Ik zoek wel eens een foto op.
gevonden:

Daarom is het heel moeilijk om af te gaan op zowel deels uiterlijk maar vooral op gedrag en karakter.
Ikzelf heb een tsjech, hebben we specifiek gekozen omdat zij wat stoerder en blijer zijn dan de saarlozen (no offence, maar de meeste saarlozen vind ik er vaak zo zielig uitzien, die zitten veelal in hun schulp). Wat hebben wij vast? Een moeilijke, dominante teef, die op onbekend terrein vaak zo in de stress zit dat het zielig is, met een extreme wegloopdrift, en een hoge jachtdrift. Die kan dus nergens loslopen. In huis nu 2.5 jaar nu de gemakkelijkste hond dat er is, kan prima de hele dag bank/bedhangen, als dat ze meegaat op een trektocht. Maar alleen zijn kan ze niet, daarom hebben we een driedubbelbeveiligde kennel als we moeten werken, gaat ze 1 dag per week naar mijn mama, komt schoonmama een dag per week een aantal uur, en komt onze poetsvrouw meer voor de hond dan om te poetsen. En alswe savonds wegwillen gaat ze mee of zoeken we iemand die kan oppassen. (ja, echt

de wolfhonden dat we hier kennen zijn meestal low-content (echte hybrides, dus rechstreeks uit wolf-hond zijn high-content, bv de amerikaanse wolfhond, daar zitten ook enorme verschillen in naargelang de soort wolf en de soort hond). In "onze" wolfhonden heb je wel uitschieters naar medium-content, afhankelijk hoe erg de wolf doorweegt (de onze is zo eentje, haar broer daarentegen is een gemakkelijke sul, dus zelfs in een nest zitten er énorme verschillen).
Voor de mensen die reageren dat de wolfhonden enkel zijn om "stoer" te doen, geloof me, met de mijne doe je niet stoer, in eerste instantie wil ze je opeten maar als je dichterbij komt springt ze liever van het balkon af dan dat ze je aanvalt ...
Het leuke en pure van het ras is dat ze nog zo dicht bij de natuur staan. Erfelijke ziektes (en dan spreek ik voor de tsjech) zijn er nog bijna niet. Hun gedrag en uiterlijk is ook zo puur. En het is echt een way of life, in het begin dacht ik ook, ohjee, die wolfhondeigenaars weten alles beter, stelletje omhoog gevallen dikkenekken. Way of life, my ass. Het zijn gewone honden ...
Nu ben ik vast ook zo een omhoog gevallen dikkenek, wat het IS gewoon een way of life, ons hele leven draait om ons wolfje en je laat dingen toe die van gewone honden onvoorstelbaar zijn, maar je laat het toe omdat je weet dat zij zo zijn. De manier van communiceren is héél anders dan met gewone honden...