Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 20-01-12 17:26

Geplaatst door de TopicStarter : 20-01-12 17:26

@ agossie: Wat verschrikkelijk! Zulke mensen zou ik echt door elkaar heen willen schudden, waar zit je gevoel?
Ik merk het overigens wel bij mijn opleiding dat er maar weinig zijn met écht gevoel in hun donder. Dat vind ik jammer, dat de mensen die echt geven om dieren zo schaars zijn.
@ yamcha: Prachtig hoe je omschrijft hoe jij het ervaart. Ik moet zeggen dat ik niet zoveel meer met paarden heb. Ik heb verschillende keren een hele hechte band gehad met een paard, maar weet nu ook dat dat niet meer terug zal komen....

**Geplaatst**: 20-01-12 17:29

Re: verdriet over een dier

Geplaatst: 20-01-12 17:29

Mijn vent wil niet eens een dier, omdat hij dan ooit afscheid moeten nemen ervan. Ik ben een softie, maar mijn vent is erger hoor. Lief he

**Geplaatst**: 20-01-12 17:31

Re: verdriet over een dier

Geplaatst: 20-01-12 17:31

Het zou jammer zijn voor mijn vent, maar in mijn huishouden zullen er altijd dieren zijn. Honden en/of katten. Anders mag de vent zijn koffers pakken.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 20-01-12 17:32

Re: verdriet over een dier

Geplaatst door de TopicStarter : 20-01-12 17:32

Nou hier ook, als ik zou moeten kiezen tussen een vent en dieren dan kies toch echt het tweede.

**Geplaatst**: 20-01-12 17:34

Re: verdriet over een dier

Geplaatst: 20-01-12 17:34

Bij ons is de situatie wel iets anders. Ik ben bij hem in komen wonen en had geen dieren. Ik zou wel graag een diertje willen, maar hij wil dat niet omdat je er dus ooit weer afscheid van moet nemen..

**Geplaatst door de TopicStarter** : 20-01-12 17:45

Re: verdriet over een dier

Geplaatst door de TopicStarter : 20-01-12 17:45

Ja dat is waar zap, maar al die jaren die je met het dier doorbrengt (als het loopt zoals het zou moeten lopen) vind ik de moeite waard. Afscheid hoort er helaas bij....
Stom, ik moet ineens aan de leeuwenkoning denken. 'Dit is de kringloop van het leven'

**Geplaatst**: 20-01-12 18:02

Re: verdriet over een dier

Geplaatst: 20-01-12 18:02

de afgelopen jaren zijn hier veel dieren dood gegaan,van pony's ,veulens,varkentjes en natuurlijk de honden...

en bij alle dieren is er verdriet,verdriet om het verlies van iets waar je van gehouden hebt,alleen na kimmie is er iets in mij zelf mee dood gegaan...

ze heeft een deel van mijn ziel meegenomen en ooit komt dat vast terug,maar voor nu ben ik alleen maar bang om de dieren die hier zijn te verliezen,en helaas klamp ik me des te meer aan ze vast,waardoor hun dood ws nog erger zal zijn als dat het al was...

hoop ook dat we voorlopig een paar jaar bespaard gaan blijven van het overlijden van de dieren,maar het ziet er niet zo naar uit..

binnen nu en 10 jaar zullen er vast een berg paarden dood gaan ( al is het maar gewoon omdat ze nu op een leeftijd zijn dat je blij mag zijn als er nog 5 jaar bij komt) en pff de honden...met een beetje geluk leven over 10 jaar alleen pip en buddy nog...de rest gaan we kwijt raken..

echt maar even niet aan denken... $:\$ $:\$

**Geplaatst**: 20-01-12 18:08

Geplaatst: 20-01-12 18:08

kimmie261 schreef:
alleen na kimmie is er iets in mij zelf mee dood gegaan...

ze heeft een deel van mijn ziel meegenomen en ooit komt dat vast terug

Dat heb ik precies het zelfde... Ook met (een) Kimmie...

**Geplaatst**: 20-01-12 18:08

Geplaatst: 20-01-12 18:08

Ieder leven is waardevol, ook om een knagertje kun je verdriet hebben. Ik ben al veel dieren verloren, en soms moet ik nog wel eens een traan laten als ik naar hun foto kijk.
Het is het enige nadeel van het hebben en houden van dieren, ze blijven nou eenmaal niet zo lang bij ons. Ik hoop net als Yamcha ooit mijn verloren vriendjes weer te zien, dat zou nou echt een beschrijving van de hemel voor mij zijn....

**Geplaatst**: 20-01-12 18:18

Geplaatst: 20-01-12 18:18

x

Laatst bijgewerkt door Dropveter101 op 29-09-23 13:16, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 20-01-12 18:23

Geplaatst: 20-01-12 18:23

Ik ken het, altijd huilen als een van mijn diertjes ingeslapen wordt. Heb zelf ratjes..

sunny_l0ve schreef:
Zo heb ik een keer enorm veel tranen gelaten om een degoe (knaagdiertje) die heel erg benauwd was. Het was echt niet meer te redden, maar de dierenarts vroeg 30 euro om hem te laten euthanaseren. Uiteindelijk heeft hij het diertje wel ingeslapen en is het toch nog 'goed' gekomen, maar wat een ellende was dat!

Ik vraag me wel af wat je hier bedoelde, maar het koste 30 euro.. Was het dan te duur ofzo?

**Geplaatst**: 20-01-12 18:41

Re: verdriet over een dier

Geplaatst: 20-01-12 18:41

@ picobello: het is heel speciaal idd, zo bijzonder, het is net alsof ik de jonge jaren van Beau nog mee mag maken....... van Raphi krijg ik steeds een lach op mijn gezicht, die vrolijke, guitige kop....... heerlijk.......
Beau was de hond die altijd lachte, en Raphi lacht ook

En Vegs is zo een heerlijk paard, zij heeft een skippyball, en ze neemt het handvat in haar mond, en ze gaat met de bal er vandoor, en ze schopt er tegenaan, dat is zo leuk

zij is echt erg grappig.

sunny_l0ve: om je de waarheid te zeggen heb ik dit ook nog nooit gehad met een paard, ik heb leuke paarden gehad om te rijden, maar nog niet een waarvan ik zei: die wordt hier oud, en als ze niet meer kan, dan gaat ze hemelen......
Ik vond paarden uiteraard wel leuk, maar zo, nee dat is voor mij ook nieuw. En na haar komt er ook geen meer, zij zal de enige zijn.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 20-01-12 19:03

Geplaatst door de TopicStarter : 20-01-12 19:03

@ kimmie: Ja je hebt het nogal zwaar te verduren gehad. Eigenlijk door kleine kimmie heb ik jouw roedel 'ontdekt' en ik vind het stuk voor stuk zulke karakters!
Kimmie heeft ook enorm veel indruk gemaakt, wat verschrikkelijk was het ook om te horen dat ze overleden was! Ik heb echt tranen gelaten om haar en om jullie verlies. Toch is het 'mooie' ervan dat ze zoveel indruk op mensen heeft weten te maken in haar korte leventje, hoe vrolijk ze was ondanks dat ze doodziek was.
Hoe is het nu met Don, die ging ook niet helemaal lekker toch?

@ missannemijn: Het was niet mijn eigen degoe, maar een degoe van de kinderboerderij. IK had de beheerder gebeld maar die wilde dat in eerste instantie niet. Ik was toen ook echt wel even boos geworden daarom, maar het is gelukkig allemaal 'goed' afgelopen en de degoe is dezelfde dag nog gaan hemelen. Dat was ook wel een opluchting, ze had geen pijn meer...

@ Yamcha: Ik heb het tot nu toe met 3 paarden gehad waarvan er één goed terecht gekomen is en de andere 2 zijn naar de slacht gegaan. Daarom begin ik ook niet meer aan verzorgpaarden, als ik nu nog iets doe met een paard dan word het eigen paard. Daar heb ik jammer genoeg geen tijd, geld en ruimte voor...
De laatste verzorgpaarden die ik heb gehad zijn helaas ook verkocht aan Japan en Amerika, dat was toch ook wel even moeilijk ondanks dat ik ze rond die tijd niet meer verzorgde.

**Geplaatst**: 20-01-12 19:05

Re: verdriet over een dier

Geplaatst: 20-01-12 19:05

Ik heb verschrikkelijk hard moeten huilen om mijn vis die was dood gegaan na 5 jaar.
Had nog nooit wat gezegd tegen het dier of m zelfs maar aangeraakt maar man wat had ik een verdriet om een vis

**Geplaatst door de TopicStarter** : 20-01-12 19:11

Re: verdriet over een dier

Geplaatst door de TopicStarter : 20-01-12 19:11

Ze zeggen ook wel eens: je weet pas wat je mist als het er niet meer is...
@ kaus: ik vind daar echt niets ergs aan, je hebt die vis tenslotte toch 5 jaar gehad. Ik moet zeggen dat ik eerst niet zoveel met vissen had, maar toen kregen we 2 goudvisjes op de boerderij te logeren en die heb ik enorm tam gekregen. Ze hadden ook gelijk een naam gekregen, phineas & Ferb haha! Die miste ik ook wel even toen ze weer naar huis gingen....

Misschien komt het ook doordat ik me zo snel ga hechten aan een dier. Het was ook verschrikkelijk toen we de dieren op de kinderboerderij weg moesten doen. Waar ik nog erg veel moeite mee had waren 2 kipjes die van kuiken af aan bij ons waren en die ik helemaal tam heb gekregen. Kleine Iep en Ukkie!
Gelukkig hebben die wel een goed huis gekregen en ik ging ook met glimlach weg, maar soms mis ik het heel erg.

**Geplaatst**: 20-01-12 19:18

Geplaatst: 20-01-12 19:18

@kimmie; dat van die ziel dat herken ik echt!
Mijn maatje, mijn "paardensoulmate" is vorig jaar overleden en ik mis haar nog iedere dag. Ik ben na haar overlijden nooit meer zo gelukkig geweest als daarvoor. Er mist gewoon iets.

Nu moet ik op 2-2-2012 mijn 4-jarige laten inslapen.. Ik weet het sinds 30 december en ik heb sindsdien geen nacht meer goed geslapen en soms stromen de tranen opeens weer over mijn gezicht. Maar ik moet sterk zijn voor hem! Na die dag stort ik in, heb nu alvast een week vrijgenomen zodat ik in bed kan blijven liggen.

Maar ik zeg altijd maar zo; huilen om een dier is niet soft of stom, het is een teken van het lief en leed dat je met ze gedeeld hebt. Een dier waarom gehuild wordt, daar is van gehouden. En om die liefde draait het leven! Dus laat mij (ons) alsjeblieft gewoon lekker huilen om zo'n dier. Ze zijn mij veel te waardevol.

Mensen die zeggen het is maar een paard/hond/kat e.d. die kan ik wel slaan! Bepaal niet voor mij wat belangrijk is!!

**Geplaatst**: 20-01-12 19:23

Re: verdriet over een dier

Geplaatst: 20-01-12 19:23

gelukkig herkennen meer mensen het stukje "je ziel kwijt te raken"bij het verliezen van een dier,heel veel mensen zeg ik het niet eens tegen,die hebben zoiets van ach t was maar een hond,of tja er zijn ook babietjes die dood gaan..

ja dat is allemaal ook zo natuurlijk....maar kimmie was mijn honden babietje...en die liefde is zo diep gegaan,dat ik na haar dood echt niet meer ben geweest zoals voor haar dood...

en ach selka,wat afschuwelijk dat je weer een paard gaat verliezen...

**Geplaatst**: 20-01-12 19:24

Geplaatst: 20-01-12 19:24

Hier meld zich nog een softie!
Ik trek me dierenleed veel meer aan dan mensenleed (sorry maar ik kan er niks aan doen..)
Als een van mijn diertjes ziek is ben ik daar ook ziek van.. Gelukkig weinig sterfgevallen meegemaakt (behalve 2 sluierstaartvisjes, maar daar kom ik dan nog wel overheen) dus daarover kan ik niet echt meepraten..

**Geplaatst**: 20-01-12 19:25

Re: verdriet over een dier

Geplaatst: 20-01-12 19:25

@Selka; Heel veel sterkte.. Vreselijk voor je..

**Geplaatst**: 20-01-12 19:28

Geplaatst: 20-01-12 19:28

Selka schreef:
Nu moet ik op 2-2-2012 mijn 4-jarige laten inslapen.. Ik weet het sinds 30 december en ik heb sindsdien geen nacht meer goed geslapen en soms stromen de tranen opeens weer over mijn gezicht. Maar ik moet sterk zijn voor hem! Na die dag stort ik in, heb nu alvast een week vrijgenomen zodat ik in bed kan blijven liggen.

Zelfs daar heb ik tranen door in m'n ogen gekregen.
Ik heb 3 jaar geleden mijn hond verloren die ik al mijn hele leven had,
als mensen er nu over praten krijg ik nog tranen in mijn ogen en kijk ik snel de andere kant op.

**Geplaatst**: 20-01-12 19:34

Geplaatst: 20-01-12 19:34

Dankjewel allemaal!

Ja hij is echt veeeeel te jong, ik had gerekend op nog minstens 25 jaar maar helaas gaat dat niet lukken.

@kaus; dat snap ik heel goed hoor! Over mijn oude paard kan ik nog steeds niet praten zonder emotioneel te worden. Ik heb op 30 december ook meteen tegen mijn hond gezegd dat hij nooit mag doodgaan. Hij is zometeen de reden dat ik nog wel uit bed kom na verloop van tijd. Dat is ook echt mijn kindje, mijn knul.

Ik denk dat mensen die hier makkelijk/makkelijker over denken ook mensen zijn die niet zoveel van het dier houden. Niet alles zouden geven voor beterschap. Ik zou mijn botten graag aan mijn paard geven, ik kan tenminste zeggen waar het pijn doet en hoeveel.

Wij houden gewoon van die dieren met heel ons hart!

**Geplaatst**: 20-01-12 19:47

Re: verdriet over een dier

Geplaatst: 20-01-12 19:47

Jeetje Selka, wat verschrikkelijk voor je!!! Ik wens je heel veel sterkte hiermee, geniet nog van je paardje... Bah, 't is zo oneerlijk!!!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 20-01-12 21:51

Geplaatst door de TopicStarter : 20-01-12 21:51

Heel veel sterkte Selka, wat een nare beslissing om te moeten maken. Wij 'softies' zijn er voor je hoor! :(:)

Iedereen vind zijn eigen dier natuurlijk allemaal bijzonder en er is er maar één van, maar ik geloof echt dat er minstens één op je pad komt die je echte zielsverwant is. Ik had dat met een manegepaard, hoe stom sommige mensen dat ook vinden klinken.
Ik had als enige samen met nog een ander meisje een klik met dat paard, dat was ook echt zo. Ik weet niet wat er met hem in het verleden is gebeurd, maar het was absoluut geen lief paard voor andere mensen. Niemand kon bij hem in de stal komen zonder dat hij zijn kont naar je toe draaide en met rijden bokte hij heel vaak.
Ik was altijd dolblij als ik op hem mocht rijden en dat was erg vaak omdat niemand anders hem leuk vond.
Ik ging dan ruim een uur van tevoren poetsen, lekker tutten met hem. Bij niemand anders liet hij het toe, maar ik kon zijn boxdeur wagenwijd open laten staan en recht achter zijn kont zijn staart uitpluizen. Dan stond hij met zijn ogen halfdicht te zuchten. Ik heb hem ook één keer liggend in zijn box aangetroffen en toen ben ik er bij gaan zitten. Hij stond niet op, bleef gewoon lekker liggen!
Ook voor het rijden stond hij heerlijk van de zon te genieten en te hinniken naar de veulens, terwijl hij de week ervoor nog wild stond te schudden met zijn hoofd en lelijk aan het doen was.
Helaas was Sunshine (vandaar de naam sunny_l0ve) een manegepaard. Hij had peesblessures en is naar de slacht gegaan. Ik heb het de eigenaresse nog heel lang kwalijk genomen dat ik nooit afscheid heb kunnen nemen, ik kwam ineens op een zondag en hij was er niet meer. Nog steeds moet ik een traantje wegpinken als ik aan hem denk. Het verdriet is er nog steeds, maar ik kan nu eindelijk na 6 jaar zijn foto zien en met een glimlach aan hem terugdenken...

**Geplaatst**: 20-01-12 22:02

Re: verdriet over een dier

Geplaatst: 20-01-12 22:02

Wat een mooi verhaal

Wat een liefde is erin te lezen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 20-01-12 22:20

Re: verdriet over een dier

Geplaatst door de TopicStarter : 20-01-12 22:20

Ik zeg ook heel vaak dat het de liefde van mijn leven was. Ik denk ook niet dat het per definitie mensen zouden moeten zijn. Ik snap het daarom ook helemaal Yamcha, en nu ik al die verhalen lezen ben ik toch wel blij dat ik die band heb mogen ervaren, helaas had ik het nog langer gehad maar het heeft niet zo mogen zijn...

Nomineer dit bericht ×