Bokt.nl

Lante schreef:

Dan hebben beide katten meerdere keren succes gehad met dit gedrag wat ze afzonderlijk bedacht hebben (het is wel typisch kattengedrag natuurlijk als ze ergens naartoe willen ). Er is geen zekerheid dat het ophoudt met een tweede kat erbij, maar wel een goeie kans dat het op z'n minst minder heftig wordt.

Noa_M schreef:

Dan ook nog even een andere vraag. Mocht ik nu voor een 2e kat gaan... Klopt het dan dat ik ook een 2e kattenbak moet nemen?

Dreamybol schreef:

Maar als je het 'succes' verandert in iets dat kat niet leuk vindt (consequent een klap tegen de deur), zou je het je dus wellicht ook af kunnen leren. Mijn ervaring is dat katten prima op te voeden zijn, mits je maar heel consequent bent en een lange adem hebt.

Benita schreef:

Wees voorzichtig met een poes erbij te nemen. Dit zal wsl. niet de oplossing zijn en dan zit jij dadelijk met twee poezen en nog steeds hetzelfde probleem. Ook kan je huidige poes het zelfs vervelend vinden dat er een poes bij komt en dan bijv. in huis gaan plassen. Poezen zijn solitair levende dieren en kunnen daarom heel goed alleen gehouden worden.

Kun je haar 's nachts niet in een badkamer opsluiten of in een schuur/ kelder? Dan wel natuurlijk een kattenbak bij haar neerzetten. Je zult zien het houdt een keer op, daarna kun je haar weer gewoon in de huiskamer laten. Misschien is de oplossing haar wel in de gang te laten, dan heeft ze het idee dat ze dichterbij is bij je, zet dan wel een mandje oid voor je deur. Geef haar in ieder geval 's avonds wat te eten, zodat ze een volle buik heeft en snel zal gaan slapen.

Citaat:

Maar ook al is de kat ontstaan uit een solitaire soort, gedomesticeerde katten zijn toch sociale dieren die regelmatig contact hebben met soortgenoten (Schneider 1978; Turner 1988). Ze vertonen zeer duidelijk enkele vormen van intensief sociaal gedrag, niet alleen ten opzichte van de mens maar ook ten opzichte van elkaar. De wortels van dit gedrag zijn vreemd en afwijkend, want geen enkele eigenschap van de onmiddellijke voorouders van de kat kan daarvoor verantwoordelijk worden gesteld. Qua uiterlijk en bouw wijkt de huiskat niet veel af van de solitair genoemde wilde kat, het DNA verschilt ook maar heel gering (Budiansky 2002). Misschien heeft het proces van domesticatie ervoor gezorgd dat katten leden van hun eigen soort beter accepteren (Bradshaw 1992).

Uit verschillende onderzoeken blijkt namelijk dat vrij levende/verwilderde gedomesticeerde katten sociale groepen vormen. Meestal rond een voedselbron, die vaak - opzettelijk of toevallig - ontstaan is door menselijke activiteit (Bradshaw 1992; Ottway & Hawkins 2003; Turner 1988). De groepen bestaan vaak uit verwante vrouwtjes met hun nageslacht, inclusief de onvolwassen mannetjes. De grootte van deze groepen varieert meestal tussen de 1-10 dieren (Bradshaw 1992). Het territorium van zo’n sociale groep katten is de som van individuele territoria van de afzonderlijke groepsleden (Budiansky 2002). Volwassen territoriale mannetjes bezoeken de groep, maar zijn maar losjes met ze verbonden. Echte banden worden er niet gevormd (Bradshaw 1992; Ottway & Hawkins 2003). Wanneer bronnen schaars of wijd verspreid raken, worden de poezen uit zo’n sociale groep wel solitair (Ottway & Hawkins 2003).

Ook onderzoek bij boerderijkatten heeft aangetoond dat ze veel meer tijd in elkaars gezelschap doorbrachten dan je zou verwachten op een zuiver toevallige verspreiding. Ze zochten actief contact met elkaar (Budiansky 2002). Het blijkt dat boerderijkatten, vooral de poezen, voor meer dan de helft van hun slaap/rusttijd kiezen om in dicht lichaamscontact te zijn met andere katten (Ottway & Hawkins 2003). Katten worden sociaal gevonden door het vaak nauwe lichaamscontact met andere katten en omdat ze de voorkeur hebben om bij bepaalde katten te blijven en hier een band mee te hebben (Heidenberger 1997). Ze kunnen bevriend met elkaar raken (Webster 1985).

Citaat:

Maar ook al is de kat ontstaan uit een solitaire soort, gedomesticeerde katten zijn toch sociale dieren die regelmatig contact hebben met soortgenoten (Schneider 1978; Turner 1988). Ze vertonen zeer duidelijk enkele vormen van intensief sociaal gedrag, niet alleen ten opzichte van de mens maar ook ten opzichte van elkaar. De wortels van dit gedrag zijn vreemd en afwijkend, want geen enkele eigenschap van de onmiddellijke voorouders van de kat kan daarvoor verantwoordelijk worden gesteld. Qua uiterlijk en bouw wijkt de huiskat niet veel af van de solitair genoemde wilde kat, het DNA verschilt ook maar heel gering (Budiansky 2002). Misschien heeft het proces van domesticatie ervoor gezorgd dat katten leden van hun eigen soort beter accepteren (Bradshaw 1992).

Uit verschillende onderzoeken blijkt namelijk dat vrij levende/verwilderde gedomesticeerde katten sociale groepen vormen. Meestal rond een voedselbron, die vaak - opzettelijk of toevallig - ontstaan is door menselijke activiteit (Bradshaw 1992; Ottway & Hawkins 2003; Turner 1988). De groepen bestaan vaak uit verwante vrouwtjes met hun nageslacht, inclusief de onvolwassen mannetjes. De grootte van deze groepen varieert meestal tussen de 1-10 dieren (Bradshaw 1992). Het territorium van zo’n sociale groep katten is de som van individuele territoria van de afzonderlijke groepsleden (Budiansky 2002). Volwassen territoriale mannetjes bezoeken de groep, maar zijn maar losjes met ze verbonden. Echte banden worden er niet gevormd (Bradshaw 1992; Ottway & Hawkins 2003). Wanneer bronnen schaars of wijd verspreid raken, worden de poezen uit zo’n sociale groep wel solitair (Ottway & Hawkins 2003).

Ook onderzoek bij boerderijkatten heeft aangetoond dat ze veel meer tijd in elkaars gezelschap doorbrachten dan je zou verwachten op een zuiver toevallige verspreiding. Ze zochten actief contact met elkaar (Budiansky 2002). Het blijkt dat boerderijkatten, vooral de poezen, voor meer dan de helft van hun slaap/rusttijd kiezen om in dicht lichaamscontact te zijn met andere katten (Ottway & Hawkins 2003). Katten worden sociaal gevonden door het vaak nauwe lichaamscontact met andere katten en omdat ze de voorkeur hebben om bij bepaalde katten te blijven en hier een band mee te hebben (Heidenberger 1997). Ze kunnen bevriend met elkaar raken (Webster 1985).

Ikku97 schreef:

Hii,

Dit klinkt misschien stom , maar ik zat laatst tv te kijken. En daar was ook zo'n kat die zo voor de deur zat te miauwen en te krassen toen zei een man dus dat die kat het hele huis als territorium wilde, maar omdat die man die daar woonde de slaapkamer als verboden terrein had opgestelt, zat die kat daar elke avond te janken... Ze hadden trouwens als oplossing een soort spuitbus met lucht en als die kat dan bij de deur stond, dan spoot die bus en sprong de kat weg... Na een week had hij het wel afgeleerd
Kan het misschien territoriale drang zijn?

Ikku97 schreef:

Hii,

Dit klinkt misschien stom , maar ik zat laatst tv te kijken. En daar was ook zo'n kat die zo voor de deur zat te miauwen en te krassen toen zei een man dus dat die kat het hele huis als territorium wilde, maar omdat die man die daar woonde de slaapkamer als verboden terrein had opgestelt, zat die kat daar elke avond te janken... Ze hadden trouwens als oplossing een soort spuitbus met lucht en als die kat dan bij de deur stond, dan spoot die bus en sprong de kat weg... Na een week had hij het wel afgeleerd
Kan het misschien territoriale drang zijn?