Bokt.nl

**Geplaatst**: 20-01-12 22:28

Re: verdriet over een dier

Geplaatst: 20-01-12 22:28

Ik had het je ook langer gegund. Ik zie je daar zo staan, bij dat paard, met eindeloos geduld aan het poetsen en frutten....... hem alien en ertegen praten, ermee huilen en lachen.......
Ik geloof ook dat ieder een zielsverwant heeft. Alleen staat niet iedereen ervoor open, dat is iets anders.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 20-01-12 22:46

Geplaatst door de TopicStarter : 20-01-12 22:46

Hoe jij het omschrijft Yamcha, zorgt dat ik weer een glimlach op mijn gezicht heb. Zo was het inderdaad met hem

Nu hou ik ook enorm van het getut en gefrut, dat doet me veel meer plezier als het rijden!
Ik geloof daar ook heilig in. Het is jammer voor de mensen die er niet voor open staan om het te missen.
Ik merk nu wel aan mezelf dat ik een hele tijd me niet heb durven/willen hechten aan een paard, bang om weer afscheid te moeten nemen. Ik wil er voorlopig ook niet aan beginnen, misschien later ooit als ik de kans heb om een eigen paard te nemen.

**Geplaatst**: 20-01-12 23:12

Re: verdriet over een dier

Geplaatst: 20-01-12 23:12

Dat snap ik heel goed, meer dan je denkt.

**Geplaatst**: 21-01-12 02:30

Geplaatst: 21-01-12 02:30

Een stukje van je ziel kwijtraken....dat ken ik.

We hebben al heel wat dieren verloren, maar toen onze Stabij Barat vorig jaar heel plotseling overleed, is er een stukje van mijn ziel mee gegaan. God, wat hield ik van die hond. Hij was zó gewenst, zó bewust bij ons gekomen. Barat was een heel intense, heel aanwezige hond. Hij leefde zijn leven echt volop, genoot van ieder moment en ik had zó het gevoel dat hij nog niet klaar met dat leven was....en toch ging hij.
Ik heb zó verschrikkelijk veel verdriet om zijn dood gehad, dat hoop ik echt nooit meer mee te maken.

Nog geen week na het overlijden van Barat is Bo gekomen, een nieuw Stabijtje, die me heeft geholpen in die verschrikkelijk moeilijke tijd. Ik heb me helemaal aan hem vastgeklampt en hij heeft me er echt doorheen gesleept, waardoor hij, nu bijna een jaar oud, echt alles voor me is, Bo is mijn troosthondje. Barat is overleden toen hij bijna een jaar was, Bo is nu ook bijna een jaar, ik ben verschrikkelijk bang dat hem wat overkomt. Ik droomde van de week dat hij stierf, ik werd huilend wakker. Als hij ook voortijdig moet gaan, dat red ik echt niet.....

**Geplaatst**: 21-01-12 02:57

Geplaatst: 21-01-12 02:57

_Mas schreef:
Ik was laast al sneu omdat er een vogeltje tegen de voorruit van m'n auto aan was geknald. Ook zat ik gisteren TV te kijken, naar Danger Coast. Er kwam een melding van een gewonde lamantijn (wat een briljante beesten zijn dat ) en terwijl ze 'm aan het redden waren stierf ze. Nou dan zit ik al weer met tranen in mijn ogen hoor! Ook bij de topics hier op Bokt over overleden dieren heb ik binnen no-time een brok in m'n keel.
Ik heb helaas al twee paarden moeten laten inslapen, waar ik echt kapot van ben geweest. Met mijn overige huisdieren heb ik 'geluk' gehad en zijn ze allemaal gestorven van ouderdom.

Voor 'ons' emodozen ( ) zijn dieren gewoon een heel belangrijk onderdeel van ons leven. Tuurlijk brengt dat de nodige emoties met zich mee. Ik vind het heel normaal!

van die lamantijn heb ik ook gezien zo zielig kreeg er tranen van in mn ogen

dat ze ook niet uitkijken ervoor.

**Geplaatst**: 21-01-12 02:59

Geplaatst: 21-01-12 02:59

Agossie schreef:
Het zou jammer zijn voor mijn vent, maar in mijn huishouden zullen er altijd dieren zijn. Honden en/of katten. Anders mag de vent zijn koffers pakken.

hier het zelfde

mijn kerel houd gelukkig wel van de beesten ookal roept hij vaak van niet

maar 2 van mijn poezebeesten uit mijn jeugd zijn al een tijdje dood

maar ik mis ze nog elke dag.
en als mijn caafjes of mn hamster overlijden ben ik net zo verdrietig.
en als mn poes of paard overlijd dan ben ik ff een tijdje uit mn doen.

dieren zijn je beste vrienden

kan niet zonder ze.

**Geplaatst**: 21-01-12 03:00

Geplaatst: 21-01-12 03:00

3 jaar geleden is mijn kat Kiddy overleden en ik kan nog steeds in huilen uitbarsten.
Die kat was zó belangrijk voor me, dat er een stukje van mijn hart is gebrokkeld met zijn overlijden. Bah, als ik het er nog over heb.
Toen hij was overleden heb ik ook gezegd dat ik me nooit meer zoveel wil hechten aan een dier en dat ik geen nieuwe dieren meer wilde, want die pijn, brrrr... daarom zou je nooit meer dieren willen.
Momenteel hebben we 13 dieren (9 katten, 2 honden en 2 paarden) en ik zal die ellende in elk geval nog 13x mee moeten maken, maar wie zal de eerste zijn...?
Wat ik trouwens wel heel geruststellend vond... toen mijn zoontje was geboren had ik gelijk het gevoel van 'deze gaat nooit meer weg, deze gaat niet dood', heel stom... en dat hopen we dan maar, dat ik gewoon eerder ga dan hij

Selka, heel veel sterkte de 2e, wat een hel op aarde...

**Geplaatst**: 21-01-12 09:54

Geplaatst: 21-01-12 09:54

Ik heb jarenlang in een dierenasiel gewerkt en daar ook een vaste baan gehad. Ik heb heel veel ellende meegemaakt en héél, héél veel gehuild, ook op het werk.
Fijn was dat alle mensen die daar waren, alles begrepen. Zij waren net zo begaan met dieren. Dat mis ik wel, nu ik niet meer werk maar weer studeer. Er zijn eigenlijk geen mensen die zoals de mensen op het dierenasiel waren. Gelukkig heb ik er nog wel vriendschappen aan overgehouden waarmee ik nog steeds helemaal op één lijn zit.

**Geplaatst**: 21-01-12 11:16

Geplaatst: 21-01-12 11:16

Allereerst Selka, heel veel sterkte...Dat je één bijzonder paard kwijt raakt is één ding, maar dat je dan al zo snel zo'n moeilijke beslissing moet maken voor zo'n jong ding...Jemig, wat erg. :(:)

Toen Muts overleed is er bij mij wat kapot gegaan...en goed ook, ik slaap nog steeds niet goed. Maar ben gelukkig dus niet de enige waarbij een dier zo'n ontzettende impact heeft gehad.
Muts was anders, Muts was een engeltje in een rossig vachtje. Niet alleen voor mij, maar ook voor anderen. Hij had de gave om mensen blij te maken. Er kwam zelfs elke dag een oudere moeilijk lopende mevrouw met een rollator waar hij dan even een knuffel bij ging halen, ik zweer 't je dat ze speciaal voor hem omliep aangezien ik haar niet meer heb gezien nadat hij is overleden. Ook mijn oudere buurtjes waren diep bedroeft toen ze hoorden dat dat kleine rode katje niet meer zou komen. Grappig was dat zijn officiele naam Mister Smudge was en dat ik een tijd terug ergens las over smudge sticks. Stokken met gedroogde salie om slechte geesten uit te bannen. Nou, als er eentje dat kon was het wel die gekke Muts.
Nee, dat Stoffel overleed vond ik al te erg, maar toen binnen een jaar Muts ook nog ging hemelen heb ik het echt even heel moeilijk gehad.

Kon het niet laten om een nieuw katje te gaan halen, maar zoals het nu voelt is Caitlin de laatste. Ook van haar ben ik alweer veel te veel gaan houden en het idee dat ik haar ook ooit zal moeten laten gaan geeft me nu al de zenuwen.

@sunny_l0ve: Een band met een manegepaard vind ik allesbehalve stom klinken. Heb het ook gehad met een manegepony. Gek genoeg had ik in eerste instantie niks met haar, het was maar zo'n slome, iets te dikke Haflinger, maar omdat ik mijn ruiterbewijs met haar moest doen had ik besloten om er maar het beste van te maken. Ze had de pest aan springen, dus toen ze een paar sprongetjes meer dan netjes had genomen heb ik haar beloont tot ze er bijna bij neerviel. De blik in haar ogen toen...alsof ze haar ziel aan me over gaf, ik weet het niet, maar het was zo bijzonder en het heeft me wel zó diep geraakt...En dat brengt mij even bij dat verhaal van Yamcha met haar paard. Absoluut niet raar maar wel zó mooi en bijzonder...
Toen ze daarna ook nog steeds alles deed om het me naar de zin te maken, leek wel, toen is de vlam helemaal overgeslagen. En wederzijds geloof ik. Als ik daarna eens langs haar stal liep zonder haar als eerste een aai te geven brak ze de stal af en zelfs toen ik al lang niet meer op die manege reed en na dik een jaar weer eens langs ging kwam ze bij me staan, koppie over mijn schouder en heel diep zuchtend.
Haar allermooiste gebaar was nog wel toen mijn vader net was overleden. Ik zat bij haar in de stal, ze keek me even aan en schoof toen haar hooi mijn kant uit alsof ze wilde zeggen 'Hier, eet, wordt je vrolijk van'. Voor een dier dat zo'n eetobessie had als Lotje was dat wel iets heel bijzonders.

Misschien is dat wel de keerzijde van het immense verdriet, dat je, juist omdat je een 'softie' bent ook gevoelig bent voor die mooie momenten, die bijzondere band die je kunt voelen met een dier...

**Geplaatst**: 21-01-12 11:21

Re: verdriet over een dier

Geplaatst: 21-01-12 11:21

De laatste zin van Pluizebol zegt alles denk ik. Het is zo bijzonder als je een diepe band hebt met een dier, alleen dat maakt het verdriet ook enorm als het dier overlijdt. Mensen die niet open staan voor zo een intense relatie met een dier lopen veel vreugde mis denk ik...

**Geplaatst**: 21-01-12 11:31

Re: verdriet over een dier

Geplaatst: 21-01-12 11:31

Het is meer dan normaal dat je verdriet hebt als je je huisdiertje laat inslapen.
Ik heb zelf ratten (en katten, maar die zijn bijna 2, hoop dat ze nog wel een aantal jaartjes meegaan

).
En ik zit ook te huilen als een klein kind als ik er weer eentje moet laten gaan.
Ik weet dat het het beste is voor het diertje, maar je raakt toch je huisdier kwijt.

Overigens snap ik je verhaal niet over die 30 euro. Ik lees het alsof je er geen 30 euro aan uit wilde geven?
Geld doet voor mij zoiets niets. Ik heb vorige week dindsdag nog een ratje laten gaan, dit was €57,-.
Het is een enorm dure dierenarts, dat weet ik ook. Maar het is wel een dierenarts die gespecialiseerd is in ratten. Het gaat op een rustige en fijne manier, en dan betaal ik daar graag wat meer voor!

Ik ben zelf ook dierenartsassistente, maar werk in een asiel.
Ook daar heb je helaas te maken met zieke dieren en als het niet meer gaat een euthanasie.
Moeilijk? Ja, maar ik weet het redelijk goed af te sluiten. Neem het niet mee naar huis.
Natuurlijk zijn er altijd wel een paar dieren waarbij je een speciaal gevoel hebt en die blijven echt wel hangen!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 21-01-12 11:53

Re: verdriet over een dier

Geplaatst door de TopicStarter : 21-01-12 11:53

@ nessa: Ik had die 30 euro er maar al te graag voor over gehad, maar het was niet mijn eigen degoe maar die van de kinderboerderij. De beheerder vond het te duur op dat moment, daar ben ik ook nog een tijdje pissig over geweest... Het is dat ik op dat moment ook zelf het geld niet had, anders had ik het zo gedaan.
Ik vind het knap Nessa dat je dat kunt, ik heb dat nog niet. Ik hoop dat dat met de tijd komt...

@ pluizebolpum: Mooi verwoord, ook heel mooi om te lezen dat meerdere mensen die band hebben met een dier!

Nomineer dit bericht ×