekeken als ik op deze momenten visite had gekregen.
En eigelijk ook helemaal niet de behoefte aan hebben.
Ik denk datmensen juist denken: laat haar maar even...

Opmerkelijk vind ik dat het in jouw verwachting ligt.
Iedereen is anders.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 03-03-13 20:11

Geplaatst door de TopicStarter : 03-03-13 20:11

Is misschien omdat ik dat gewend ben? Met dergelijke emotionele dingen zijn ze er altijd

**Geplaatst**: 03-03-13 20:41

Geplaatst: 03-03-13 20:41

F_Orumster schreef:
Opmerkelijk vind ik dat het in jouw verwachting ligt.
Iedereen is anders.

En daar loopt het inderdaad mis

**Geplaatst**: 03-03-13 20:41

Geplaatst: 03-03-13 20:41

stef schreef:
Is misschien omdat ik dat gewend ben? Met dergelijke emotionele dingen zijn ze er altijd

Dan spreek je dat uit tegen ze

**Geplaatst**: 04-03-13 03:02

Geplaatst: 04-03-13 03:02

Acht uur later informeer je al over een Kooiker hondje. Mensen die een dierbare verliezen zijn daar niet mee bezig.
Een verlies is persoonlijk, hoe je daarmee omgaat is dat ook. Natuurlijk heb je verdriet om je hondje maar vraag geen medelijden, daar schiet je zelf ook niets mee op. Hoe kan dat het leed verzachten? Leef je leven inclusief verdriet maar draag je verdriet zelf; niemand zal je daarmee kunnen helpen.

**Geplaatst**: 04-03-13 03:54

Geplaatst: 04-03-13 03:54

...

Laatst bijgewerkt door SeBart op 01-03-22 10:04, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 04-03-13 06:17

Geplaatst: 04-03-13 06:17

Percy, lees jij je eigen post nog eens door en lees even hoe die overkomt

Ja, inderdaad een verlies is persoonlijk en hoe je daarmee omgaat ook en dit is ook een manier van Stef om ermee om te gaan !

Misschien is het juist wel omdat ze Penny-Lane zo verschrikkelijk mist !
Het is ook een vorm van troost zoeken, invulling van de enorme leegte die Penny achterlaat

Nogmaals sterkte Stef, hoop dat je er met je ouders uitkomt en dat je vandaag op je werk ook wat steun krijgt :(:)

**Geplaatst**: 04-03-13 08:10

Geplaatst: 04-03-13 08:10

Percy schreef:
Acht uur later informeer je al over een Kooiker hondje. Mensen die een dierbare verliezen zijn daar niet mee bezig.
Een verlies is persoonlijk

Hier spreek je jezelf tegen. Het een sluit het andere niet uit. Waarom kun je niet en verdriet hebben en jezelf toestaan om weer naar een nieuwe stap uit te kijken. Iemand die informeert heeft ook niet direct een andere hond in huis maar ook al zou dat wel zijn dan betekent dit niet dat er geen verdriet is om het verlies van het eerste hondje.

**Geplaatst**: 04-03-13 08:36

Geplaatst: 04-03-13 08:36

Ik heb niet het hele topic gelezen.
Maar ik kan me helemaal in jouw stelling vinden!!
Sommige reacties heb ik wel gelezen en ik verbaas me er over dat mensen aangeven dat je er dan maar zelf om moet vragen?! Mensen die ons kennen, weten hóeveel onze honden voor ons betekenen. Ik vérwacht dat als daar ooit iets mee gebeurd, we in het ieder geval een belletje/kaart ontvangen. Een tijdje terug overleed de hond van m'n collegaatje en dan stuur ik ook gelijk een kaart. Ik weet wat dat beest voor haar betekende en dat hoeft ze dus niet te vragen

Nee, ik verwacht niet dat mensen van de andere kant van het land 'even' langs komen, maar een belletje is altijd wel heel fijn dan.
M'n moeder zegt nu al wel eens dat ze het er met m'n vader over heeft dat ze er niet aan moet denken dat er wat met 1 van de honden gebeurd....
Gelukkig begrijpen zij dus goed wat wij met onze dieren hebben!
Toen onze vorige hond overleed, loop je ook tegen reacties 'O, maar ze is toch wel 12 geworden!!' Tuurlijk ben ik blij dat ze dat gehaald had, maar is het dan niet erg dat ze overlijdt?!
Mensen waar je close mee bent, weten toch hoe je in elkaar zit?! Ik heb bijvoorbeeld een collega die absoluut niet zit te wachten op een belletje/kaart mocht er iets met hem of zijn naasten zijn. Dat weet je en dan zou ik dus ook niet bellen. Een andere college kreeg een aantal jaar terug te horen dat hij een hersentumor had. Hij verteld zijn verhaal het liefst 10 keer op een dag. Dat is zijn manier om er mee om te gaan. Je vraagt hem er dus ook steeds naar.
Stef, ik kan me jullie teelurstelling goed voorstellen. We kunnen dan beter maar geen dingen automatisch verwachten, maar onbewust doen we dat toch...

**Geplaatst**: 04-03-13 08:44

Geplaatst: 04-03-13 08:44

Tja...ten eerste heel veel sterkte met het verlies van je hond!
Ik heb helaas eind december ook een hond moeten laten inslapen maar heb wel erg veel medeleven gehad.
Veel mensen belden,ook mensen op Bokt in een huiskamer topic...facebook..
Dat deed mij wel goed!

Verder is het gewoon vervelend en het gevolg van dieren hebben.Het went maar het heeft tijd nodig.

**Geplaatst**: 04-03-13 10:26

Re: Een dier verliezen, de normaalste zaak van de wereld?

Geplaatst: 04-03-13 10:26

Sorry, mekkeren was niet helemaal het goede woord maar wat ik bedoelde was dat in plaats hier te blijven posten kon je ook contact opnemen met je familie

**Geplaatst**: 04-03-13 10:52

Geplaatst: 04-03-13 10:52

Gecondoleert met je hond, en ja helaas reageren mensen nogal wisselend op het overlijden van een dier. En vaak idd met de houding ach het is maar een dier, waar maak je je druk om. Zelfs mensen die zelf huisdieren hebben of hebben verloren kunnen zo reageren. Niet iedereen zit daar hetzelfde in. Gelukkig misschien ook maar, als iedereen weken van slag zou zijn na het overlijden van een levend wezen zou het land aardig stilstaan denk ik.

Ik ben wel van slag als er een diertje overlijd, dat hangt ook af van de situatie en het soort dier, bij een hond of paard meer als bij een kipje en van een parkiet of vis ben ik wel even verdrietig om het einde van een leventje maar dat is het dan wel ook.

Toch merken wij ook dat bij een paard de reactie van mensen meer meelevend is dan bij een hond, bij andere dieren is het meer onbegrip dat je erdoor geraakt bent. Ikzelf blijf het beste op de been door zoveel mogelijk routine te houden in de bezigheden. En dat mensen niet al te veel blijven vragen hoe het gaat.

hoe lief ook bedoelt ik kan er slecht tegen, ook als er een mens is overleden trouwens. Het verdriet komt er toch wel uit op een moment dat ik er aan toe ben en gaan mensen vragen dan lukt dat op de een of andere manier niet. Wel even condoleren graag zelfs maar niet blijven vragen of bot reageren het is maar een beest en ja je weet dat als je huisdieren hebt ze eerder doodgaan. Dat vind ik echt vreselijk die opmerking, respecteer iemands verdriet.

Bij onze eerste witte herder die doodging na een kort maar heftig ziekbed heb ik een dag vrij gevraagd van mijn werk, dat gaven ze ook met liefde. De dag erop wel gaan werken. Mijn baas vroeg meteen wat voor mij de pretttigste verwerking was het er juist overhebben of juist niet. Dat heb ik echt gewaardeert

.

**Geplaatst**: 04-03-13 11:04

Geplaatst: 04-03-13 11:04

Zo was dat bij ons ook hoor, toen onze rott op 2-jarige leeftijd overleed aan nierfalen (waarschijnlijk vergiftigd op de hondenwei _-:(

).
Toen mijn mama belde, ben ik natuurlijk meteen de auto ingesprongen en naar huis geraced. Mijn broertje was toen ook al thuis.

WIJ gingen er aan kapot, ons gezinnetje. Maar.. Voor 'een ander' is het 'maar' een hond.
Dat mag je hen niet kwalijk nemen...

**Geplaatst**: 04-03-13 11:07

Geplaatst: 04-03-13 11:07

stef schreef:
Het maakt niet uit wat de reden is. Als een goede vriend of dicht bijstaande familie het om wat voor reden dan ook moeilijk heeft, dan ben ik er voor ze

Mee eens!
Al is het je iPhone die door de plee gespoeld os of je dure bankstelsel die is doorgezakt.
Dan informeer je toch even, joh heb je al een oplossing blabla?

Als er een dier dood is.. Dan denk je toch aan ze? Ik wel!
Zeker van een familie lid, dan bel je ff " gaat het een beetje?"
Wat dat betreft kan ik het gevoel van de ts volledig begrijpen.

**Geplaatst**: 04-03-13 11:10

Geplaatst: 04-03-13 11:10

Ellie_F schreef:
Percy schreef:
Acht uur later informeer je al over een Kooiker hondje. Mensen die een dierbare verliezen zijn daar niet mee bezig.
Een verlies is persoonlijk

Hier spreek je jezelf tegen. Het een sluit het andere niet uit. Waarom kun je niet en verdriet hebben en jezelf toestaan om weer naar een nieuwe stap uit te kijken. Iemand die informeert heeft ook niet direct een andere hond in huis maar ook al zou dat wel zijn dan betekent dit niet dat er geen verdriet is om het verlies van het eerste hondje.

Mijn ouders wel. De dag dat onze Noxx naar de eeuwige hondenwei vertrok, wandelde Noia bij ons naar binnen.
Dat moest ook gewoon. Noxx was vergiftigd, door mensen, en daar konden wij ons niet overzetten..
Ons maatje, onze springer, onze brute knuffelbeer.. Vergiftigd, heel veel pijn gehad, en overleden..

Dezelfde dag dus nog een nieuwe pup in huis gehaald. Ik weet dat het raak klinkt, dat veel mensen het niet zullen snappen.
Toen onze Senna overleed, hebben we wel 6 maanden gewacht voor we een nieuwe pup namen. Maar met Noxx was de hele situatie gewoon anders..

**Geplaatst**: 04-03-13 11:14

Geplaatst: 04-03-13 11:14

Soms helpt het om een verdriet te verwerken om meteen afleiding in huis te halen. Hoe vreemd het ook lijkt. Als de tijd daar is komt er een nieuw dier, soms snel soms laat soms nooit meer.

Hier zat er flink verschil in na overlijden van een hond. Soms veel later dan zelf gedacht en bij de laatste witte herder veel sneller dan we dachten.
Bij de 2 ponys was er geen sprake van vervanging aanschaffen omdat de een de vervanging was en het oudje nog rondliep. De 2 e was de oude en toen hadden we nog 2 pony s staan.

**Geplaatst**: 04-03-13 11:16

Geplaatst: 04-03-13 11:16

Ik begrijp je verdriet en ook je punt heel goed. Maar wat je ook moet begrijpen is dat jouw verwachtingspatroon hoger is misschien op dit gebied, omdat jij inderdaad veel waarde hecht aan dieren. Je ouders zijn toen er ook geweest voor je toen je je pony verloor, misschien was dit voor hun idee meer jouw kindje dan de hond, geen idee, maar de enige die dit voor je kunnen beantwoorden zijn je ouders.

Ik las dat je je ouders hebt gebeld, maar dat je er niet op in wilt gaan nu, heb je niet het verwachte antwoord gekregen? Als ik je zo lees was je verwachting ook daar in misschien wat hoog.

Soms krijg je hulp vanzelf en soms moet je even laten merken dat je behoefte hebt aan hulp, dit omdat ook mensen niet 24/7 met anderen bezig zijn en ook wel eens dingen over het hoofd zien, of gewoonweg niet weten hoe er mee om te gaan en dan liever niks laten horen dan.

Gewoon vragen aan de persoon/personen waar het om gaat, dan heb je direct een antwoord. En die kan bevredigend zijn, maar ook niet. Dat is wel iets waar je rekening mee zult moeten houden.

**Geplaatst**: 04-03-13 11:17

Geplaatst: 04-03-13 11:17

Allereerst: heel veel sterkte :(:)

Ik vind deze dingen altijd moeilijk. Mens of dier. Iedereen verwerkt verlies op z'n eigen manier. Ik ben juist graag alleen en heb liever niet dat er veel mensen langskomen. Ik was ook graag alleen toen mijn vader was overleden en hoe gek ik ook ben met mijn dieren, dat is toch wel even iets heel anders.

Heel eerlijk, het komt niet meteen in mij op om bij iemand langs te gaan als een dier is overleden. Niet dat ik het niet erg vind, in tegendeel, maar ik verwacht het ook niet van anderen. Het voelt voor mij meer als iets wat je met het gezin verwerkt. Natuurlijk wil ik komen als iemand daar behoefte aan heeft, maar dat moet ik dan wel duidelijk merken.

Ik vind het wel zo sociaal om te informeren hoe het gaat, maar niet nog maanden/jaren na het overlijden van het huisdier. Dat vind ik dan toch wel iets heel anders dan het overlijden van een gezinslid.

**Geplaatst**: 04-03-13 11:36

Geplaatst: 04-03-13 11:36

Citaat:
We kunnen dan beter maar geen dingen automatisch verwachten, maar onbewust doen we dat toch...

En daar heb je de kern van het probleem te pakken. Het hardst en het vaakst word je teleurgesteld als je jezelf als maatstaf neemt, en dus van anderen hetzelfde verwacht als wat jij zou doen.

Zelfs binnen een gemeenschap die over het algemeen een beetje hetzelfde in het leven staat mbt dieren, zijn de verschillen enorm. Kijk maar naar dit topic. Da's onder invloed van heel veel factoren.
Laat staan als anderen uit een niet-vergelijkbare gemeenschap komen.

Daarom is het belangrijk om (ook) zelf aan te geven waar je behoefte ligt.
Dat is geen schande, dat is geen zwaktebod, en dat hoort óók geen 'verwijt' richting de ander te zijn...

**Geplaatst**: 04-03-13 11:39

Geplaatst: 04-03-13 11:39

Daar heb je zo gelijk in!! (maar toch doet het dan nog wel eens zeer, als je het onbewust weer doet....

)

Nomineer dit bericht ×