Bokt.nl

**Geplaatst**: 08-03-13 01:04

Re: Niet op kunnen schieten met moeders hond

Geplaatst: 08-03-13 01:04

Zeker weten dat het hondje het probleem is? Misschien is de verstandhouding van je moeder met het hondje wel het probleem? Dat je jaloers bent op het hondje dat hij veel aandacht krijgt van je moeder o.i.d.

**Geplaatst**: 08-03-13 01:07

Re: Niet op kunnen schieten met moeders hond

Geplaatst: 08-03-13 01:07

Mijn god het is een hond. :')

Denk dat MoonChloe misschien wel een point heeft, een hond 'haten' is echt niet gezond.

**Geplaatst**: 08-03-13 01:17

Geplaatst: 08-03-13 01:17

Desteney_ schreef:
Wanneer ik haar ga uitlaten met de andere hond (Franse bulldog) moet ik heel lang op haar wachten omdat ze je eerst nog een halfuur aan staat te gapen met die typische chihuahua blik, dit terwijl de andere hond haar behoeften al lang gedaan heeft. Constant opnieuw, opnieuw en opnieuw. Het zijn gewoon allemaal van die kleine dingen waar ik me énorm aan erger..

Ik weet niet hoe een chihuahua kijkt maarre... gewoon weer naar huis gaan als je andere hond is uitgescheten? Als ze niet moet, dan niet hoor. Over een paar uur weer nieuwe ronde, nieuwe kansen.

Kun je niet wat leuks met haar gaan doen, iets van spelen ofzo? Misschien dat je d'r dan leuk gaat vinden? Of juist je niks van haar aantrekken, het is de hond van je moeder dus je hóéft er niks mee te doen.

Als je er steeds over struikelt ofzo kan ik me voorstellen dat je het lastig vindt. En ergens snap ik het ook wel: een chihuahua is nou niet het meest aantrekkelijke hondje wat ik me kan voorstellen. Maar ze kan er niks aan doen dat ze zo geboren is. Misschien helpt het als je probeert te denken: ze kijkt dan wat debielig... maar ze is wel heel lief. Zoiets?

En misschien heb je wel gewoon stress door je toetsweek en valt het volgende week weer een beetje mee

**Geplaatst**: 08-03-13 01:26

Geplaatst: 08-03-13 01:26

Als ik de foto in je profiel zie, dan snap ik dit topic echt niet... Of is dat dan schijn?

Of valt het normaal wel mee met het haten van dat diertje, maar ben je nu gewoon gespannen en erger je je daarom aan hem?

**Geplaatst**: 08-03-13 05:08

Geplaatst: 08-03-13 05:08

MoonChloe schreef:
Zeker weten dat het hondje het probleem is? Misschien is de verstandhouding van je moeder met het hondje wel het probleem? Dat je jaloers bent op het hondje dat hij veel aandacht krijgt van je moeder o.i.d.

Ik denk ook dat MoonChloe hier een punt heeft. Ik denk dat je jaloers bent op de band van het hondje met je moeder. Jammer, want daar kan het hondje werkelijk niets aan doen. En geen wonder dat het hondje liever naar je moeder toetrekt als jij je zo vijandig opstelt.
Tijd om wat leuks te gaan doen met je moeder en je hond en ophouden met zeuren. Veel plezier

**Geplaatst**: 08-03-13 07:26

Geplaatst: 08-03-13 07:26

Desteney_ schreef:
Ik vind het ook meer dan normaal. M'n moeder is ook 56, dus die is ook niet meer topfit. Vind het dan ook niet erg om dingen te doen, maar vind het wel sneu voor haar dat ik niet met die hond op kan schieten.

56 is niet het eind van je leven hoor. Je bent niet oud op 56-jarigr leeftijd

verder lijkt me dit ook een kwestie van puberhormonen.

**Geplaatst**: 08-03-13 07:42

Re: Niet op kunnen schieten met moeders hond

Geplaatst: 08-03-13 07:42

Wat zou je wél willen? Hoe zou voor jou de ideale situatie eruit zien? Daar heb ik nog niks over gelezen

**Geplaatst**: 08-03-13 07:58

Geplaatst: 08-03-13 07:58

een gefrustreerde puber in toetsenweek _O-

volgens mij kijkt dan alles en iedereen verkeerd

meid raap jezelf bij elkaar en wordt weer een stukje volwassener
ga op tijd naar bed, leer een bepaalde tijd en stop op tijd
verder een tip die bij mijn pubers in toetsenweken goed hielp was, leer je leerstof van een bepaald vak om de dag
dus leer een stuk engels, dan een dag helemaal geen engels en de dag daarop weer een stuk, dan onthou jer er veel meer van
en het helpt natuurlijk om de boel bij te houden tijdens de lessen, scheelt een hoop frustratie tijdens de toetsenweken

wat betreft het hondje
je zult in je leven wel meer mensen, dingen en dieren om je heen hebben waar je niks mee hebt maar waar je toch mee zal moeten leven/werken
dus wen er maar aan en leer er mee omgaan
zo'n hondje is gelijk een goede oefening voor het grote werk

**Geplaatst**: 11-03-13 09:37 · **Anoniem** **Geplaatst**: 11-03-13 09:37 [MW] > [BB]

Geplaatst: 11-03-13 09:37

[MW] > [BB]

**Geplaatst**: 11-03-13 09:52

Geplaatst: 11-03-13 09:52

Ik kan me best voorstellen dat je niet met de hond kan opschieten. Mijn oom en tante hadden een hond en ik vond het werkelijk waar een poedersuiker

Was ook niet de enige die dat vond gelukkig. Haten doe ik niet, dus zal dat woord ook niet gebruiken, maar man, alleen al het zien van die hond gaf me de rillingen :')

Hij kon zeer agressief over komen, bedelde veel en blafte ook veel en hard. Nou nee dankje :')

(was een maatje rotweiler)

**Geplaatst**: 11-03-13 10:15

Re: Niet op kunnen schieten met moeders hond

Geplaatst: 11-03-13 10:15

Eerlijk gezegd denk ik niet dat het probleem bij de hond ligt.
Het is altijd mogelijk dat een hond je niet ligt, maar ik denk dat je daar verder geen punt van maakt, als je verder goed in je vel zit.
En het hoeft ook geen punt te zijn. De hond is van je moeder.
Dat je in huis meehelpt, vind ik top van je. Dat je ook nog de hond uitlaat, terwijl je er niets mee hebt... hartstikke lief.

Dat hij je momenteel op je zenuwen werkt, heeft denk ik meer de oorzaak in de stress die je nu ervaart met school e.d. en wellicht ook je leeftijd.
Op die leeftijd erger je je nu eenmaal veel gemakkelijker overal (dankzij de hormoonwisselingen, heb je echt niet altijd in de hand) aan en dat wordt vertienvoudigd als er stress om de hoek komt kijken.

Persoonlijk zou ik je niet op cursus gaan sturen of wat dan ook. Je hebt zo al genoeg aan je hoofd. Ik zou zeggen; probeer het maar gewoon te accepteren dat je niets met het hondje hebt en besef met het doen van taken dat je het voor je moeder doet. (wat ik dus gewoon top vind) Maak er geen groot punt van.
Je MOET de hond niet leuk vinden. Het is je moeders hond. Prima toch.
Ik denk dat de hond nog altijd liever wordt genegeerd dan door kleintjes opgepakt, aangepakt en verfromfraaid wordt. Een dier accepteert zulke zaken wel.
Hij heeft tenslotte je moeder die hem alle liefde geeft.

Het kan overigens helpen als je jezelf beloond als je de hond hebt uitgelaten, en misschien extra als je geduldig bent geweest.
Probeer eens minder aandacht te schenken aan het feit dat je je ergert aan de hond en meer aan het feit dat je de hond evengoed toch maar uitlaat. Dat is toch lief.
Als je een keer een moment langer wacht met plassen, geef jezelf dan een complimentje.
Kortom ... zie de dingen die je wel doet voor het hondje en je moeder en geef jezelf daar een schouderklopje voor.
Dat zet meer zoden aan de dijk dan dingen van jezelf verwachten, die gewoon niet vanzelf komen.

Mbt wat iemand noemde dat een dier in het gezin moet passen:
Als ik weg ben van een dier en mijn kinderen (die inmiddels allang het huis uit zijn) zouden er niet veel aan vinden, zou dat voor mij echt geen reden zijn om het over te plaatsen.
Als ouder heb je ook recht op eigen keuzes.
De kinderen vertrekken uiteindelijk uit huis.
Wat overblijft is... juist ... die hond (of kat of whatever)
¨Nou ja, misschien ook een partner...

Maar goed... tot zover het advies van een oude doos die dit jaar alweer 53 wordt.

**Geplaatst**: 11-03-13 10:16

Geplaatst: 11-03-13 10:16

Ik herken het wel, niet van mezelf maar mijn zusje.
We hebben thuis een jack Russel die overal mijn vader volgt. En doordat mijn vader die hond altijd een hand boven het hoofd houd en die hond dus behoorlijk verpest en verwend is ergert mijn zusje zich daar dus aan.
Als zij in de buurt is dan is de hond helemaal gespannen en durft amper nog maar te bewegen.

Ik denk dat het dus meer ligt aan het feit dat jij en je moeder de honden te verschillend behandelen en opvoeden en je je daar dus aan stoort.

**Geplaatst**: 11-03-13 21:18

Geplaatst: 11-03-13 21:18

Weet je wat ik ervan vind? Dat je je er overheen moet zetten

Kom op, het is een hondje ! Doe er eens wat leuke dingen mee, ik zou ook onzeker worden als ik die hond was en door jou uitgelaten moest worden.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 11-03-13 21:44

Geplaatst door de TopicStarter : 11-03-13 21:44

verootjoo schreef:
Desteney_ schreef:
Ik vind het ook meer dan normaal. M'n moeder is ook 56, dus die is ook niet meer topfit. Vind het dan ook niet erg om dingen te doen, maar vind het wel sneu voor haar dat ik niet met die hond op kan schieten.

56 is niet het eind van je leven hoor. Je bent niet oud op 56-jarigr leeftijd

verder lijkt me dit ook een kwestie van puberhormonen.

56 is niet oud, maar wel zwaarder als je nog herstellende bent van een 2 jaar geleden herseninfarct..

**Geplaatst**: 11-03-13 21:47

Geplaatst: 11-03-13 21:47

Dat staat er niet bij

ik reageerde alleen op de 56-jarige leeftijd... Dat is niet oud

**Geplaatst**: 11-03-13 21:58

Geplaatst: 11-03-13 21:58

Kijkt -ie je zo aan terwijl jij wacht tot -ie gaat kakken TS

?

Grapje hoor

Ik begrijp je wel. Je ergert je gewoon aan het diertje omdat het misschien zo traag is, terwijl je al geen zin hebt om hem uit te laten? En dan staat hij je waarschijnlijk nog zo doodstil aan te staren ook: http://media1.break.com/dnet/media/2008 ... 4_prod.JPG werkt het misschien op je zenuwen?

Iedereen valt zo lekker over het woordje haten, ach denk dat het meer ergernis is.

**Geplaatst**: 11-03-13 22:03

Re: Niet op kunnen schieten met moeders hond

Geplaatst: 11-03-13 22:03

TS...grow up!
Het is een dier,en zich van geen kwaad bewust.

**Geplaatst**: 11-03-13 22:09

Geplaatst: 11-03-13 22:09

Eh hallo, het is een hond? Het lijkt alsof je het hebt over een mens. Een hond is niet in staat je te pesten, dus waar is je rationele denkwijze? Dieren voelen negatieve energie en zullen zich onherroepelijk terugtrekken van de desbetreffende persoon.

Als jij nu eens vijf minuten per dag de tijd neemt het dier aandacht te geven. Stap over je eigen gevoel heen en behandel dat dier eens met enthousiasme, geef haar een paar snoepjes, probeer een beetje te spelen met haar. Wellicht zal dit je eigen negatieve gevoel een beetje verminderen en de hond zal zich meer op haar gemak voelen bij je. Zou jij durven poepen en plassen als je de boosheid van een ander persoon voelt die net naast je staat, ik ben er bijna zeker van dat ze er daarom zo omheen draait.

Dit is een vicieuze cirkel overigens en niet eerlijk voor het dier. Dat je dit beseft is al een hele goede stap, nu geef je jezelf een schop onder je kont, jij bent de oorzaak, niet het dier zelf.

**Geplaatst**: 11-03-13 22:21

Re: Niet op kunnen schieten met moeders hond

Geplaatst: 11-03-13 22:21

Bokkers, waar zegt de TS dat de hond het doet om haar te pesten? De TS ergert zich toch gewoon aan het gedrag van de hond? Nergens staat toch dat de hond haar loopt te zieken en snode plannen heeft om haar het leven zuur te maken??

Volgens mij wil ze zich juist over de ergernis heen zetten, maar weet ze niet hoe. Daarom vraagt ze toch tips?

**Geplaatst**: 11-03-13 22:22

Geplaatst: 11-03-13 22:22

Desteney_ schreef:
Even voor de duidelijkheid, mijn titel heeft waarschijnlijk verkeerd uit gepakt. Het is geen haat, maar ik kan er gewoon niet goed mee opschieten!

Toch wel apart dat iedereen het maar over haat blijft hebben... Of heb ik iets gemist?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 11-03-13 22:35

Geplaatst door de TopicStarter : 11-03-13 22:35

Mear, ik denk dat je sowieso het verband kunt leggen tussen ongeduld en zenuwachtigheid.. Dat onderste plaatje kan je het aardig mee vergelijken ja, haha!

**Geplaatst**: 12-03-13 08:35

Re: Niet op kunnen schieten met moeders hond

Geplaatst: 12-03-13 08:35

Sorry hoor TS, maar ik moest hier toch wel beetje om lachen. Je kan er niet tegen hoe die hond naar je kijkt? Vind je zelf die zin ook niet een klein beetje grappig?!

Misschien is het een idee om wat meer tijd in die hond te steken? Ga iets leuks met hem doen, bouw een band met hem op. Hij hoeft je beste vriendje niet te worden, maar zal toch fijn zijn dat je hem een beetje mag. Ga hem kunstjes leren of wat dan ook. Probeer er gewoon het beste van te maken

Ik vind die hondjes ook echt niet leuk, maar al zou er eentje in huis zijn zou ik er wel het beste van proberen te maken. Je moet immers nog een aantal jaren samen leven

**Geplaatst**: 12-03-13 10:23

Geplaatst: 12-03-13 10:23

ik denk toch dat het deels met je instelling te maken heeft...
bedoel het niet banketstaaf, ik ben zelf ook absoluut niet van de chi's, ik heb hier 50 kg kwijlende rottweiler naast me op de bank liggen snurken...
maar! het beestje is er nu eenmaal en die kleine kan er ook niets aan doen dat het een chi is ,
zaak is dan voor jou om er het beste van te maken, treed het beestje gewoon vriendelijk en leuk tegemoet, zorg dat het dier zich op haar gemak voelt , niet zuchtend naast haar blijven wachten als het weer eens wat langer duurt dan bij de andere hond, daar gaat het echt niet sneller door

, hooguit langzamer en met meer blikken naar jou toe omdat het dier stik onzeker van jou word omdat het beestje voelt dat jij je staat te ergeren en geen idee heeft wat het fout doet.
laat het ras ook gewoon los...het is geen chi, het is gewoon een hondje met een vervelend verleden en dat beestje heeft net zoveel recht op ene leuke baas en uitlater als je andere hondje.
een chi is geen naar , vervelend, truthondje, dat is wat veel mensen er van maken, ook een chi is gewoon een hond met vier poten die kan blaffen en hondenpoep uitperst.
als jij er opener op af stapt en probeert het beeld wat je bij de hond hebt, en al had voordat je het dier überhaupt gezien had zal het hondje waarschijnlijk ook al vrij snel veel relaxter en losser worden en zin krijgen om mee te werken.

tuurlijk hoef je niet waus te zijn van de hond, maar ook een hond die je niet ziet zitten moet je wel eerlijk kunnen behandelen...

**Geplaatst**: 12-03-13 10:35

Re: Niet op kunnen schieten met moeders hond

Geplaatst: 12-03-13 10:35

Ik snap het wel.
Ik heb een aantal jaar bij mijn opa en oma in huis gewoond, die een bordeaux dog hadden, Elmo. Elmo was mijn maatje, mijn steun en toe verlaat. Tot hij drie jaar geleden overleed omdat hij problemen had met zijn gewrichten waardoor alles pijnlijk was voor hem. Via de fokker waar Elmo vandaan kwam, kregen mijn opa en oma een nieuwe pup, omdat Elmo een "fok fout" was. Goed, de nieuwe pup kwam al na een maand of drie, nog voor ik er goed en wel klaar voor was om Elmo te "vergeten". De nieuwe hond Maddox is best leuk hoor, maar ik kan er niet mee overweg, omdat ik vond dat hij te vroeg na Elmo kwam. Ze zijn eigenlijk halfbroertjes, maar ik kan het niet. Inmiddels zijn we drie jaar verder en het gaat prima, ik woon er niet meer dus zie de hond niet dagelijks, maar ik zou nooit vrienden met de hond worden..

Dus ik snap het wel, net zoals met paarden, je hebt er een klik mee of je hebt het niet... En dat kan heel frustrerend zijn.

**Geplaatst**: 12-03-13 10:58

Geplaatst: 12-03-13 10:58

klopt, kan ook heel frustrerend zijn, maar uiteindelijk kan het beest er niets aan doen
en zul je dan als mens toch eerlijk moeten zijn naar het dier .
als jij als mens met een gefrustreerd en ge-ergerd gevoel met dat dier aan de gang bent, zal het er niet beter op worden en doe je het dier gewoon te kort, die word onzeker van het gedrag van de mens en mens ergert zich weer meer aan het dier en....
bij de ene hond leid dat tot een zenuwpees die bij het uitlaten echt niet sneller zijn behoefte doet en echt niet minder gaat staren met die blik, maar alleen maar erger
beestje krijgt continu het signaal dat er iets fout is , het iets fout doet...
beestje doet op zich niets anders dan reageren op...aan jou de taak om te zorgen dat jij goeie input geeft

Nomineer dit bericht ×