Bokt.nl

**Geplaatst**: 01-06-11 16:38

Geplaatst: 01-06-11 16:38

Leef met jullie allemaal mee.. ik ben ook nog zwaar in de rouw. Heb 27 december 2010.. (dag na kerst,
2 dagen voor mijn verjaardag)mijn liefste moeten laten gaan na bijna 11 jaar onvoorwaardelijke liefde en steun.

Ben vanaf mijn 13e jaar tot mijn bijna 24e met hem opgegroeid.. Hij was mijn alles, ik huil nog steeds iedere
dag om hem.

Verhaaltje in het kort:
In maart/april 2010 werd hij steeds wat stijver in zijn gangen maar niet kreupel.. van de ene op de andere dag
had hij op 1 voorbeen wat last van gallen. De DA op stal zei dat ik me niet druk moest maken en moest rijden
zolang hij niet kreupel liep. Ik heb toch +/- een maand alleen "gehobbeld" omdat ik hem niet meer op Z niveau
durfde te trainen.

De bultjes bleven, maar hij werd te baldadig.. hij moest wel werken.. in juni stond hij met een dik voorbeen, DA
erbij.. medicijnen.. paar dagen later was het weg.. paard jolig en vrolijk... liep prima.. gaf geen pijn aan.. dus
paar weken expres ernaast gelopen (hij liep altijd al overal doorheen tot hij niet meer kon) en daarna langzaam
opgepakt.

In juli weer langzaam opgepakt... met een dubbel gevoel.. heb in die tijd een tattoo laten zetten (hoefijzer met roos)
mn moeder snapte niet waarom.. ik reageerde zonder erbij na te denken met het antwoord "ik wil een herinnering nu die nog leeft"
Vanaf de eerste galoppas voelde ik het.. hij had rugpijn, hij gooide me scheef en kroop in elkaar maar bleef toch galloperen
om te werken.. ik zette hem terug in draf en hij kon niet meer normaal draven. Blijkbaar had hij ook op zijn nieuwe stal
vastgelegen.. en hij wou zijn zadel niet meer op.. die drukte precies op de plek. Dag erna was zn been weer gezwollen..
wij bang voor peesschade.. dus paard in de trailer (inmiddels was het al bijna september.. heb hem echt HEEL langzaam opgepakt)

Pees zag er op de scan goed uit, wel wat vocht.. bij het uitzuigen van het vocht kwam bloed mee.. DA was wel wat ongerust..
leek toch een dieper liggend probleem maar hij wist het niet zeker.. weer medicijnen mee.. weer revalideren, langzaam oppakken etc.
Ondertussen ik krakers gebeld, die vonden hem (16 jaar) te oud om nog te behandelen (+ dat slechte voorbeen waar hij al last van had
en we niet precies wisten wat het was) maar als ik het persee wou kon het wel.. maar ze vonden het wel oneerlijk moest ik weten.

Ik durfde het zadel niet meer op zn rug te leggen.. en ernaast zag ik de hele stal.. hij was zo vreselijk blij.. hij was zelfs losgebroken in
de binnenbak.. toen liep hij geweldig. Paar weken later klom ik er op.. zonder zadel.. stappen en draven opgepakt (langzaam) en van
de een op de andere dag was weer zijn voorbeen dik. DA gebeld en overlegd.. hij dacht toch aan artrose.. en in een ver stadium ook.

Een weidepaardje was mijn vriend niet.. die sprong over 1.50 met een fluitje en wandelde rustig naar stal. Met vriendjes bleef hij alleen
maar rondrennen.. op stalrust kwam hij boven zijn stal uit.. letterlijk.. en ernaast lopen en hem hersenspoelen tot een dood opaatje dat
iedere dag onder de doping zijn rondje mag stappen wou ik hem niet aandoen.. Ik moest 2 weken wachten.. dan lieten we een foto maken
van zn benen.. en mocht het heel erg zijn zou hij daar sterven.

Toen kwam er verschrikkelijk veel sneeuw (alsof het zo moest zijn) waardoor ik de afspraak moest verschuiven.. schoonfamilie heeft aan mij
niet zo'n gezellig meisje gehad

Omdat hij enkel wou werken en niet dom rondstappen toch maar op zn rug gegaan en hem nog even
laten doen wat hij het liefste voor me wou. Hij heeft uit joligheid een paar keer met me gebokt en we hebben veel grondspelletjes gedaan,
heb hem lekker uit zijn plaat laten gaan in de paddocks enzo..

Over de dag dat ik hem wegbracht kan ik het helaas nog steeds niet hebben

Maar de DA had gelijk.. weke delen waren ernstig beschadigd..
dat paardje zolang had gelopen en gevochten tegen de pijn stond hij verbaasd van.. en paardje heeft daarzo heel braaf meegewerkt terwijl
hij normaal een hekel had aan DA, spuitjes etc.. alsof hij er vrede mee had.

shoot in februari 2007
Afbeelding

foto gemaakt door moeders in december 2010
Afbeelding

Ik heb een nieuw paard, maar na het verlies van "mijn" Gentle weet ik niet of ik paardrijden/de paardensport
nog wel wil blijven doen. Heb bij dit paard meer een gevoel van moeten i.p.v. mogen..

Pff.. tranen..

Laatst bijgewerkt door S_en_Z op 01-06-11 16:56, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 01-06-11 16:47

Geplaatst: 01-06-11 16:47

Wat een mooi initiatief, dit topic. Aangrijpende verhalen ook allemaal. :(:)

Ik herken het heel erg, ik mis onze hond die vorig jaar overleden is nog vreselijk. En omdat hij zo plotseling dood ging en ik geen afscheid heb kunnen nemen heb ik sindsdien steeds meer moeite om mijn andere dieren (paard, katten en ratten) achter te laten. Paard staat niet aan huis en dat kan ik wat meer loslaten, maar met name bij de ratten word ik na een paar uur onrustig en moet ik ze weer zien om te weten dat alles in orde is. Een dagje weg voelt altijd al lang en dan ben ik opgelucht om weer thuis te zijn.

Helaas moet ik relatief vaak afscheid nemen; ik heb veel ratjes en ze leven niet zo lang. Mijn allerliefste ratje, Pukkie, is vandaag precies anderhalf jaar geleden overleden en ik kan nog steeds geen foto's of filmpjes zien zonder te huilen. En Nakie, die mis ik ook nog zo erg...

Wat ik het meest erg en eenzaam vind is soms niet eens het gemis van het dier, maar de reacties van andere mensen. "Het is al zo lang geleden", "Het was maar een rat", "Je hebt toch nog meer dieren", etc. etc. Dat onbegrip is heel erg.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 01-06-11 17:05

Geplaatst door de TopicStarter : 01-06-11 17:05

SvDijk, wat een vechter is je paardje geweest Sterkte hoor, nu zal december wel altijd beladen zijn voor je :(:)

Redpassion, tja dat onbegrip he, toen ik donderdagavond naar mijn werk moest moest ik mijn cheffin aflossen in receptie en die vroeg natuurlijk wat er was, dus dat ik dat zei, was de reactie, ach zolang het geen mens is...
Later heeft ze wel haar verontschuldigingen aangeboden, maar het was al gezegd, en het deed goed pijn.
Ik heb wel meer gehoord dat knaagdieren niet veel jaar leven toch??

**Geplaatst**: 01-06-11 17:39

Geplaatst: 01-06-11 17:39

Oef, wat een erge opmerking zeg. :(:)

Excuses doen dan inderdaad niet veel meer.

Knagers leven inderdaad niet zo lang, ratjes worden zo'n 2-3 jaar. Ik neem alleen regelmatig wat oudere opvangertjes in huis, dus dan is elke maand die ik met ze heb al meegenomen.

Maar het verdriet wordt er niet minder om, ze zijn zo leuk en ik ben altijd binnen no time enorm aan ze gehecht.

**Geplaatst**: 01-06-11 18:03

Re: Dierenverdriet

Geplaatst: 01-06-11 18:03

Fotoverzameltopics zijn op Bokt niet toegestaan, dus hierbij wel het verzoek om het bij verhalen te houden i.p.v. foto's, anders zou er helaas een slotje op moeten, dat zou zonde zijn.

**Geplaatst**: 01-06-11 18:41

Geplaatst: 01-06-11 18:41

ook ik heb een dag voor koninginnedag mijn lieve hond in moeten laten slapen. Ik was er zelf niet bij maar oh wat zat ik thuis in spanning. Ze had een bloeding in haar hoofd gehad, de dieren arts voelde haar hartslag en ze was zo verbaast want haar hartslag was amper sneller na die bloeding. Ze bleef zo rustig en het is een super sterke hond. Ze was nooit ziek en was altijd vrolijk, zei is me hele leven bij me geweest ik weet niet beter en ze was er. Ik mis haar nog zo erg, die dag voor koninginnedag zal nooit meer hetzelfde zijn en elk jaar zou mij dat herinneren aan haar.
Dit was Emy, ze is een kruising duitse herder de andere kant is niet bekend.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 01-06-11 20:49

Geplaatst door de TopicStarter : 01-06-11 20:49

Ja dat is dan zo jammer dat ze zo kort leven, ik zou niet iedere keer die klap kunnen verwerken denk ik. Nou zijn ratjes niet mijn favorieten, maar ik vind konijnen of cavias wel leuk.
Max-lover, wat erg van Emy, en ook weer zo'n beladen dag net voor koninginnedag :(:)

**Geplaatst**: 01-06-11 21:19

Geplaatst: 01-06-11 21:19

Veel sterkte aan iedereen hier die een huisdier heeft moeten laten gaan.
Zo ook bij mij vorige maand, 6 mei om precies te zijn.
Mijn allerliefste samson was met zijn 14 jaar nog een fit en gezond hondje. Op 30 april om half 6 in de morgen liet ik hem buiten zoals alle dagen zodat hij zijn behoefte kon doen. Toen hij naar de deur stapte begon hij te wankelen en te hoesten alsof hij moest braken. Hij wankelde meer en botste tegen de kant van de deur en viel omver, werd helemaal stijf en spartelde. Hierbij jankte hij een paar keer nogal luid en was echt in paniek omdat hij zelf niet wist wat hem overkwam, hij kon zelfs zijn plas niet meer ophouden.
Ben toen bij hem gaan zitten en hem gestreeld tot hij uit zichzelf weer ging staan en naar zijn matje ging in huis. De dagen daarna had hij dit toch minstens 1 keer per dag en at minder en vermagerde. Enkele dagen afgewacht maar hij was echt op en deed niet anders dan heel de dag slapen, zijn tijd hier zat erop.
Mijn vader kwam toen vrijdag 6 mei met de boodschap dat hij samson naar de DA ging brengen om hem een spuitje te geven.
Mijn wereld storte helemaal in, mijn allerbeste vriend die steeds bij mij was, mij stond op te wachten aan de deur als ik naar toilet ging, mij overal volgde en mij echt kwam zoeken in huis als hij mij 'kwijt' was.
Ik wist dat dit het beste was voor hem en hij verdiende het echt niet om af te zien, maar het is zo moeilijk om hem los te laten.
De veearts heeft nog een onderzoek gedaan maar toen hij zijn hartje hoorde wist hij niet wat hij hoorde, helemaal versleten en op. Dat omvallen wat hij de laatste week had waren hartatakjes en het kon ieder moment gedaan zijn met hem dus hij is misschien net op tijd heengegaan zonder veel pijn te hebben. Hij heeft echt zijn allerlaatste krachten gebruikt om toch nog bij ons te blijven. Ik mis hem verschrikkelijk en hoor hem soms nog trippelen hier over de vloer en dan kijk ik of hij vanachter de hoek komt, maar niks. Ik vergeet hem nooit meer

**Geplaatst**: 01-06-11 21:46

Re: Dierenverdriet

Geplaatst: 01-06-11 21:46

rocymax, wat een goed initiatief!

Je hart luchten helpt meestal wel!
Ik wil ook even mijn hart luchten over mijn cavia, puk. Die is bijna 2 weken geleden overleden.

Iets langer als een maand geleden begon die heel naar te ademen, wij naar de DA en we kregen een ab-kuurtje mee voor longontsteking. Dit werkte en hij was er weer vanaf! Na nog geen week begon het zo weer overnieuw. Wij hebben er nog een kuurtje tegen aan gegooit, maar deze had totaal geen effect. Dit hebben we een weekje aangezien en toen zijn we nog een keer naar de da gegaan.
We hebben een röntgenfoto laten maken, en hierdoor kon je zien dat zijn hartje te groot was en die tegen zijn longetjes duwden. Hij kreeg zo constant zuurstof te kort, waardoor hij steeds slomer zou worden en uiteindelijk in zou slapen. (dat einde hoopte ik dan)
Na veel overleg, hadden we pilletjes meegekregen om de bloedtoevoer in het hart te verbeteren en spuitjes (mijn moeder mocht hem 2 x daags zelf spuiten) voor een vochtafdrijver in de hoop dat zijn hartje zou krimpen. Dat deed het helaas niet, en toen wist ik al, elke dag dat ie leeft is er 1.

Het was zo moeilijk om een cavia'tje zo hard voor zijn leven te zien vechten!

Hij amper kracht om te eten, dus toen kreeg ik vloeibaar voer van de da mee. En hij wou zo graag eten! Hij had nog zoveel levenslust, terwijl zijn lichaam echt op was. Maar zaterdag ochtend was het gebeurt, hij liep wankel en liet al het eten uit zijn bekje lopen. Toen heb ik de hele middag met een slapende cavia op schoot gezeten.
Tegen 16:00 uur had ik een feestje, en ooh wat kwam dat slecht uit! Ik ben toen uit huis gegaan met het idee dat als ik terug kwam, hij er niet meer was. Dat was echt rot.

De volgende ochtend kwam ik weer thuis en toen was mijn lieve schat er niet meer

Hij had zelfs nog een hooitje in zijn bek, dus zelfs op het laatste moment heeft hij nog geprobeert te eten.

'Het is maar een cavia', maar hij was zo veel meer dan een cavia voor mij!.
Ik zit nu weer met tranen in mijn ogen. Als je zag hoeveel wilskracht hij nog had, het was echt zo triest. Ik kon ook echt alles met puk, hij vond alles best en was ook de leukste cavia die ik ken.
De andere kant heb ik er ook wel vrede mee, hij hoeft nu ook niet meer te vechten. En ik draag een hele last minder, ik was ongeveer 24/7 met hem bezig hem te laten eten en drinken en de medicijnen geven.

Dag lieve Pukkie, met je gekke oranje plukjes.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 01-06-11 23:09

Geplaatst door de TopicStarter : 01-06-11 23:09

Emiliek dat wat je vertelt over Samson, dat je hem soms nog hoort trippelen dat heb ik heel erg met Max!!
Laulau is Puk de cavia van je avatar?

**Geplaatst**: 02-06-11 09:43

Geplaatst: 02-06-11 09:43

rocymax schreef:
Laulau is Puk de cavia van je avatar?

Ja dat is hem

Gister moest ik opeens echt veel aan puk denken, vandaar dat ik het even van me af wou schrijven. Maar toen vertelde mijn moeder dat zij ook die de dag opeens aan puk dacht. En we hadden elkaar de hele dag niet gezien i.v.m. werk en school. Echt toevallig!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 02-06-11 10:35

Geplaatst door de TopicStarter : 02-06-11 10:35

Ja typisch is dat dan he, laulau.

Ik heb vandaag ook weer een moeilijke dg , het is vandaag precies een week geleden dat ik Roc moest laten inslapen...

**Geplaatst**: 02-06-11 10:49

Geplaatst: 02-06-11 10:49

6 november 2010 heb ik mijn allerliefste kleine, gekke pluizige konijnen prinsesje moeten laten gaan. Ze was nog maar 4,5 jaar. Ze had een bacterie in haar kaak gehad die haar kaakbot helemaal broos had gemaakt en daardoor is er een breukje ontstaan. We hebben er alles aan laten doen, behandelingen, operaties etc. maar ze konden het niet meer goed krijgen. de bacterie was de agressief. Die zaterdagochtend 6 november was mijn lieve Luca gewoon helemaal op en kon ik niet anders dan met haar naar de dierenarts gaan, ookal wou ik dat helemaal niet. Ik typ dit terwijl de tranen over m'n wangen rollen, ik mis haar zo. Elke dag weer..
Elke x als ik van de trap afloop, doe ik nog steeds voorzichtig anders ben ik bang dat ik op haar ga staan. Luca zat graag onder de trap en zodra je dan van boven kwam bestormde ze je.. Ik heb 4,5 fantastische jaren van haar mogen genieten, maar het was veelste kort. Y;(

**Geplaatst**: 02-06-11 11:01

Geplaatst: 02-06-11 11:01

rocymax schreef:
Ja typisch is dat dan he, laulau.

Ik heb vandaag ook weer een moeilijke dg , het is vandaag precies een week geleden dat ik Roc moest laten inslapen...

DIKKE KNUFFEL VOOR JOU :(:)

**Geplaatst door de TopicStarter** : 02-06-11 15:33

Geplaatst door de TopicStarter : 02-06-11 15:33

Dankjewel Zilfstar

Het maakt dus niet uit of je een dier lang of kort hebt of dat het groot of klein is, de impact is even groot.

**Geplaatst**: 02-06-11 16:28

Geplaatst: 02-06-11 16:28

Veel sterkte rocymax! en natuurlijk iedereen in dit topic. :(:)

rocymax schreef:
Het maakt dus niet uit of je een dier lang of kort hebt of dat het groot of klein is, de impact is even groot.

Ben ik helemaal met je eens!

**Geplaatst**: 02-06-11 16:36

Geplaatst: 02-06-11 16:36

Oh jongens, wat een verdrietige verhalen allemaal. Ik ga ze niet allemaal achter elkaar lezen hoor. Zit nu al te huilen..........

Voor allemaal: :(:)

**Geplaatst**: 02-06-11 18:16

Geplaatst: 02-06-11 18:16

Mooi initiatief, en wat een zielige verhalen zeg

Ruim een jaar geleden is mijn lieve hondje Bijou overleden aan parvo, ondanks dat ze al haar prikjes gehad heeft..
Zondagavond werd ze wat ziekig, maandagochtend lag de hele gang onder de kots en diarree en in de loop van de ochtend werd ze opgenomen in de dierenkliniek hier, ze was toen helemaal apatisch en in shock. Die avond mocht ze weer mee naar huis, en 's nachts ging het helemaal mis, ze lag naast mijn bed en ze begon steeds te gillen. We zijn met een noodgang naar de dierenarts gereden om 3 uur 's nachts, toen we daar aankwamen was Bijoutje weer in shock geraakt. De dierenarts legde het infuus aan, luisterde naar haar hartje en toen wist ik dat het gebeurt was.. Op de tafel van de dierenarts is ze toen gestorven.

Een foto'tje van mijn mooie meisje:
http://www.mijnalbum.nl/Foto-NSXV6NVG.jpg

Ik was zelfs zo gek op haar, dat dit mijn aandenken aan haar is
http://www.mijnalbum.nl/Foto-MOKGZNPZ.jpg

Bijou is maar 2 jaar geworden..

**Geplaatst door de TopicStarter** : 02-06-11 19:26

Geplaatst door de TopicStarter : 02-06-11 19:26

Oh wat was Bijou mooi zeg! Wat verschrikkelijk.
Allemaal weer sterkte :(:)

Nomineer dit bericht ×