Het gaat eigelijk wel goed hier. We hebben op een rustige manier afscheid kunnen nemen, we zagen dit al dagen aankomen dus gevoelsmatig waren we al klaar voor alles. Ze ging erg snel, na de 2e prik was ze eigelijk direct weg. Ze word gecremeerd, krijgen haar terug. Onze andere hond Anna pakt het erg goed op. Ze is dood verwend gisteren. 2 knuffels, een luxe zak snoepjes een parmabeen en een halsbandje. En om het feest nog groter te maken heeft ze een softijsje gehad en zijn we vandaag de hele dag weg geweest om te zwemmen.
Het is wel heel vreemd om Dirkje niet meer te hebben, maar ik ben blij dat het verdriet niet zo groot is als waar ik zo bang voor was. Het voeld 100% goed, het besluit, de afscheid en het idee dat ze nu eindelijk geen pijn meer heeft. Mijn vrienden vangen ons goed op en we hebben heerlijk kunnen genieten. Dirkje heeft een super leven achter de rug, ze is 14 geworden en is altijd met veel liefde verzorgd. Ik leefde voor haar, en zij was echt de beste hond die ik ooit zal hebben en heb gehad. Ik ben dan ook zo ontzettend blij dat ik haar en Anna kreeg nadat mijn ouders zijn gescheiden. Mijn tranen zijn niet alleen maar uit verdriet, maar ook omdat ik blij ben dat ik en zij zolang bij elkaar hadden mogen zijn. Dirkje was het soort hond waar mensen met angst voor honden of haat zelfs nog lekker bij gingen zitten. Ze had een enorme aantrekkingskracht en straalde werkelijk straalde vriendelijkheid uit.
Thanks Dikkie, je bent geweldig (eeeeen... tranen.)
side-note, we zaten bij de dierenarts toen een vrouw bij ons kwam. Die zag natuurlijk mijn intense verdriet en de zieke hond en kwam Dirkje even aaien (natuurlijk met mijn toestemming) ze vond het zo verschrikkelijk voor mij en haar. Het mooie was dat deze vrouw met mij mee zat te snotteren. Ze had het er al over dat zelfs zij de hele dag een rot gevoel zou hebben, en dat ik enorm trots moest zijn dat ik zo'n geweldige hond na 14 jaar los kon laten.