Geplaatst Echt niks. Ze is nu non stop bij haar nieuwe vriendje, en kijkt niet eens om naar haar kat. Nog steeds is ze niet naar de dierenarts geweest, en voer kopen voor haar zat er zelfs niet in. Dat is de afgelopen 6 maanden nu al duidelijk mijn taak.
Mijn moeder heeft met ons overlegd, en die maakt het huis nu klaar voor haar. Vlooiendruppels worden voor haar opgehaald, en mijn moeder heeft het gewoonweg net wat ruimer voor alles. Ze kan net wat extra's her en der geven waardoor Kiara ervan kan opknappen.
Nieuwe stofzuigerzakken, vuilniszakken en vlooienband worden at the moment gehaald.
Ik ga puinruimen in de kamer van mijn huisgenootje. Alles gaat in vuilniszakken met een knup erin. Dat word vervolgens allemaal weggezet, en ik ga daar spuiten. Alle kleden, kussens etc in de woonkamer worden gewassen, krabpalen worden behandeld, en er gaat in plaats van om de dag, dagelijks gezogen worden met de stofzuiger. Ik ben het meer dan beu, en Kiara overleefd het niet langer zo. Een kat van een halfjaar hoort bij je muren omhoog te klimmen, zoveel energie horen ze te hebben. Helaas is ze na twee sprintjes door de kamer met mijn andere katten al moe. Ze heeft gewoon te weinig energie. Basta, we zijn het beu!
Ze gaat ''ontsnappen'', en naar mijn ouders toe. Ze verdient een beter leven, en ik kan met mijn studentenbudget gewoon niet dat ene zetje geven die ze nodig is, aangezien ik een kat met chronische niesziekte, twee zieke ratten, en natuurlijk de overige vlooien heb.
Als ik met mijn vriendin ga samenwonen gaat ze misschien met mijn vriendin en mij mee, of anders met mijn broer en zijn andere kat.
Het voelt vreemd en niet goed, maar aan de andere kant, een andere optie is er niet. Mijn huisgenootje was net thuis, en heeft niet eens omgekeken naar de kleine hummel.
Ik zie het als afstand doen van...of vergelijk het met mijn gevoel van verliezen van iets wat me zó dierbaar is...maar dat is het niet voor haar. Mijn huisgenootje heeft de kat als een ''hebbedingetje'' in huis genomen, maar ze kan de kosten er niet voor dragen. Ik kan mijn hoofd met Kiara erbij nog maar net boven water houden, maar moét nu gewoon geld achter de hand houden voor het inslapen van twee ratten wanneer de tijd zover is, mocht ik voor ze moeten beslissen wanneer de strijd gestreden is.
Met tranen in mijn ogen gaat dit, het ligt zo tegenstrijdig in mijn aard, maar ik weet dat het niet anders kan. We zijn haar niet kwijt, maar ik had het natuurlijk liever anders gezien
Verdere tips hierover van harte welkom! Ik ga nu in ieder geval maar even puinruimen.
