Kapot na een dag huilen maar alsnog wakker liggen natuurlijk...
Bedankt voor alle steun en fijne meelevende woorden, dat doet erg goed.
Ik heb net al mijn eigen berichten doorgelezen, dit topic is (onbedoeld) ook een heel dagboek van de rollercoaster met Nala geworden. Wat nu best fijn is want je gaat toch twijfelen. Er zijn wel een aantal punten waarop we de verkeerde afslag hebben genomen waardoor er vertraging is opgelopen maar die zijn wel steeds met Nala's belang voor ogen genomen. Ik was erg bang voor de narcose in haar toestand en dat bleek gister ook een hele terrechte zorg. Dr. Santifort gaf ook aan dat de narcose voor haar erg gevaarlijk was omdat de hersendruk zo groot was. Het was de vraag of ze er überhaupt goed uit wakker geworden was gezien de schade. Er moesten ook allerlei speciale maatregelen genomen worden en ze werd meteen beademd. Door de vergrote druk was een lumbaalpunctie ook niet mogelijk (en ook niet nodig weten we nu).
We hebben het wel enorm getroffen met Koen Santifort, wat een ontzettend fijne en betrokken dierenarts is dat! Hij luisterde heel goed en ging zo fijn en respectvol met Nala om dat ze zelfs behoorlijk over haar angst heen kwam. Hij ging zelfs gewoon bij haar op de grond zitten om de laatste onderzoeken te doen zodat ze niet weer op de tafel getild hoefde te worden (ze vond tillen heel naar door alle pijn).
Alle kleine signalen die al zo vaak waren weg gewuifd, niet herkend werden of afgedaan werden als toevalligheden als ze niet in het plaatje pasten klopten allemaal bij zijn beeld. Ik ben inmiddels zo gewend om dierenartsen op haar afwijkende gedrag te wijzen (maar KIJK dan wat ze nu doet) maar hij zag alles ook de kleine dingen die ons dwars zaten maar nooit echt goed meegenomen werden (uitpuilende ogen, gekke blik in haar ogen, even van de wereld zijn, niet goed kunnen zien, subtiel afwijkend gedrag, met een boog ergens heen lopen ipv recht, langs de wanden lopen)
Hij gaf vrij snel in het consult aan dat hij dacht aan erg verhoogde hersendruk door een massa. Zelfs het niezen wat Nala al sinds de zomer doet (en wat ik in september al bij de dierenarts heb benoemd maar is weggewuifd) had te maken met de verhoogde druk. Er kwam dan vaak wat heldervocht uit haar neus, dat blijkt dus gewoon hersenvocht geweest te zijn, zo triest. Ze heeft al veel langer last gehad zonder iets te laten merken. Terugkijkend met deze informatie herkennen we natuurlijk hele kleine dingetjes maar dat was zo subtiel. Pas toen ze echt niet meer kon is ze echt gaan tonen.
De pijn aanvallen waren signalen van druk die zo hoog werd dat ze extreem veel pijn had. Alle andere pijn uitingen kwamen ook door die verhoogde druk. De rare blik in haar ogen bleken ook een soort mini episodes te zijn waarbij ze onbewuste oogbewegingen had. Haar bolle ogen kwamen natuurlijk ook door de verhoogde hersendruk. Er zat ook echt heel veel vocht in haar hoofd.
Als je zag hoe vervormd alles in haar koppie was en hoe groot die tumor was vind ik het een wonder hoe ze tot op het laatst is blijven functioneren. Ze is ondanks haar helse pijn tot op het laatst lief gebleven voor iedereen. Donderdag probeerde ze nog steeds kwispelend naar me toe te komen op de bank (al vallend) toen ik weer binnen kwam na een sessie (die moesten ook gewoon doorgaan met alle dierenarts rekeningen). En hebben we nog lekker een bordje eten gedeeld (de enige manier om haar nog wat te laten eten was om haar mensen eten te geven van mijn bord (in een bakje was het niet interessant maar samen eten vond ze geweldig). Ze heeft haar laatste nacht zo dicht tegen me aan gedrukt geslapen dat ze bijna in me kroop.
Ik ben er ook van overtuigd dat ze wist dat het klaar was, ze was zo rustig in de auto en ging zo makkelijk mee, ze liet alles zien en hield zich niet meer groot (die optie had ze nu ook echt niet meer) en ging zo tevreden met een diepe zucht in mijn armen liggen (dat zocht ze echt nog op) na het narcose middel. Bij het inslapen is ze ook heel rustig weg gegleden. Dr. Santifort heeft haar daarna zelf op de brancard naar de auto gebracht en in heel mooi in haar mandje neergelegd. Die betrokkenheid is zo fijn op zo'n moment.
Voor Nala was het echt goed zo en ik ben ook heel opgelucht dat ze van haar helse pijn verlost is. Maar ik mis haar zo ontzettend. We waren eigenlijk altijd bij elkaar en ze was echt mijn soul mate.
Al vanaf het moment dat ik haar in mijn armen kreeg vanuit het busje uit Roemenië besloot ze dat wij bij elkaar hoorden, waar alle andere hondjes extreem angstig het busje uit kwamen kwispelde Nala haar billen er zo'n beetje af toen ze ons zag. Het eerst wat ze deed was mijn hele gezicht af likken. De hele autorit is ze alleen maar aan het knuffelen geweest. We hadden de kinderen voorbereid op een bang buitenlands hondje maar na vijf minuten binnen stond Nala al op de salontafel te dansen... Ze was gewoon altijd zo blij en vrolijk en leefde echt voluit. Haar leven is echt veel te kort maar wel heel mooi geweest. Jullie kennen Nala nu alleen maar op haar slechts dus ik plaats nog even wat foto's van hoe ze echt was. De eerste foto's in de sneeuw zijn op 3 januari gemaakt toen alles nog goed leek...







