turtlelito schreef:Het grappige is altijd dat, als we de hond een keer meenemen een restaurant in (tijdens een wandeling ofzo), ik heel erg mijn best doe om geen overlast te veroorzaken. Dus inderdaad in een hoekje, hond onder de tafel en stil blijven liggen. Maar omdat wij in het bezit zijn van een bijzonder fluffy Golden eindigt het er altijd mee dat er mensen op hun knieën voor het tafeltje liggen om hem toch maar te kunnen aaien..... Vindt hij ook best natuurlijk......
Dát is dus ook onwijs herkenbaar. Ol is dan wel geen fluffy golden, maar hij is wel ongelofelijk aantrekkelijk, blijkt
Hij krijgt het ook ál-tijd voor elkaar om alle aandacht zijn kant op te krijgen, door alleen maar een beetje extra zielig te gaan liggen kijken onder de tafel 
De discussie of honden thuishoren in een restaurant blijft een lastige. En het is ook een piepklein stukje tolerantie. Want ik begrijp heel goed dat niet iedereen op mijn hond zit te wachten, en daarom neem ik Ol (zoals eerder gezegd) ook liever niet mee als ik ergens bínnen moet gaan eten. Op het terras zie ik er echter weinig kwaad in. Ik houd 'm kort, zorg er voor dat hij geen overlast veroorzaakt en ga desgewenst ergens in een hoekje zitten als mensen dat liever hebben. Doe ik niet moeilijk om, want ik weet: ík vind die hond ongeveer het meest geweldige schepsel van de wereld, maar anderen kunnen dat natuurlijk heel goed met mij oneens zijn.
Maar IK zit persoonlijk ook wel eens op een aantal dingen niet te wachten
Zo zat ik eens schuin tegenover een mevrouw die bij elke hap haar kunstgebit een stukje uit d'r mond liet komen
Of een meneer die met z'n mond wagenwijd open kauwde
En dan zal ik niet eens beginnen over sommige (absoluut niet alle!) kinderen in restaurants
er is altijd wel iets wat je niet aanstaat. In het geval van een allergie; tuurlijk, ik schuif op, no problem. Ik bedoel maar, er is voor allebei de kanten imo iets te zeggen, en het is gewoon een onwijs lastige situatie