Juut schreef:Yamcha schreef:Een hond wil altijd. Daarom moet jij je verstand gebruiken. Het dier beschermen tegen zichzelf....
Als de hond niet meer wil, ben je al veel te ver gegaan.
Met het risico dat je een dier voor zijn tijd in laat slapen? Waarom doe je het dan? Voor het dier, of omdat het voor jou 'makkelijker' is?
Heeft een dier dan geen kans verdiend?
Hoe vaak wordt een dier nou werkelijk voor zijn tijd ingeslapen? En voor mij makkelijker? Echt niet. Ik ben dol op mijn beesten, het is veel makkelijker om alles te ontkennen, en de beslissing aan het dier te laten, te wachten tot ze niet meer willen...... maar weet je, ze willen altijd..... al geeft het lijf het van alle kanten op...... dan nog willen ze.....
Heeft het dier geen kans? Ja, ze krijgen bij mij alle kansen, op een goed en pijnloos leven. Maar ik kan geen beesten zien lijden, echt niet, ga ik stuk aan. En het is geen mens hoor...... als er geen redelijke kans is op herstel, laat ik ze afmaken. Als mijn oude Beau ooit een poot had gebroken, had ik hem af laten maken, omdat je zo een oude hond niet meer dat hele revalidatieproces aan kan doen. Dát had ik een rotstreek gevonden, dan denk je imo alleen maar aan jezelf...... dat jíj ze nog langer bij je wil houden, die hond heeft er geen bal aan, die heeft echt niet door of ie nou 12 jaar en 6 maanden leeft, of 12 jaar en 8 maanden..... maar die 2 maanden kunnen wel het verschil zijn tussen gruwelijke pijn, of het dier laten gaan voor die pijn komt.
Ik hoor veel meer verhalen van mensen die zeggen dat ze veel te laat waren, nooit eens dat iemand zegt: het was echt te vroeg hoor....
Ik heb mijn grote Beau laten inslapen toen hij 12,5 jaar oud was. Hij had artrose, en in de herfst, in de kou en de natheid zou hij heel veel pijn hebben gehad, en ingestort zijn....... ik heb daar niet op gewacht. Hij zou zijn waardigheid ermee verloren hebben, en dat kon en wilde ik hem niet aandoen.
Ik heb hem in de zomer laten gaan, toen zijn spieren slapper werden, hij fragieler werd, en hij niet meer de sportieve hond kon zijn die hij altijd was geweest. Beau heeft een waardig leven gehad, en een waardige dood. Hij was een prachtige hond, hij is zijn hele leven prachtig geweest en hij zal voor altijd mooi zijn. Hij heeft zijn waardigheid niet hoeven verliezen.
Ik ben er kapot aan gegaan, en nog altijd mis ik hem verschrikkelijk. Maar ik heb hem veel pijn bespaard, op alle mogelijke manieren, en daar ben ik trots op.
KiWiKo schreef:laten merken is in de oog van de ziener............ ik zag dat de hond van mijn kantoorgenoot leed........... zij zag het niet........
zij dacht dat ze echt het beste met het beestje voorhad......... n ik zag het dier doodgaan aan haar zogenaamde liefde
Dat bedoel ik, zoveel mensen willen het niet zien, zien het ook echt niet.......
Miracle_ schreef:Voorbeeldje, ik heb een labrador pup van 3,5 maand oud nu. Beestje is kerngezond, aanhankelijk, vrolijk en speels. Ik ben echt dol op dat beest, en heb er een hele goede band mee. Als er nu iets gebeurd, waardoor hij een poot moet missen, zou ik het niet over mijn hart kunnen verkrijgen hem in te laten slapen..
Dat is nog weer anders, beest is 3,5 maand en je hebt er een band mee.
Maar als het dier wordt geboren met alleen 2 poten, dan had ik hem net na de geboorte al naar de andere wereld geholpen. Bespaart het dier lijden, bespaart de mens lijden. Dan maar een dierenbeul....... maar 't is bepaald vriendelijker dan het dier 12 weken te laten worden, en dan nog eens af te maken...... dat is heel verdrietig.....
Geplaatst: 13-02-10 17:10 
