Okee, ik heb even rustig kunnen nadenken en omdat er soms hulp en nuttige adviezen uit onverwachte hoek kunnen komen, ga ik proberen het allemaal zo duidelijk mogelijk uit proberen te leggen. Waarschuwing: mogelijk lang verhaal.
Niemand hier zal mij kennen aangezien ik niet vaak post, maar ik ben ervaren met honden, ook moeilijke rassen, heb met eigen honden veel cursussen gevolgd, heb opleidingen tot hondentrainer en therapeut gevolgd en heb jaren lang les gegeven. Ik weet waar ik het over heb en wat ik doe.
Deze jonge teef van krap 1 jaar oud betreft een Anatolische Herder van nu 52 kg die dus een zeer slechte start heeft gehad in het 1e jaar. Haar oren zijn gecoupeerd. In het asiel heeft ze kennis gemaakt met mijn reu en met mij en ze oogde (en de beschrijving van het asiel) onzeker, maar ook nieuwsgierig. Terughoudend naar vreemden, maar herstelde snel. Een vrolijke, onbesuisde gekke doos. Een moeilijk ras? Jazeker, maar ik woon zeer ruim en alles is afgezet. De enige eis voor de hond is dat ze zich gedraagt op mijn erf ten opzichte van alle andere dieren. Daarmee bedoel ik dat ik 1 keer een opvanghond had die zonder een seconde na te denken achter een kat van mij aan ging met de intentie deze te doden. Uit veiligheid voor andere dieren, kan en wil ik zo'n hond niet in huis hebben.
Tussen reu en teef hebben een aantal zeer zware knokpartijen plaatsgevonden, inclusief gaatjes. Teef verloor altijd en zolang het niet te heftig was liet ik het ze uitzoeken, maar een aantal keer heb ik ook echt in moeten grijpen. Bij 2 x dik 50 kg doe je dat niet met je handjes, maar met water. Teef blijft echter reu terroriseren. Teef ligt rustig in haar mandje, ik aan de andere kant van de kamer, reu komt binnen, teef vliegt grommend overeind op reu af, die inmiddels zo slim is om te ontwijken. Druipt dus wel af en is niet happy omdat hij zich niet vrij kan bewegen. Doet hij 1 verkeerde stap, dan vliegt teef er weer op af. Het meeste gedonder gebeurd in aanwezigheid van mij, maar aangezien ik ook een gat bij mijn reu heb gevonden die niet naar aanleiding van een eerdere knokpartij was, vermoed ik dat het ook gebeurd als ik er niet ben. Als er mensen aan het hek komen dan staan daar 2 honden en in de opwinding die daar ontstaat, moet mijn reu het ontgelden en dan bedoel ik ook echt ontgelden. Wat ik doe als de teef zo overeind vliegt op mijn reu af? Ik stap er tussen (ja, gevaarlijk, I know) en vertel haar dat ik daar niet van gediend ben. Terugsturen naar de mand is nog niet een commando wat ze kent en het is maar zeer de vraag of ze daar uberhaubt naar zou luisteren op zo'n moment. Haar wegduwen begin ik niet aan, want dat zou bij uitstek het moment zijn waarop ze zou kunnen bijten. Inmiddels heeft ze een muilkorf om en stuur ik haar naar de gang om enkele minuten later er weer uit te mogen komen. Andere suggesties zijn welkom.
Teef moest leren niet tegen de paarden te blaffen, dus met worst en klikker in de aanslag naar de pony's toe. Teef aan mijn linkerzijde, pony's aan mijn rechterzijde, reu werd tussen de bedrijven door alweer zwaar afgestraft en gesommeerd uit de buurt te blijven, maar teef zit even keurig en is stil, dus wordt beloond. Vanuit het niets schiet ze naar voren en pakt pony in neus. Waarom? Geen idee, geen aanleiding, behalve dat de pony's ook dicht naast mij stonden.
Bezoek werd argwanend, blaffend en soms grommend begroet. Eenmaal binnen het hek over het algemeen wel vriendelijk. Ik heb haar de tijd gegeven om aan mensen te wennen en liet de hond naar de mensen gekomen. Er was immers die onzekerheid in het begin. Uiteindelijk werd iedereen uitbundig begroet en was er uiteindelijk iemand aan wiens voeten ze is aan liggen, die door zijn hurken ging waarop zij hem ' snapte'. In het daarop volgende uur heeft ze mij ook 3 keer 'gesnapt'. Gelukkig zonder gevolgen, maar een waarschuwing was het wel.
Tot nu toe heb ik van hondenmensen en niet-hondenmensen alleen nog maar terug gekregen dat ze bang voor haar zijn, haar niet vertrouwen, geen veilig gevoel hebben, zich ongemakkelijk voelen etc. etc. Ze zou een bepaalde blik in haar ogen hebben.
Gisteren is de eerder genoemde therapeut geweest en aangezien zij moest beoordelen heb ik de honden beiden los op het erf gehad. Mijn teef is alleen maar bezig geweest met blokken, claimen, op voeten liggen, reu afsnauwen en oogcontact (niet de positieve) maken met de therapeut. Ik kan je beloven, dat als de therapeut een vinger had uitgestoken naar haar, dat ze die waarschijnlijk niet had teruggekregen. Therapeut heeft zich in haar hele lange leven met honden nog nooit zo ongemakkelijk en onveilig gevoeld.
En wat is nu precies het probleem?
- Dat bezoek zo wordt begroet is niet leuk, maar ze gaat de kennel in: probleem opgelost en hier kan ik mee leven.
- Reu wordt geterroriseerd: hier kan ik niet mee leven en dit is een probleem wat opgelost moet worden. Het gaat hier niet alleen om de kans op verwondingen. Beide honden moeten zich vrij kunnen bewegen. De 2 honden uit elkaar halen en houden is voor mij geen optie. Ik wil niet gaan jongleren met beesten in de trant van, oh, nu ben jij los, dan moet jij daar heen en jij daar heen etc.
- De onvoorspelbaarheid naar andere levende wezens. Gaat een ander dier gebeten worden, wanneer en waarom en wat is de schade.
- Hond voor altijd in een kennel is voor mij geen optie. Het erf is veilig, ze kan er niet vanaf en ondanks het feit dat de poort niet makkelijk open te maken is, is er altijd de mogelijkheid dat er toch iemand het erf op komt (niet als de honden achter het hek staan, maar even elders bezig zijn).
- Mijn drie kleine neefjes wonen 2 deuren verder en gaan op een leeftijd komen dat ze gezellig richting tante gaan en ja, ook zonder toestemming van papa, je bent immers kind en ondernemend. Wat gebeurd er als deze jongens over de omheiningen klimmen, onder struiken doorlopen etc. en mijn erf opkomen?
- Sommige problemen zijn op te voorkomen (niet op te lossen) door te muilkorven. Ja, het moet, maar ik vind het persoonlijk vreselijk. Moet deze hond dan nog de komende 10-12 jaar gemuilkorfd rondlopen?
Ik moet alles in overweging nemen en ik ben bereid heel veel voor deze hond te doen. Ik kon van te voren niet voorspellen hoe deze hond zou zijn, maar zo maar even terug sturen naar het asiel is geen optie. Ze blijft bij mij tot aan haar dood en ik hoop dat dat nog heel lang duurt. Niettemin moet ik wel realistisch blijven en bedenken dat als een gedeelte van bovengenoemd gedrag niet verbeterd, ik een risico neem door haar in leven te laten. En tenzij er iemand is die veel ervaring heeft met honden, een ruime woning/erf heeft, geen andere huisdieren, geen kinderen etc. etc. is herplaatsen absoluut geen optie. Er is al te veel met deze hond gesleept.
Inderdaad lang verhaal. Ik ben dan ook bloedserieus. Kom maar met alle vragen en opmerkingen, maar blijf beleefd. Ik zal alles zo goed mogelijk proberen toe te lichten.