Bokt.nl

**Geplaatst**: 12-08-12 20:58

Re: Het einde nadert...

Geplaatst: 12-08-12 20:58

de boer waar mijn paard staat zegt altijd: huisdieren zijn leuk maar je overleefd ze altijd..............(is me altijd bij gebleven)

**Geplaatst**: 12-08-12 21:03

Geplaatst: 12-08-12 21:03

Leen_ schreef:
Mijn plast snachts ook nog wel eens in haar bedje, terwijl ze dit anders ervoor zou doen zodat ze er niet in lag (al zou ze het liefst nog ophouden tot smorgens) denk dus dat ze het gewoon in haar slaap doet.

Ik hoop wel niet dat ik de stap zou moeten zetten om haar te laten inslapen, nu als het moet dan moet het. Maar het liefst zou ik gewoon smorgens wakker worden en dat ze in haar slaap gestorven is. Dan hoef ik zo'n moeilijke beslissing ook niet te nemen. Nu moeilijk... sowieso kies ik haar kant. Maar ik denk dat het wel een grote stap is om haar echt te laten inslapen.

Dat doet mijn 12 1/2 jaar oude tervuur ook. Ze heeft lange haren en een flinke bos op haar benen dus dat ging niet erg fris ruiken.
Ik heb nu tabletjes van de DA en nu gaat het al weer 3 jaar goed. Misschien kan je overleggen met je DA.

**Geplaatst**: 13-08-12 06:15

Re: Het einde nadert...

Geplaatst: 13-08-12 06:15

Hier ook 2 oude dames, een schotse collie van 13 en 4 mnd en een JR van 12.
De collie is ook met haar laatste rit bezig , een paar weken terug dacht ik ook dat ik haar kwijt ging raken.
Ze heeft nu pilletjes en het gaat echt goed , ze eet beter, beter dan ze ooit heeft gedaan en ze word ook weer dikker.
De JR heeft een tumor, dit heeft ze al eens gehad en heeft toen een hele zware operatie gehad, wij laten haar dan ook niet meer opereren, was haar toen al bijna kwijt,ze kwam zeer moeilijk uit de narcose en ik kreeg haar mee met flinke onder temparatuur. ( gelukkig nu een ander DA die komt ook aan huis )

Het blijft altijd moeilijk om iets los te laten waar je van houd, maar liefde is los laten en dat is het mooiste wat je op het laatst kunt doen.

Iedereen veel sterkte.

**Geplaatst**: 13-08-12 07:07

Geplaatst: 13-08-12 07:07

Het zal heel moeilijk en verdrietig zijn wanneer jouw beestje er niet meer is. Maar dat is normaal als je van je dieren houdt! Maar bedenk dat inslapen soms het laatste is wat je nog voor haar kunt doen...Als het leven voor haar niet meer dierwaardig is geworden en ze zelf last of pijn heeft, bespaar haar dan een verder lijden. Die beslissing vind ik zelf het aller moeilijkste maar denk in het belang van je hond. Geniet nu van de tijd die je nog samen hebt en verwen haar maar lekker! Afscheid nemen is helaas het aller vervelendste van het hebben van een huisdier maar denk vooral terug aan de mooie jaren die je haar hebt kunnen geven. Veel sterkte voor als het zover is.....

**Geplaatst**: 13-08-12 07:09

Geplaatst: 13-08-12 07:09

Voor even in je leven, voor altijd in je hart....
En dat hart van mij is overvol...Miete, moortje,kitty, tijger, blackie, trix, mira, jacky, rushka, astra......
Nu lopen hier ook nog een ouwe jongen en een bejaarde dame rond....(Bandit en Lilo)
Moet er niet aan denken om ze te verliezen, maar weet dat het er aan zit te komen....

**Geplaatst**: 13-08-12 07:12

Re: Het einde nadert...

Geplaatst: 13-08-12 07:12

Hier een Labrador van 13 en still going strong! Rent nog achter de bal aan, zwemt nog en is helemaal gezond.

Zorg datje geniet en niet nu al verdrietig bent. Je hond voelt het ook. Wees trots op je hond dat ze nog bij je is en maak er een mooie oude dag van. Je weet diep in je hart wanneer het het juiste moment is, luister daar naar....

**Geplaatst**: 13-08-12 16:15

Geplaatst: 13-08-12 16:15

Ik heb een JR van 10 jaar, ik heb ze zelf pas een jaar. Ze heeft voor mij al twee baasjes gehad. Ik wist dan voordat ik hier aan begon dat ze al ouder was en mijn doel was dan ook, haar nog geweldige jaren geven. Ze is 10 maar nog net een puppy, ze begint een beetje grijs te worden en dat is ook het enige wat haar leeftijd kan verraden.

Helaas hebben onze huisdieren niet het eeuwige leven, maar zullen ze in onze gedachten wel eeuwig bestaan.

**Geplaatst**: 13-08-12 20:31

Geplaatst: 13-08-12 20:31

Helaas een bekend verschijnsel weten dat je afscheid moet nemen vroeg of laat. We hebben inmiddels aardig wat honden en 2 pony s en een paar kipjes verloren. En op een aantal na meest ouderdom of ernstige ziekte wetende dat er snel een einde aan komt. Maar ook wonderwel blijven doorgaan ondanks de kwalen en vooruitzichten.

We hebben deels moeten laten inslapen, deels is zelf overleden. Maar beiden is niet fijn, de beslissing zelf moeten nemen, de laatste maaltijd geven, de laatste keer mee wandelen of de laatste keer de wei in en borstelen.

vreselijk.

Maar je dier voelen sterven onverwachts in je handen is ook niet alles, al weet je dan wel dat je erbij bent geweest. Maar dat is zo onverwachts en komt harder aan maar wel prettiger op eigen tijd.

Oftewel beide opties zijn niet fijn. En de optie ondanks tig keer opgeven blijven terugkomen en doorgaan is ook slopend. Onze oude Wesley is er zo een, is al ruim 3,5 jaar opgegeven, heeft een aantal keren op inslapen gestaan maar loopt nog steeds rond en is nu met 14,5 herstellende van een knieoperatie. En een van onze kipjes is ook met leven vier bezig met een smerige tumor en van de week zelfs in coma en stervende. Die zit nu op stok te snurken na weer een dagje tuinstruinen en zandbadderen. 8)7

. Dat is ook geestelijk vrij slopend.

Maar ja ik zou ze niet kunnen missen.

**Geplaatst**: 13-08-12 20:35

Re: Het einde nadert...

Geplaatst: 13-08-12 20:35

Mijn kat is nu ook al 18 en achteruit aan het gaan, ik snap precies dat gevoel

**Geplaatst door de TopicStarter** : 16-08-12 14:11

Re: Het einde nadert...

Geplaatst door de TopicStarter : 16-08-12 14:11

Het ging een paar dagen niet goed met haar, vandaar dat ik het even moeilijk vond om hier te reageren.
Ze was heel futloos, wou alleen maar eten als ik haar brokjes in mini stukjes deed en zo in haar mond stak. Ze wou ook niet drinken en zeker met dit weer was dat niet goed. We hebben toen met een spuitje wat water in haar mond gedaan dat dronk ze op, maar ze dronk niet van haar bakje. Ze heeft ook de hele tijd binnen in haar mand gelegen terwijl ze anders altijd muizen gaat vangen ed. Deze morgen was ze terug beter

Ze drinkt nu terug en eet ook goed.
Ik vind het altijd zo moeilijk op de momenten, het lijkt altijd alsof ze de avond niet haalt. En dan toch komt ze er doorheen, maar dan moet ik mezelf eens duidelijk maken dat dat niet altijd gaat gebeuren. Ik wil er gewoon niet aan denken dat ze er niet meer zou zijn, maar ik moet ooit wel eens beseffen dat niets voor altijd is...

**Geplaatst door de TopicStarter** : 23-04-13 15:51

Geplaatst door de TopicStarter : 23-04-13 15:51

Ze is weer een hele tijd beter geweest. Nu gaat het weer bergaf. Donderdag ga ik naar de dierenarts en gaan we bespreken wat de beste beslissing is. Al weet ik al wat dat wordt.

Ik moet nu sterk zijn voor haar, ze heeft me 15 geweldige jaren gegeven. Nu moet ik er voor haar zijn.
Als ik er nog maar aan denk rollen de tranen al over mijn wangen. Heb deze nacht niet geslapen omdat ik weet dat we donderdag naar de dierenarts gaan.
Ik heb een hele boel filmpjes van haar gemaakt, heb vorig jaar in maart een paard moeten afgeven en ondanks dat ik hem alle dagen zag gedurende 3 jaar vervaagd de herinnering toch. Daarom dat ik nu echt filmpjes van Siddy wou zodat ik altijd haar typische trekjes ken. Vergeten doe je ze niet, maar de herinnering van ze vervaagd wel.
Al denk ik dat dit bij Siddy anders is, haar heb ik al 15 jaar. Heb haar gekregen toen ik 4 was en ik kan me van de tijd daarvoor niet meer veel herinneren. Voor mij is ze er dus altijd geweest.

Vond dit trouwens verschrikkelijk moeilijk om te typen... Ik hoop dat ik donderdag sterk genoeg ga kunnen zijn. Ik huil nu al het hele dorp bij elkaar.

**Geplaatst**: 23-04-13 18:48

Geplaatst: 23-04-13 18:48

Heel veel sterkte :(:)

**Geplaatst**: 24-04-13 08:05

Re: Het einde nadert...

Geplaatst: 24-04-13 08:05

jeetje wat heftig zeg! heel veel sterkte donderdag....wat de uitslag ook mag zijn: geniet nog lekker van haar!

**Geplaatst**: 24-04-13 14:14

Geplaatst: 24-04-13 14:14

Wat fijn dat je zo'n kameraadje hebt gehad in je leven!

Wij zijn al meerdere honden verloren, maar de hond die twee jaar geleden is overleden, wat het ergste. Wat heb ik een verdriet gehad om dat dier, niet te geloven.....
En nu hebben we er weer één waarbij het niet lang meer zal duren. Onze Dobermann Senna is twaalf en echt een oud dametje. Ze wordt heel mager, maar ze heeft nog steeds een hoop levenslust, ook al zie ik dat ze aftakelt. Omdat ze nog van het leven lijkt te genieten, kan ik het niet over mijn hart verkrijgen haar in te laten slapen, maar ik weet gewoon dat het niet lang meer duurt..

Na de dood van Barat, twee jaar geleden, heb ik bijna meteen een nieuwe hond gekregen en die is enorm speciaal voor mij, samen met mijn kleine chihuahua-meisje, die eigenlijk onverwachts op mijn pad kwam. Deze twee zijn specialer voor me dan alle honden die we hebben en als ik er aan denk dat zij ziek worden, of ooit komen te overlijden, krijg ik het echt benauwd. Ik moet er niet aan denken om ze te verliezen....

**Geplaatst**: 24-04-13 14:20

Geplaatst: 24-04-13 14:20

Heel herkenbaar.
Ik heb ook een jack, nu 5 jaar (6 in augustus) dus ik hoop dat hij nog heel lang mee kan. Echter kijk ik al met angst en beven uit naar de dag dat het afgelopen zal zijn.. -O-

Wat gaat de tijd toch snel.. Soms is dat fijn soms ook helemaal niet

**Geplaatst door de TopicStarter** : 24-04-13 21:38

Re: Het einde nadert...

Geplaatst door de TopicStarter : 24-04-13 21:38

Ik wou vroeg mijn bed in vandaag, zodat ik er niet te veel over moest denken. Was al gaan joggen, bij de paarden hard gewerkt ed. Hoopte dat ik dan snel in slaap kon vallen... Ik ben zo bang voor wat de dierenarts gaat zeggen... Ik weet zelf wel wat beter is voor haar maar ze ziet er nu weer helemaal tiptop uit. Ze crost weer achter de katten, eet goed, wil spelen,... Op die momenten vind ik het verschrikkelijk moeilijk. Om 9.30 ga ik morgen naar de dierenarts. Ik wil ervoor wel nog een wandeling maken. Hoop dat het niet de laatste zal zijn, dat ik nog even van haar mag genieten. Maar ergens denk ik dat het nu wel beter is, nu ken ik haar als mijn mooie, blije, lieve hond. Terwijl ze misschien volgende week weer een chagrijnige, niet willen etende en altijd slapende hond is.

Ik ben iemand die niet graag weent waar andere mensen bij zijn, maar vandaag bleven ze maar zeggen "het komt allemaal goed" "Ze komt er wel doorheen"... Maar dat is het net, ze is gewoon oud, ze kan niet eeuwig blijven leven en ik vind het dan ook verschikkelijk als mensen dat zeggen. Ik wil ook niet dat ze zo nog blijft. Ze ziet er niet slecht uit, maar haar tandjes zijn rot, staan los, tandvlees ontstoken, hartruis, vocht op haar longen,... Moet voor haar niet fijn zijn.
Ik blijf dan alles opkroppen en thuis blijf ik maar huilen... De eigenaresse van mijn paard komt morgen mee, we gaan met mijn hondje naar een andere dierenart als normaal. Met de vorige had ik niet zo'n goede ervaringen en nu gaan we naar de dierenarts waar de eigenaresse van mijn paard ook gaat met haar hond.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 25-04-13 10:27

Re: Het einde nadert...

Geplaatst door de TopicStarter : 25-04-13 10:27

Ik ben terug van de dierenarts. Ze krijgt nu pilletjes voor haar hart. Vorige dierenarts vond dat niet nodig, nadat ik de rontgen foto's zag wist ik dat dit wel nodig was. Haar hart is te groot en zorgt ook dat de luchtpijp verplaatst wordt. Ze moet dus pilletjes voor haar hart krijgen, antibiotica voor haar tandvlees en plaspillen voor haar longen.
Ondanks dat het daar wel voelde alsof dat het beste was begin ik er nu toch aan te twijfelen. Ik had tegen de dierenarts gezegd dat ik haar niet wil laten afzien omdat ik het moeilijk vind. Hij zei dat ze geen pijn had maar dat haar hart en longen gewoon vervelend waren. Dus ze zat daar wel mee, maar het doet haar geen pijn.

**Geplaatst**: 25-04-13 10:34

Re: Het einde nadert...

Geplaatst: 25-04-13 10:34

tja lastige dingen. Zo lang ze geen pijn heeft moet dat kunnen toch?

**Geplaatst**: 25-04-13 10:36

Geplaatst: 25-04-13 10:36

Wat een lekker ding, ze toont inderdaad heel niet zo oud

Wij hebben hetzelfde met Mum. Mum is een kruising Herder (wordt volgens haar paspoort -geschatte leeftijd- volgende week 15) die op 3 poten loopt en daardoor flink vast zit in schouders en artrose heeft. 's Winters had ze het de laatste jaren wel moeilijk, maar 's zomers leefde ze op. Nu kan ik nog niet zeggen dat ze een opleving heeft... ze krijgt echt een oude blik in haar ogen en moet constant plassen (wil het liefst niet verder dan de voortuin, anders loopt ze te hijgen als een karrepaard).
Afbeelding

En eigenlijk wil ik er helemaal niet aan denken

**Geplaatst**: 25-04-13 10:38

Geplaatst: 25-04-13 10:38

Ik vind het goed van je dat je hier over nadenkt. Wij hebben een maand geleden onze boxer in moeten laten slapen. Op maandag werd ze ziek en donderdag ging het niet meer. Geheel onverwachts dus, en wij hebben ons er nooit op voorbereid dat 9 jaar een mooie leeftijd zou zijn voor een boxer en dat het eind ging naderen voor ons vriendinnetje. De klap was voor ons keihard omdat het zo uit het niets kwam, dus vind ik het slim om hier van tevoren al bij stil te staan.

**Geplaatst**: 25-04-13 10:49

Re: Het einde nadert...

Geplaatst: 25-04-13 10:49

De Da zei dat die onze 15-jarige hond zijn leven 3 tot 6 maanden kon rekken met hart medicatie, uiteindelijk heeft die het 15 maanden volgehouden, toen ging die zo erg hoesten dat we hem in lieten slapen, toen was die ruim 16 jaar. Dat was vorig jaar mei, mis hem nog heel erg, zie hem dan op de bank liggen, terwijl dat niet zo is.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 25-04-13 18:58

Geplaatst door de TopicStarter : 25-04-13 18:58

Hoe voel je je nu over de keuze om het te 'rekken'? Heb je er ooit spijt van gehad dat je hem toen al niet had laten inslapen? Of ben je net blij dat je nog dat jaar extra hebt gehad?
Persoonlijk denk ik er nu voor mezelf heel dubbel over, ik doe het nu niet echt voor haar maar voor mij. Ja ze gaat minder pijn hebben als ervoor, maar als ze er niet meer is heeft ze helemaal geen pijn. Dus ik vraag me af of ik er spijt van ga krijgen dat ik haar er toch probeer door te halen... De dierenarts zei als het zijn hond was dat hij het nog zou proberen.

**Geplaatst**: 25-04-13 22:38

Re: Het einde nadert...

Geplaatst: 25-04-13 22:38

Hadden ook een dubbel gevoel over het rekken, maar de hond was nog zo fit voor de rest, hoorde en zag ook goed. Hij hield erg van rennen en lange wandelingen maken, toen hij zo ging hoesten(vocht) ging zijn conditie achteruit en wou die eigenlijk zo min mogelijk lopen, dat was voor hem geen waardige leven, toen laten inslapen en daar geen spijt van gehad, was beter voor onze vriend zo.

**Geplaatst**: 25-04-13 23:12

Re: Het einde nadert...

Geplaatst: 25-04-13 23:12

Het zijn lastige keuzes.. Gelukkig hebben wij een hele fijne DA, als hij zegt dat het niet meer gaat, dan gaat het ook niet meer. We hebben met onze kat toen 'mazzel' gehad, in de zin dat we de keuze niet hebben hoeven maken. De dag voor zijn overlijden nog in de tuin geravot, een duif uit de lucht geslagen, niks aan het handje. 'S avonds mauwde hij en ging hij zich verstoppen. De volgende ochtend was hij dood..
Wat hebben we gehuild en het was en is echt een gigantisch verlies. Maar we hebben gelukkig mooie foto's en filmpjes van hem. We hebben hem ook laten cremeren en hebben hem in een urn thuis bij een foto van hem staan.
Mijn schoonfamilie heeft trouwens alle dieren laten cremeren. Eerst vond ik dat heel vreemd, nu vind ik het wel een prettige gedachte. Als mijn pony ooit zou moeten gaan (gelukkig is hij nog jong, zo'n 10 jaar) laat ik hem ook cremeren, wat het ook zou mogen kosten. Moet er niet aan denken dat hij doodgaat en dan ècht weg is.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 28-04-13 16:33

Re: Het einde nadert...

Geplaatst door de TopicStarter : 28-04-13 16:33

Ze is op 4 dagen tijd al een heel stuk vrolijker. Ze hoest minder, ze rent de hele tijd achter de vogels en katten. Haar pilletjes neemt ze zo in :')

Had haar betrapt toen ze de pilletjes uit het vlees aan het halen was, sukkel dat ze was eet ze gewoon de pilletjes op in plaats van het vlees :')

Morgen wil ik nog eens proberen te gaan wandelen. Al ga ik haar wel van de oprit afdragen. Ze vind het leuk om daar af te rennen, op de straat wandelt ze braaf naast me. Maar die oprit is toch oh zo leuk, maar is niet goed voor haar hartje om zo te rennen. Enja tegenhouden aan haar lijn kan ik ook niet want dat drukt op haar keel en borstkast (is zo eentje die ook om de borst gaat).

Nomineer dit bericht ×