Gini schreef:En nu ga ik misschien iets heel vooruitstrevends zeggen, maar ga eens bij jezelf na: moet een hond perfect zijn? Ik zie het meer als geven en nemen. Ik heb bv. een pracht van een hond. Als tweejarige uit het asiel gehaald. En zonder veel gedoe is ze een prachthond geworden. Ze geeft ons zoveel. Gaan wandelen is een droom met haar. De lijst van dingen die ze doet voor ons is gewoon te lang. In ruil geven wij haar vrijheid. Bv. ze blaft wanneer de bel gaat. In het verleden veel geprobeerd om dit af te leren, maar niets was echt 100% en als we een paar keer niet consequent geweest waren, zaten we weer bij nul. We hebben haar dus de vrijheid gegund van te blaffen tot als we aan de deur zijn en dan zeggen we 'zit' en dan blijft ze stilzwijgend zitten tot als de deurbeller weer weg is. In plaats van dus te focussen op dat slechte punt en dat er persé uit te willen krijgen, hebben we haar die lichte vrijheid toegestaan.
Voorbeeld nummer 2, ze blijft niet graag lang alleen thuis. 4 uur is echt wel haar max. We zorgen dus dat ze niet langer dan die vier uur alleen moet blijven. Of dat we haar mee kunnen nemen. Nu hadden we natuurlijk ook intensief kunnen trainen op langer alleen blijven, maar dat is niet wat we willen. Ook bij de paarden streef ik naar die ademruimte, niet altijd 100% perfect en strak in het gareel, maar af en toe iets toegeven.
Geven en nemen, bevelen en luisteren!
Dat kan soms heel moeilijk zijn, want we worden rond de oren geslingerd over gehoorzaamheid, consequent zijn etc. en uiteraard, dat moet er zijn. Echt stout of ongewenst gedrag moet gewoon afgewezen/bestrafd worden. Maar willen we een robothond? Een hond uit de boekjes? En zijn daarvoor alle middelen gerechtvaardigd?
Dat vind ik nu eens een mooie bijdrage, Gini!
Wij proberen altijd onze normen en waarden (zoals mensen denken dat het zou moeten) één op één over te geven op een hond, die van nature hele andere normen en waarden heeft. Dat lukt bij honden die een enorme 'will to please' hebben vaak wel. Maar bij honden met een meer zelfstandig karakter wordt dat lastig.
Samen geven en nemen lijkt me een mooi uitgangspunt.
Ik denk dat de oplossing voor ts zit in het geestelijk moe maken van de hond. Het is idd een hond met een genetische achtergrond die heel veel beweging en uitdaging nodig heeft.
Ik heb trouwens ook wel eens gehoord (zelf nooit toegepast, maar zie de logica er wel in) dat je als je een hond af wil leren te blaffen, je hem/haar eerst moet aanleren te blaffen. Klinkt misschien raar. Bij op commando aanleren van blaffen, heb jij de controle. Zo kun je ook de controle krijgen over het stoppen met blaffen omdat de hond de link maakt met blaffen en een commando. Hoe je dat het beste kunt doen is vast wel ergens te vinden op internet.
En over dat stoeien: maak daar niet teveel een punt van. Je hoeft echt niet met elke hond te kunnen stoeien. Met die van ons kan het ook niet. Bij hem wordt het dan van een spelletje al heel snel een ding wat hij wil winnen. Hij wordt dan te opgewonden en vergeet de regels. Zijn instinct van 'winnen' krijgt dan snel te overhand. Dus doen we het gewoon niet. Waarom zou dat persé moeten kunnen. Bij jullie hond zit het er ook meer in om juist die staat van opwinding te vermijden in plaast van op te wekken door te stoeien. Kijk naar je eigen hond en niet teveel naar wat mensen vinden dat wel of niet moet kunnen. Dat heeft ook weer te maken met dat geven en nemen waar Gini mee begon!
Succes!