Moderators: Essie73, NadjaNadja, Muiz, Telpeva, ynskek, Ladybird, Polly
DewieDribbel schreef:Vind ik ook een goeie BrankaZ! Bel desnoods Ceasar Milan( sorry moest er ineens aan denken)
Kaus schreef:Als hij aan het blaffen is en ik loop boos naar hem toe gaat hij op zijn rug liggen en kijkt hij me angstig aan. Loop ik weer weg, dan gaat hij weer als een gek te keer.
Duhelo schreef:Wat doet die als je gewoon hem negeerd? (Als hij stil is, dan belonen)
Geen blafband met geur nemen. Helpt geen zier, en citronella id gevoelige neus...
Dan beter als laatste optie eentje met schokken. Duurt een 5 tal blaffen en dan hebben ze het wel door. Blaffen ze niet, hebben ze ook geen schock...

Kaus schreef:Je techniek klinkt goed, en is ook zeker iets om mee verder te gaan. Echter is hier eerst een andere stap voor nodig, überhaupt contact kunnen krijgen wanneer hij zo aanslaat. De enige manier om zijn aandacht te hebben is door of hard te schreeuwen (liever niet) of er boos op af lopen (ook liever niet).
Het commando kijk kent hij heel goed, maar met aanslaan luistert hij helemaal niet meer.
Hoe zou ik dat kunnen aanpakken?



alleen is helaas het baasje niet bereid genoeg zich te verdiepen in het gedrag wat de hond al sinds dat hij bij jou is laat zien.. Kaus schreef:Jammer dat je het niet goed vindt, essiesilly.
Ik probeer de Cesar manier niet op mijn hond, dat past niet bij hem. Het porren is om hem uit zijn concentratie te halen. Dit is, lijkt mij, een vrij algemene manier. Even laten schrikken waardoor hij op mij let.
Bek dicht houden is om te voorkomen dat hij blaft, werkte niet nee. Maar na een tijdje wordt je behoorlijk hopeloos.
Ik heb me absoluut in gelezen en zou alsnog graag naar een gedragstherapeut gaan, maar mijn moeder wil dit niet. Uiteindelijk beslist zijn natuurlijk.
We zijn absoluut nooit van plan de hond weg te doen. Ik vind dat jij er vrij negatief tegen aan kijkt, volgens mij doen wij ons best toch? Het is een super lieve hond met een duidelijke gebruiksaanwijzing waar soms lastig mee om te gaan is.
De manier van Cyella is de manier die wij gebruiken. Zolang we streng zijn concentratie vast houden gromt hij alleen. Hij blijft liggen zonder dat wij hem aan hoeven te raken en rent dus niet meer op mensen af.
De angst voor vreemden is groot en deels voorbij. Hij laat zich niet zomaar aaien maar accepteert ze wel en zoekt ook contact.
Ik zie vooral verbetering met af en toe een hapering en wat moeilijk heden.
Maar over het algemeen gaat het super fijn.
Overigens vertrouwt de hond mij zeker wel en zoekt mij ook graag op. Hij heeft bevestiging nodig die hij niet in alle situaties mag krijgen en wordt dan onzeker. Op dat soort momenten trekt hij aandacht op een negatieve manier (grommen en blaffen). Dat is naar mijn idee gedrag dat niet bevestigd maar gecorrigeerd moet worden. Wat we toen fout deden was dat we hem niks anders lieten doen.
Hij mocht niet blaffen, maar wat wel?
Nu hebben we daar dus groot en deels de oplossing voor, naar ons kijken en blijven liggen.
HannahFrouk schreef:Ik sluit even aan bij Cyella.
Kun je het niet oefenen door te proberen de situatie vóór te zijn? Zal even uitleggen waarom ik dat zeg.
Wij hebben een hond, die heel beschermend, maar ook best onzeker is. Toen wij hem kregen was hij 3 en was enorm gewend om katten weg te jagen (hij woonde op een boerderij en daar kon dat weinig kwaad, maar ik hou er niet zo van als hij dwars door de vijver van de buren een kat achterna zit en dan dus nergens en nergens meer naar luistert. IN het begin probeerde ik dit 'gewoon ' te corrigeren door het te corrigeren. Dus telkens als hij gromde of uitviel naar een kat, terughalen, bestraffen en belonen als hij dan rustiger (zou) deed. Alleen, dit ging van kwaad tot erger. Hij werd steeds feller op katten. Uiteindelijk begreep ik dat het probleem meer was dat hij er van overtuigd is, dat IK een hekel heb aan katten (en dat onderstreepte ik eigenlijk door telkens overstuur te raken als hij een kat wegjoeg) en dat hij VOOR MIJ die katten dus weg wil hebben. Hij doet het niet voor zichzelf of uit agressie, hij doet het puur voor mij.
Ik ben toen begonnen met telkens als ik zelf een kat in het vizier kreeg (er lopen er nogal wat) de hond te belonen, een brokje te geven en vooral even lekker te knuffelen en te belonen. Dus in feite vóór dat hij het agressieve gedrag vertoonde. In het begin liep ik dan wel liever nog even een andere kant op, want anders kwam ik alsnog in de problemen. Na een tijdje begon hij te begrijpen: poes = leuk en vooral baas vindt poes leuk. Blijkbaar is dat voor hem voldoende en het is vanaf dat moment steeds beter gegaan. Hij wordt nog steeds weleens ongemakkelijk van een poes (dan zie ik aan z'n hoofd dat hij niet zeker meer weet of ik nu wil dat hij 'm wegjaagt of dat ik nu wil dat hij 'm NIET wegjaagt). Maar als ik dan iets zeg van 'ja, oooooh, wat een leuke poes en wat ben jij braaaafff' (of zo) dan krijgt hij weer een hoofd van 'oh ja' en negeert hij het beest volkomen. Hij kan nu vlak langs een poes lopen aan een losse riem en valt er niet meer naar uit.
Misschien kun jij ook zoiets toepassen? Gezien het feit dat jouw hond ook nogal onzeker is en bestraffen dus echt niet helpt. Het zou wel een noodzaak zijn dat jouw hond er ook op kan vertrouwen dat jij de situatie rond bezoek kunt handelen, m.a.w. dat hij ook weet dat hij het aan jou kan overlaten.
Misschien kun je gebeld worden door je bezoek (telefoon dus, niet deurbel) en dat je het dan samen met je hond gaat ophalen (hij achter jou natuurlijk), visite ophalen (buiten), enthousiast doen en begroeten, samen aanbellen en pas dan je positie achter de voordeur innemen en je bezoek nog eens begroeten (moet je wel kennissen hebben die aan zoiets willen meedoen haha).
Snap je wat ik hiermee bedoel? Als je hond er van overtuigd is dat bezoek misse boel is en hij doet wat hij doet voor JOU, dan zal bestraffen in deze alleen maar averechts werken (net zoals bij mijn hond) omdat hij in de war raakt door juist alle commotie rond bezoek.
Oh ja (edit) en natuurlijk niet vergeten om buiten dan juist positief gedrag bij de hond aan te moedigen. Dus eerst oefenen met mensen die hij kent en vertrouwt. Ik weet niet of hij graag speelt, maar het zou het mooist zijn als ze als begroeting dan iets doen (een balletje weggooien of misschien een brokje geven) wat hij leuk vindt, waar hij gevoelig voor is.