Bedankt allemaal! Zoveel berichtjes, doet me goed!
Toen we naar de DA gingen moest ik hem al tillen. 31 kilo aan gewicht wat niet bepaald mee werkte, maar door de adrenaline voelde het als niks. Ik tilde hem in de auto, waar hij de hele reis comfortabel gelegen heeft. Terwijl mijn hand af en toe zich op de achterbank bevond om even te peilen hoe het met hem was, kreeg ik een slik of een neusje tegen mijn hand aan. ''Ik ben er nog''.
De dierenarts was al aanwezig, en had de deuren alvast open gezet. Wederom tilde ik hem uit de auto, en kon hem meteen op de tafel neer leggen. De DA onderzocht Rosco. De slijmvliezen in de mond waren erg bleek. Die van zijn ogen leken nog ietsje beter, maar alsnog niet goed.
Het luisteren naar het hart ging moeizaam. Ik had er vanmiddag ook moeite mee, en heb de stethoscoop pas goed kunnen plaatsen toen Rosco even opstond. Één ding was al wel duidelijk, hij had vocht achter de longen. Bij het opvoelen in de buik voelde de DA dingen die hij niet hoorde te voelen, er zaten allemaal bulten. Wij vermoeden persoonlijk tumoren.
Niet alles was optimaal in gebruik omdat het nu weekend is, dus voor de perfecte diagnose moesten we tot maandag wachten. Ik stelde meteen de vraag, in hoeverre dit dan pijnvrij kon zijn. Het vernietigende antwoord, ''niet'', volgde daarop. Op dat moment was het klaar voor ons. Dat konden we hem niet aan doen. Een leven met pijn is geen leven, zeker als de DA ook al aangeeft dat de diagnose verder slecht is. Waarom zouden we het dan nog strekken? Pijnvrij wordt het weekend al niet meer, en het enige verschil is dat we dan een röntgenfoto hadden en hem vermoedelijk dan pas in laten slapen.
Nee, dat konden we hem echt niet aan doen. Hij is al die jaren trouw geweest, nu was het onze beurt om wat terug te doen voor hem, het was klaar.
In mijn armen heeft hij zijn laatste adem uitgeblazen, hij heeft nu rust