Moderators: Essie73, NadjaNadja, Muiz, Telpeva, ynskek, Ladybird, Polly
kohtje schreef:Heb je al naar andere medicijnen gekeken?
Babsiej schreef:essiesilly schreef:maar waar zou je spijt van krijgen? dat je een hond rust gunt terwijl het nu leeft in constante pijn?
Dat pakken jullie denk ik iets te zwaar hij heeft niet constante pijn denk ik ....
Babsiej schreef:Op 30 maart 2011 heb ik mijn hondje Baxter opgehaald uit Roemenie. Vanaf het begin heeft hij al aanvallen dat hij vanuit het niets kan beginnen met gillen. Maar hij was daar ernstig verwaarloosd, oorontstekingen , castratiewond heftig ontstoken, dus ja...
Na een tijd waren al zijn "verwondingen" genezen maar de aanvallen bleven toch ... Na wat onderzoeken leek het alsof er een hernia in de nek zat dus daarvoor prednison, na een paar maanden afbouwen maar de aanvallen bleven.. Dus langer op prednison, maar ook de dosis moest steeds omhoog omdat het niet meer afdoende werkte. Uiteindelijk dus (weer) foto's gemaakt van zijn koppie en nek en bleek een kleine uitloop van zijn hersentjes te zien. Dus een mri laten maken en inderdaad syringomyelie. ( hersentjes puilen zeg maar uit zn schedeltje )
Vol op prednison ging het best redelijk. Alleen hij krijgt dus ook behoorlijk last van de prednison, enorm lusteloos wilde niets meer. Dus toch weer wat afbouwen wat resulteert in pijnaanvallen. Inmiddels is de diagnose in november gesteld en kunnen we niet veel meer proberen in dosis. Ook hebben we pijnstillers geprobeerd tot en met morfine maar dat helpt helemaal niet. Dan stopt hij echt met eten etc. Geven we meer prednison wordt ie "depressief" geven we minder heeft ie pijn. Net was ik ff met ze aan het wandelen ( lange wandelingen kan hij niet meer, 15 min wandelen en dan is het echt meer dan klaar voor hem ) en mijn hond wilde spelen, zodra ze contact maken begint hij weer te gillen en komt ie naast me zitten bibberenIn de tuin staat mn hond m echt uit te dagen en te springen en gek te doen voor een spelletje en hij tilt niet eens zn koppie op ..
Een aantal weken geleden wilde mijn vriend hem met zijn voet wat opzij duwen en voordat er daadwerkelijk contact was begon hij ook weer te piepen, ik denk bang voor de pijn...
Je zou zeggen het is simpel.. Maaaar tussen de "buien" door sjokt ie nog lekker mee, staat ie echt te springen voor zn bakje eten... ! wat het dus zo lastig maakt...
Wat denken jullie? Jullie zijn er niet emotioneel bij betrokken dus wellicht makkelijker te "oordelen"..
Morgen in ieder geval maar weer overleggen met de dierenarts...
geerke schreef:je kunt ook metacam proberen,misschien reageert hij daar beter op?...maar dan niet tegelijk met prednison.Even 10 dagen zonder prednison,als dat mogelijk is.(nadat je afgebouwd hebt)
fleurtjeuh schreef:geerke schreef:je kunt ook metacam proberen,misschien reageert hij daar beter op?...maar dan niet tegelijk met prednison.Even 10 dagen zonder prednison,als dat mogelijk is.(nadat je afgebouwd hebt)
Ze verteld in de OP dat ze hebben geprobeerd af te bouwen met prednison, maar dat de pijn dan duidelijk te veel werd.
Deze hond kan het niet aan om zonder te leven. En al helemaal niet dus om af te bouwen en tijdelijk niks te krijgen.
geerke schreef:fleurtjeuh schreef:
Ze verteld in de OP dat ze hebben geprobeerd af te bouwen met prednison, maar dat de pijn dan duidelijk te veel werd.
Deze hond kan het niet aan om zonder te leven. En al helemaal niet dus om af te bouwen en tijdelijk niks te krijgen.
Nee,dan is metacam geen optie.
T61 werkt inderdaad prima,maar omontkeerbaar.
geerke schreef:fleurtjeuh schreef:
Ze verteld in de OP dat ze hebben geprobeerd af te bouwen met prednison, maar dat de pijn dan duidelijk te veel werd.
Deze hond kan het niet aan om zonder te leven. En al helemaal niet dus om af te bouwen en tijdelijk niks te krijgen.
Nee,dan is metacam geen optie.
T61 werkt inderdaad prima,maar omontkeerbaar.
Babsiej schreef:We hebben een periode geprobeerd met pijnstillers (en dus zonder prednison), rimadyl, metacam, morfine, maar dan stopt hij helemaal met eten etc.
De dierenarts heeft zojuist teruggebeld we kunnen nog medicijnen proberen namelijk Gebapentine tegen zenuwpijn icm dexamethason. Ik heb gezegd dat ik er over ga denken ( en overleggen met vriendlief ) of we het nog geen proberen of er een einde aan gaan maken.
Babsiej schreef:Wat zijn de goede momenten ? Spelen doet hij nagenoeg niet meer. Maar hij piept/gilt niet de hele dag van de pijn.. Dat is soms 1 dag niet soms wel 4x per dag... ( en dagen dat het helemaal niet gebeurd zijn er nagenoeg niet meer)
Hij is gewoon down... erg rustig een opaatje... maar idd wel bang om pijn te hebben denk ik .. Wij passen al zoveel mogelijk aan. Voorheen gingen we 3x per week 1,5 uur lopen ( bij de oppas nu ook minder )dat is nu natuurlijk uit den boze. kleine wandelingetjes. weinig prikkels, weinig actief dan gaat t wel redelijk .. Maar inderdaad wanneer trek je de grens?
Het is echt heel moeilijk.. Vooral omdat je lichamelijk aan de buitenkant weinig aan hem ziet... Ik bedoel een hond met artrose gaat moeilijk lopen etc...
Cayenne schreef:Je hebt het steeds over dat het zo jammer zou zijn wanneer je er te vroeg een eind aan zou laten maken, maar heb je er al aan gedacht wat het met de hond doet wanneer je te lang wacht? Dat lijkt me namelijk veel belangrijker.
Sterkte.
Juist voor hem willen we de goede beslissing nemen. Natuurlijk willen wij hem niet kwijt, het is echt een match made in haven, ik kan lezen en schrijven met hem. Hij is mn vriendje, mn knuffel, mn maatje, mn hondenkind.
Maar boven dat alles wil ik voor hem de goede keuze maken, is het voor hem echt op, wil hij niet meer? wil hij nog wel maar gewoon enorm rustig? wat is het juiste ?