Geplaatst: 18-10-13 19:17 Aan de ene kant vind ik het heel mooi als de mensen je aanspreken dat ze er een missen, aan de andere kant ook juist wel weer moeilijk.... Onze twee mannetjes worden ook wel behoorlijk herkent. Kazuo is vorig jaar door omstandigheden een paar dagen bij vrienden geweest. Ik had het daar al zo moeilijk mee, maar als je dan met 1 hond loopt, liep ik al gauw door als ik maar zag dat er iemand keek en wat wilde zeggen....
stom is dat he, als je naar foto's kijkt je andere dingen ziet dan dat je eigenlijk voor ogen had?!?!?!? Onze Gina was 12 dat ze overleed. Nu ruim 7 jaar geleden. In m'n gedachten zag je weinig aan haar dat ze toch wat ouder was. Nu kwam ik een tijdje terug oude foto's van haar tegen op de computer en eigenlijk schrok ik er van hoe 'oud' ze er eigenlijk toch wel uit zag....
dat je haar steeds overal tegen komt herken ik ook heel erg. Als je kijkt hoe lang ik als ik in m'n ouderlijk huis binnen kwam, als eerste zei 'He Donna!?'.....En als m'n moeder op zaterdagavond een groot bord uit de kast pakte om hapjes te maken voor de visite en dan steeds weer naar beneden keek van 'Ja Donna, jij krijgt straks ook een stukje'......
Super dat Bud het best goed doet nu!! Dat moet je er toch echt niet bij hebben dat je hem helemaal weg zou zien kwijnen.....
Wat lief van de kaart en berichtjes zeg!! Als de mensen toch eens wisten hóeveel goeds zoiets je doet!!
dat doet een mens altijd goed... 
