Sonja89 schreef:Met een asielhond kun je er vrijwel zeker van zijn dat de hond óf op medisch gebied, óf gedragsmatig iets mankeert, óf in het ergste geval allebei. Dan ben je er gewoon niet met 3x (goed) uitlaten. Het kost een hoop geld, tijd en energie om deze honden weer stabiel te krijgen en te houden. En dat geld, die tijd en energie kun je dan niet meer aan iets anders besteden. In het kader van je vraag, 'hoe lastig is een hond?': een hond kán dus héél 'lastig' zijn.
Ik heb er zelf zo een en probeer hiermee duidelijk te maken hoeveel impact een hond kan hebben op je leven. Begrijp me niet verkeerd, ik zou mijn hond voor geen goud willen missen. Maar ik weet ook dat ik er hierna niet meer aan begin, omdat ik dan geen 32 of 36 uur zou kunnen werken. Dat zou niet eerlijk zijn tegenover zo'n dier. Laat staan dat je naast je werk dan nog andere dingen kunt doen. Ook bij thuiswerken moet je aan het werk zijn en kun je de hond op dat moment geen aandacht geven. Dus of het dat beter zou maken?
Natuurlijk zitten er ook heus wel honden tussen die wel innig tevreden zijn met de situatie zoals TS die schetst. Maar het risico dat dat níet zo is, zit er ook in. En dan? Je kunt zeker niet in de toekomst kijken, maar wel inschatten hoe groot de kans is dat jij een (probleem)hond een ideaal leven kunt bieden.
Hier 4 honden van de 4 uit het asiel gehaald en nog nooit problemen gehad. 1 van de 4 was in het asiel serieus een hond die je niemand aan raad. Dat weet ik omdat ik toen al in de opvang werkte maar ik zag het als een uitdaging. De uitdaging was er echter niet. Het halve jaar dat hij in het asiel gezeten heeft was hij dwars, bijterig, springerig, wilde totaal nergens naar luisteren enz. Hij was nog geen uur bij mij thuis of een totaal andere hond. Als ik hem niet mee gemaakt had in de opvang zelf dan had ik het asiel nooit geloofd dat hij daar zoveel problemen veroorzaakte en dat 90% van de medewerkers doodsbang vna hem was. Hij was super goed opgevoed welk commando je ook gaf hij voerde het feilloos uit echt ongelofelijk hoe een gouden hond hij was.
Maar ik kan dus wel zeggen dat zeker niet alle honden uit een opvang nare honden zijn. 1 hond heb ik wel uit het asiel op een leeftijd van 8 weken (is daar geboren) en de andere 2 honden naast die heerlijke kwal
zijn verwaarloosd in de opvang gekomen en heb ik daarna geadopteerd. Heb aan de volwassen honden niet zoveel werk gehad dan aan de pup (denkend aan het zindelijk worden en de vele gehoorzaamheidscursussen en verdere socialisatie)
Alle 4 zijn ze helaas niet gezond (geweest) maar dat ligt niet aan de opvang. Als ik deze honden bij een particulier had gehaald dan hadden ze hun ziekten ook nog gehad (vertraagde schildklier, HD, ED, spondylose)
Met een asielhond zou ik wel een hond nemen van boven de 3.5 jaar dat zijn vaak de honden die weg moeten wegens bepaalde omstandigheden. Honden van 10 maanden á 1 jaar zijn vaak honden die verlatingsangst hebben of andere problemen. Wij hebben in de opvang zeker ook regelmatig honden met een probleem maar ook probleemloze honden komen er zat in de opvang. Het is alleen wat is het probleem? Is het voor mij een probleem dat hij niet met andere honden om kan gaan dan is dat voor een ander geen probleem. Is het voor mij een probleem dat een hond niet met katten kan? Dan laten zitten voor een ander.
Wij hebben bijv. regelmatig herders die op straat gedumpt zijn en nooit opgehaald worden. Altijd leuke herders die super sociaal zijn naar mensen en al behoorlijk goed luisteren en alleen thuis kunnen zijn. Schijnbaar voor de mens(en) die ze dumpen zij ndeze honden niet geschikt (omdat ze niet bijten of waken??)