Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 15-03-26 14:25

Re: Een reis naar het asiel in Roemenië

Geplaatst door de TopicStarter : 15-03-26 14:25

De opvang waar ik nu zit is dat gelukkig bespreekbaar. Vol is ook echt vol. Honden die niet bij elkaar kunnen zitten niet bij elkaar. Is dan alles rust en vrede? Absoluut niet. Maar er wordt wel gezorgd dat als ze elkaar te grazen zouden willen nemen of er is vermoeden van, dat deze honden een andere plek krijgen.

Ik had het nooit gedacht vooraf dat ik het zou kunnen. Maar ik geef een euthanasie advies. Dat doe ik hier… maar ook thuis. Want wat ik zeg… gered zijn is niet hetzelfde als gelukkig zijn. Ik gun die honden rust….

En men hoeft echt niet bij me aan te kloppen van ja jij bent wel pro euthanasie toch? Want ik ben pas pro als je alles op alles hebt gezet. Doe je dat niet… dan ga ik jou probleem niet oplossen. En ik bepaal dan zelf wel wat die grens is. Zit het niet in je portemonnee? Waarom heb je dan die hond aangeschaft? Wat dat betreft ben ik weliswaar rigide. Maar die honden hebben er niks aan als je als eigenaar in de slachtofferrol gaat zitten.

Dingen buiten je eigen schuld om daargelaten. Maar ook dan ben je verplicht om op wat voor manier dan ook hulp voor je dier te zoeken.

**Geplaatst**: 15-03-26 15:01

Geplaatst: 15-03-26 15:01

Ik snap je wel hoor, Dushi komt uit Cornetu, 2 dagen voordat daar een euthanasie gepland was voor 52 honden, is zij gered, en ze was zó bang, ik had gezegd dat ik haar wilde adopteren, zij is toen naar Ringoland gegaan waar ze met haar gewerkt hebben, en zo kwam ze na 3 weken hier, eigenlijk vrij 'rauw' , gelukkig viel haar angst hier wel mee uiteindelijk , maar ik heb toen ook gezegd dat als ze echt alleen maar in angst zou moeten leven, dat de dood dan ook een bevrijding zou kunnen zijn..

Hopeloze gevallen die kansloos zijn en hun leven in een kennel moeten slijten is echt wel de vraag voor wie je het dier dan laat leven, maar goed, over het algemeen redden verenigingen ze niet om ze alsnog te doden...

**Geplaatst door de TopicStarter** : 15-03-26 18:15

Re: Een reis naar het asiel in Roemenië

Geplaatst door de TopicStarter : 15-03-26 18:15

Dag 4 in Roemenië

Vannacht hebben we allemaal prima geslapen. Ook Neeltsje heeft een goede nacht gehad. Vanmorgen is ze met ons meegegaan naar het asiel. Daar hebben we haar in de “kantine” gehouden en daarna is ze weer mee terug gegaan naar het appartement.

Morgen gaat ze naar de dierenarts voor een sterilisatie. We hebben het vermoeden dat ze zwanger is… dan zullen we erachter komen.

Verder hebben we vandaag weer met een stapeltje honden gewandeld. Ook daarin zie je een enorm contrast. Honden die in de kennel volledig onzichtbaar zijn. Of juist de zoveelste schreeuwer… het is maar hoe je het bekijkt. Maar buiten zie je ze vaak ineens opbloeien.

Inmiddels merk ik dat ik mij afsluit als ik langs de kennels loop. Ik loop met een doel die kant op. Anders wordt het gewoon te veel.

Tussen de wandelingen door even geluncht. Ik had echt een after dinner dip. Ik merkte vandaag dat de koek echt even op was. Bloedchagrijnig en cynisch.
Als er een vliegtuig klaar had gestaan was ik ingestapt en naar huis gegaan. Heimwee naar thuis…
Wat een luxe probleem hè?

Maar ook dat zakt weer weg als je vervolgens weer met een hond gaat wandelen.

En ook weer niet… want vandaag had ik Billy zijn brother from another mother uit de kennel gehaald. Ik krijg daar veel reacties op. “Neem hem maar mee”, “jullie nieuwe huis is groot genoeg”, dat soort dingen.
En ik snap dat wel.
Maar… en dan?

Wij hebben twee honden. Twee honden die hun plek gevonden hebben. Hun ritme. Hun leven.
Moeten zij dan, terwijl ik het nu al soms lastig vind om naast gezin, werk en opleiding genoeg tijd te verdelen, nog meer van hun quality time inleveren?
Als je de foto's ziet begrijp je het. Wat lijken ze op elkaar hè…

Want tijd is er absoluut voor ze. Maar 1 op 1 verdienen ze net zo goed. Zeker omdat ze qua leeftijd ver uit elkaar zitten en allebei andere behoeftes hebben.
Billy zit niet te wachten op een “broertje”.
Sky denkt van wel… maar voor hem is het eigenlijk beter van niet.
En wat heeft Bradley aan zo’n onbehouwen lompe dodo?

En los daarvan… ik heb simpelweg niet de mogelijkheid om drie maanden thuis te zijn voor een hond als Bradley. Om hem echt de tijd te geven die hij nodig heeft om hier rustig te landen. Dat kan ik gewoon niet waarmaken.
En hoe ga ik dan zelf nog vertragen? Hoe ga ik dan doen waar ik zo op hamer, en hier nog meer voel hoe belangrijk dat is?

Ga ik dat dan ineens loslaten omdat mijn hart breekt voor een hond?
En zeg ik dan: ach, maar ik heb hem wel uit de ellende gehaald?
Niet dat hij bij ons een ellendig leven zou krijgen. Absoluut niet. Maar jongens… het kan zoveel beter.

Hem meesleuren in ons dagelijks leven… dat is gewoon niet eerlijk. Dan is het misschien wel van de regen in de drup.

Hart en verstand zijn het vandaag absoluut niet met elkaar eens.
Dus ik moet het even laten zakken.
En mijn batterij weer opladen.

We hadden besloten dat we er voor vandaag klaar mee waren. Op naar de auto, terug naar het appartement. Die vlieger ging niet op. Want toen we naar de auto liepen zat er een hondje op het dak.

We hadden echt geen zin meer om nog aan het werk te gaan, dus we dachten het simpel op te lossen door het hondje, dat heel sociaal is, bij een andere kennel te zetten.
Maar dat idee pakte heel anders uit. Het meiske zat daar echt niet op haar plek.

Dus hoppa… kennel weer open. Kennel gerepareerd. Kennel weer dicht.
En zo waren we rustig nog een uurtje aan het werk.

Nu zijn we terug. Morgen wordt echt een korte dag. De batterij moet opgeladen worden.
Dinsdag gaan we wel weer door.

Afbeelding

**Geplaatst**: 15-03-26 20:55

Geplaatst: 15-03-26 20:55

Ach de kleine Billy en zn brother from another mother en ook nog een Pien hondje of in mijn geval een Cola hondje.
Je kan niet alles redden, ook al is het hart nog zo groot en dat is het frustrerende van het bezig zijn met dieren uit asiels, buitenland en opvang. Het hart wil het allemaal, maar het verstand is zet er een rem op en dat is maar goed ook. Maar ik snap hoe moeilijk het is bij het zien van al die snoetjes en sommige kruipen nu eenmaal gelijk onder je huid. '
Hopelijk vergaat het ze goed, je hebt in ieder geval contact, dus misschien kun je ze in de gaten houden?

Zag ik in de eerdere foto reeks nu ook een Mioritic?

**Geplaatst**: 15-03-26 21:26

Re: Een reis naar het asiel in Roemenië

Geplaatst: 15-03-26 21:26

Dikke knuffel, TS. Het is echt loodzwaar. :(:)

**Geplaatst door de TopicStarter** : 15-03-26 21:33

Re: Een reis naar het asiel in Roemenië

Geplaatst door de TopicStarter : 15-03-26 21:33

Ik heb vermoeden dat er één mioritic mix zit. Maar het zijn hier voornamelijk Bucovina’s die zijn over het algemeen socialer en vriendelijker. Alhoewel die natuurlijk er ook wel staan als dat nodig is….

We gaan Bradley zeker bemiddelen. Vinger aan de pols dus ;-)

**Geplaatst door de TopicStarter** : 16-03-26 13:55

Re: Een reis naar het asiel in Roemenië

Geplaatst door de TopicStarter : 16-03-26 13:55

Wat betreft paarden… we stonden vandaag bij een ander asiel op de oprit. Stopt er een bus… die begon ineens heftig te schudden. We schrokken…. Komt er gewoon echt een paard uit…
Niet normaal… kan me nog voorstellen dat hij eruit is gesprongen…

Maar hoe komt het arme dier erin…
Echt wtf…

Afbeelding

**Geplaatst**: 16-03-26 14:07

Re: Een reis naar het asiel in Roemenië

Geplaatst: 16-03-26 14:07

Dit zie ik heel vaak op filmpjes op facebook. Die paarden hupsen er zo in

Zijn vaak gigantische trekpaarden ook

Nomineer dit bericht ×