Mizora schreef:Ik heb er 2 (pups van 17 weken) en mijn ouders hebben er 1. Op het moment ben ik veel bij mijn ouders (min of meer fulltime) en soms ben ik dan kort naar Wageningen en neem ik er 1 mee. Het gedrag is absoluut anders of ik er 1, 2 of 3 heb, maar ik heb niet het gevoel (hun gedrag toont dit niet) dat ze het prettiger of vervelender vinden om alleen of juist samen te zijn. Met uitzondering van de hond van mijn ouders, die is 7 jaar en vindt het ontzettend fijn als ze er niet permanent zijn. De pups zitten door hun gedrag (ze remmen zichzelf nog onvoldoende af en gaan als ze moe zijn ruzie maken) nog redelijk veel in de bench, ieder apart. Want één van de twee vond samen in de bench echt niet tof.
Wat heel opvallend was, was het feit dat Noa niet samen met haar zusje (Ninthe) 's avonds alleen kon blijven in de bench (overdag geen probleem) als ik nog even ging douchen, terwijl ze prima 's avonds alleen met mij kan blijven zonder haar zusje. Zonder mij is voor haar een groter probleem dan zonder haar zusje.
Voor hen is aandacht van elkaar duidelijk iets anders dan aandacht van mij. En wel in mijn voordeel. Overigens heb ik er twee gekozen om allerlei redenen, o.a. omdat ik vanaf september weer full-time studeer en ik het dan eerlijker vind om een hond 3-4 dagen alleen te hebben zitten voor 9 uur (4.5 's ochtends, 4.5 uur 's middags) en die kans zit er wel in. Meestal heb ik 5 halve dagen en is de rest thuiswerk, maar sommige vakken gewoon niet. En met zijn tweeën hebben ze dan in ieder geval elkaar.
Ben ik met je eens! Ik denk inderdaad dat de aandacht van een hond heel anders is dan van een mens, maar dat is natuurlijk logisch
had daar om eerlijk te zijn nog niet over nagedacht!