Moderators: Essie73, NadjaNadja, Muiz, Telpeva, ynskek, Ladybird, Polly
Citaat:quote="NoaSky
@IZEP, dat siert je. Alleen zou ik hem bij de hernia al hebben laten gaan. Vanwege het geld en de prognose. Maar dat is echt ieder voor zich, niet ondat ik het niet zou kunnen betalen, maar omdat ik dat een grens vind. Daarbij zou ik niet minder eten voor een dier. Nu kom ik echt over als een enorme hartz*k die niets om haar dieren geeft, maar dat is niet waar. Het tegenovergestelde is waar. Alleen heb ik een hele duidelijke grens voor ogen voor mezelf .
Boras schreef:Er bestaan natuurlijk ook situaties waarbij er bij aanschaf van het dier genoeg geld was, maar als gevolg van de crisis niet meer. Een beetje nuance kan geen kwaad

zeker geen spijt en al had hij het niet gehaald had ik ook geen spijt gehad. Want dan had ik alles gedaan wat ik kon doen om hem te helpen in de tijd dat hij mij het meeste nodig had.IZEP schreef:bigone schreef:Zo en dan de andere kant van het verhaal. Gezin met twee kinderen , koopwoning en beide ouders werken. Ouders verliezen hun baan, proberen op alle mogelijke manieren de eindjes aan elkaar te knopen. Hond word erg ziek, da kosten lopen in de honderden euro's. En dan, lekker puh, had je in de goede tijden maar geen dier moeten nemen. Kun je net zo goed zeggen dat mensen van 65 voor de trein moeten springen want ze gaan geld kosten als ze oud en versleten zijn.
Mijn kant van het verhaal. Ik, alleenstaand, ziek dus afgekeurd en levend op een sociaal minimum, hondje die op zijn 4e een hernia krijgt in zijn nek. Om een heel lang verhaal kort te maken: het heeft me in totaal 2000 euro gekost! Hoe ik het heb gedaan? Gebruik maken van mijn noodpotje die ik had voor noodgevallen, elk dubbeltje wel 6 keer omgedraaid, geld geleend en betalingsregelingen getroffen. Op zijn 6e kreeg hij een voedselallergie. Hij heeft 5 jaar lang enkel vers vlees kunnen eten wat me dik 40 euro in de maand koste. Ik moest mijn eigen boodschappen vaak uitstellen maar voor hem had ik altijd eten in huis. Het kan dus wel! Ik leef al mijn halve leven op bijstandsniveau maar ik sta toch echt als eerste bij de dierenarts als er iets met mijn dieren is. En zo gauw ik zou moeten uitspreken dat dat te duur was... hoe pijnlijk ook maar dan zou ik een goed nieuw thuis zoeken!
2 jaar later ongeveer kwam de poes weer mank thuis... Uiteraard weer naar de dierenarts en helaas wéér een gescheurde kruisband aan dezelfde knie. Weer geopereerd.... Helaas ging deze operatie niet zoals gepland en liep ze een zenuwbeschadiging op. ala.....
Leuk weetje. Mijn oma zei bij de eerste gescheurde kruisband al dat zij dat nóóit zou doen... niet omdat ze niet van dieren houd maar zij is gewoon in een heel andere tijd opgegroeid... En dat begrijp ik heel goed
Zij heeft nog meegemaakt dat de katten en honden werden opgegeten in de oorlogen...
), maar ook met de kinderen zitten we niet met elk wissewasje bij de huisarts, daar ga je ook eerst na of het echt nodig is.
ee_f_ schreef:Sorry maar ik ben het hier niet helemaal mee eens..
Als mijn paard iets mankeert zou ik hoogstwaarschijnlijk ook eerst bokt vragen of iemand het kent of er ervaring mee heeft.
Ik ga echt niet voor elke poep en scheet de dierenarts er bij halen..
Lisa_H schreef:ee_f_ schreef:Sorry maar ik ben het hier niet helemaal mee eens..
Als mijn paard iets mankeert zou ik hoogstwaarschijnlijk ook eerst bokt vragen of iemand het kent of er ervaring mee heeft.
Ik ga echt niet voor elke poep en scheet de dierenarts er bij halen..
Dit wou ik ook net zeggen, soms wil je eerst anderen hun ervaringen weten voor je bij de dierenarts aanklopt. Als het acuut is sta ik zo bij de DA, maar is het een klein kuchje dat bijvoorbeeld een dagje er al is, dan vraag ik eerst naar ervaringen alvorens ik aanklop bij de DA...