Orchid schreef:Als hij het zelf leuk vind helpt het. Ik heb nooit gehoord van therapie honden voor autisme, imo maakt het ook niet veel uit, er moet een bepaalde klik zijn tussen het dier en je broertje. En de rest van het gezin moet zo'n dier ook willen. Als er een druk op ligt, dat het moet klikken met een hond om aan jullie pakket te voldoen is de kans groot dat er veel emotioneel gedoe bij komt, hou het makkelijk. Zorg dat je een ruime keus hebt, maar ook de keus van je broertje meeneemt![]()
Ik ben autistisch en heb 5 schapen 2 paarden een hond 4 katten 7 cavia's en 6 kippen, lammetjes op komstEn ja bij dieren zijn is fijn, ik had de studie niet overleefd als ik op kamers moest zitten zonder beesten. Van mijn draver heb ik veel geleerd.
Niet te ingewikkeld maken, vind een dier dat in je gezin past en waar je broertje een klik mee heeft. De rest is bijzaak. Al moet de hond wel enige opvoeding en zorg hebben, uiteraard, dat kun je een 10jarige niet geheel aanrekenen. Al was ik wel eindverantwoordelijk voor veel dieren al vanaf dat ik rondloop
Bedankt voor je tips Orchid!
We houden er ook zeker rekening mee dat mn broertje een klik moet hebben met het dier. Sterker nog, als hij niet d.m.v. een training o.i.d. over zijn angst heen komt, (al is angst wel een groot woord in zijn geval) komt er natuurlijk sowieso geen hond.
En ik besef ook heel goed dat we dit als gezin moeten willen. Ik wil het heel graag, omdat ik oprecht denk dat het een zeer positieve werking op mijn broertje kan hebben. Mijn moeder wilt het ook graag, maar twijfelt nog een beetje ten opzichte van de praktische dingetjes: hoe doen we dat met uitlaten, vakanties (dit allemaal omdat we natuurlijk geen ervaring hebben met honden). En mijn vader.. Tja. Die roept al harstikke lang: 'Er komt geen hond!' Maar ondertussen maakt hij zich wel zorgen over mn broertje, dat zie ik aan hem. En hoe meer ik over therapiehonden lees en er ervaringen over hoor, hoe meer ik denk van: 'Ga in ieder geval eens praten met een instantie of een stichting. Of probeer die 3daagse cursus van www.paws.nl. Want nooit geschoten is altijd mis. En als zij zeggen dat een therapiehond voor ons geen waarde heeft, dan is dat prima. Dan komt er ook geen hond.'
Ik vind dat we alles op alles moeten zetten om te zorgen dat mijn broertje zo veel mogelijk vooruitgang boekt.
En ja bij dieren zijn is fijn, ik had de studie niet overleefd als ik op kamers moest zitten zonder beesten. Van mijn draver heb ik veel geleerd. 

Misschien vind hij cavia's of konijnen wel het einde
Hij kan zelf misschien ook wat boekjes of sites bekijken, om maar wat te noemen. Dan gaat ze spanning er wat af. Ik moet bekennen dat ik honden tot mijn 12e ook doodeng heb gevonden. Op onze eigen oude hond na (was er tot ik 6 was), en het hondje dat ik uitzocht toen ik 12-13 was. Dit was een nestje van de buren, ik was er al erg lang mee bezig, wist dat hun hondje drachtig was, ben er vaak geweest toen ze klein waren. Dat was geen probleem. Bang voor honden hoeft niet zo algemeen te zijn, misschien meer, bang voor honden die je niet kent. Dat is een onberekenbare situatie en dan is een hond die van alles uitspookt best eng. Ze kunnen best druk zijn. In een meer vertrouwde omgeving waar hij vaker in contact komt met de hond zal dat denk ik gaan afnemen
