Bokt.nl

**Geplaatst**: 09-12-11 23:58

Re: Mijn kleine lieve poezenmeid, overleden in mijn handen...

Geplaatst: 09-12-11 23:58

Pfff wat erg he, sterkte. En wat een mooie beest zeg.

**Geplaatst**: 10-12-11 10:42

Re: Mijn kleine lieve poezenmeid, overleden in mijn handen...

Geplaatst: 10-12-11 10:42

Och , wat een mooi poesje was het :(:)

Met dit soort dingen is het vaak wel handig om nog een andere DA er naar te laten kijken , als de eerste geen oorzaak kan vinden.... ik wilde dat ik dat gedaan had met mijn eerste eigen kat 11 jaar geleden...

Beestje was 10 jaar oud , altijd echt een buitenkat die overal op en in ging. Maar hij werd steeds truttiger , heel veel slapen (en daarbij raar ademen) , niet meer willen springen en klimmen , ook niet op de aanrecht springen waar zijn bakjes stonden (veilig voor de hond

) , sowieso niet goed meer eten , ook zijn lievelingshapjes niet , heel raar bedeesd werd hij ook....

Nu is 10 jaar niet jong maar ook niet heel oud , en ik vond het ook niet echt typische ouderdomskwaaltjes , dat rare ademen en dat lusteloze...

Dus ik naar de DA ermee want dit deugde gewoon niet.

Die konden niks vinden , zal wel iets tijdelijks zijn of toch ouderdom... vitamine-kuurtje mee gekregen.

Beestje bleef zo raar doen en vooral dat rare ademen vond ik echt helemaal niks

Dus na paar weken weer terug. Konden weer niks vinden. Uiteindelijk een afspraak gemaakt om tandsteen te verwijderen want wellicht dat hij daarom niet goed at.

Weer een paar weken later , nog steeds kat zo raar aan het doen , NOG meer slapen enzo , nog meer een ouwe lül aan het worden....Ik aangedrongen dat dit *ECHT* niet goed was , kijk dan naar die ademhaling en hoe die er bij zit !

Reactie : tja dat komt gewoon omdat hij hier niet zo op zijn gemak is. Ik nog eens uitgelegd dat hij dat dus ook THUIS doet en zelfs in zijn SLAAP. Maar ze wilden het maar niet serieus nemen. Ik heb aangedrongen wat voor mogelijkheden er waren om te kijken wat er nu eigenlijk loos was , een scan of iets ? Maar ze wilden er niet erg aan.

Tja dan ga je toch twijfelen of je niet overdrijft , een dierenarts zal het immers wel beter weten...

Heb toen toch min of meer ge-eist dat ik toch minimaal een bloedonderzoek wilde (je wilt toch IETS doen , verdorie!) en onder wat gezucht en gesteun en veelzeggende blikken naar elkaar hebben ze toen toch bloed afgenomen , maar daar zouden ze toch niks aan zien want het beestje was gewoon gezond.

Uit het bloedonderzoek bleek niks heel raars inderdaad....maar ik was ik geloof een woensdag ofzo daar voor de laatste keer geweest (toen hij "helemaal gezond" was....) en zaterdagochtend vroeg , ik had koffie gezet voor m'n ouders (die nog boven waren) en wilde hem de melkvelletjes geven (was hij voorheen altijd gek op) en hij lag op een stoel onder de tafel , kwam niet als ik hem riep.

Ik er naartoe , pannetje laten zien , ik zie herkenning in de oogjes maar naar beneden komen lukte niet ofzo.

Ik pannetje voor de stoel neergezet , voorpootjes gepakt en beweeg die richting de grond...dondert ineens die hele (slappe

) kat naar beneden :oo

Hart slaat over , alarmbellen aan....beestje kon niet meer lopen , hele achterlijfje slap en koud , zooltjes bijna wit... direct DA gebeld maarja zoiets gebeurt altijd in het weekend natuurlijk , dus die waren dicht , moest ik i.p.v. naar Brielle , naar Hellevoet bellen. Daar konden we direct terecht. Moeders mee met kat op schoot.... en die begon me onderweg toch te gillen en brullen....van die grote schreeuwen van pijn , hartverscheurend , arm beest :(:)

Verschrikkelijk als je niks voor dat dier kunt doen.

Dan is het nog een eind rijden hoor... eindelijk waren we er , beestje kon direct op de tafel , bleek dus zijn hele achterlijfje af aan het sterven te zijn , DA's schrokken er van , en vanwege de pijn hebben we hem toen maar in laten slapen want de prognoses waren absoluut niet goed en dat bespaar je het ventje dan liever.

DA's daar snapten er niks van dat hij een paar dagen daarvoor nog bij collega's was geweest....

Al met al ben ik er nog steeds erg pissig over dat ze (eigenlijk) gewoon mijn kat het loodje hebben laten leggen daar door het diertje niet goed te willen onderzoeken. Ik had zelf (nog) meer door moeten duwen achteraf gezien en zal in het vervolg niet meer vertrouwen op een DA die niks kan vinden

Bij die van mij zal het ook wel een bloedklonter geweest zijn....

**Geplaatst door de TopicStarter** : 11-12-11 01:33

Re: Mijn kleine lieve poezenmeid, overleden in mijn handen...

Geplaatst door de TopicStarter : 11-12-11 01:33

Dankjewel voor alle lieve berichten.

Inderdaad pmarena, ook ik vraag me af of ik niet nog verder had moeten onderzoeken. Als ze niet verbeterd was na 1 dag had ik dat ook zeker gedaan, maar nu hadden we zo'n optimistisch gevoel... Jammer genoeg is het toch nog volledig misgelopen.
Ik denk er wel aan om zo wie zo altijd naar een dierenkliniek te gaan als "vaste" dierenarts. Gewoon omdat ze daar toch meer gespecialiseerde apparatuur hebben in geval van nood.

**Geplaatst**: 11-12-11 14:12

Geplaatst: 11-12-11 14:12

Achteraf gezien had je (denk ik) inderdaad verder moeten kijken , net als ik :(:)

Bij mij was het zo dat het allemaal ook niet echt dramatisch was , leek "gewoon" een ouder wordende kat zonder hele ernstige klachten....en bij die van jou leek het wel aan de beterende hand te zijn , waardoor je dan toch je alarmbellen wegzet als "wat overdreven" , terwijl je ze eigenlijk enorm serieus moet nemen. Achteraf was het bij die van jou natuurlijk ook zeer verontrustend....en zo'n klonter is nu ook weer niet iets heel enorm bijzonders , dat had gewoon gezien moeten worden lijkt mij

Goede les voor de volgende keer (hopelijk komt die nooit

)

Eeuwig zonde dat zo'n beestje daarvoor zo'n einde moet hebben...wat een schitterend beestje was het.....

**Geplaatst**: 12-12-11 17:36

Re: Mijn kleine lieve poezenmeid, overleden in mijn handen...

Geplaatst: 12-12-11 17:36

Wat een naar verhaal en wat zal jij je mooie poesje missen! Ze was prachtig!
Een embolie (bloedprop) bij katten is vaak niet of slecht te behandelen en als dat al lukt met bloedverdunners is de kans dat het nogmaals gebeurt heel groot. Dus al had je DA eerder de bloedprop gevonden is de kans nog erg groot dat jullie niks hadden kunnen doen. Goed dat je autopsie hebt laten doen, dan weet je in elk geval waardoor ze is overleden. Maar het verlies blijft vreselijk natuurlijk. Sterkte!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 13-12-11 01:25

Re: Mijn kleine lieve poezenmeid, overleden in mijn handen...

Geplaatst door de TopicStarter : 13-12-11 01:25

Hey Picobello,

Dat stelt met dan toch een beetje gerust.

Ik voelde me toch elke dag een beetje meer schuldig...
Elke keer als ik voorbij haar bench loop waarin ze naar de dierenarts is geweest, waarvoor ik de moed nog niet bijeen heb kunnen rapen om die op te ruimen.
Elke keer dat ik de brokjes bijvul, en dan plots bedenk dat ik wel wat veel geef voor 1 kat.
Elke keer dat ik wakker wordt in bed zonder dat zij me komt wakker knuffelen.
Elke keer dat ik bijna haar naam bijna roep.
Elke keer dat ik hoop dat ze nog 1 keer in mijn hals kruipt en mijn zicht op de tv blokkeert, en weer zo vervelend aanhoudend hierin is...

Dank je voor de geruststelling.

Nomineer dit bericht ×