Zwartwitje schreef:Ben ik met je eens hoor cissy, ik zie en hoor van zo veel katten met probleemgedrag wat imo in veel gevallen voorkomen had kunnen worden door een betere opvoeding of socialisatie (nu is mijn beeld ook wat verstoord hoor, ik werk als DA-assistente en zelfs de meest relaxte en gebalanceerde kat is bij de DA in meerdere of mindere mate gestresst). En geloof me, ik had mijn poezels ook best wat langer bij de moeder willen laten. Maar ik heb ze uit het asiel, en daar koos men er voor om ze met 7 weken weg te halen bij de moeder. Daarna hebben ze nog een week met het hele nest in het asiel gezeten voordat we ze hebben opgehaald. En dat vind ik niet vreemd, het asiel (deze in kwestie iig) kan zich nu eenmaal niet veroorloven om kittens nog een extra maand in huis te houden.
Maar dan nog, ik ben geen kattenexpert, heb in mijn hele leven 'maar' vier katten gehad, deze twee meegeteld. Mijn vriend en ik hebben het met gezond verstand, een goede voorbereiding, veel lezen en vragen en weten bij wie we moesten aankloppen bij problemen, toch niet slecht gedaan, al zeg ik het zelf. Mijn poezels zijn gelukkig en gezond, hebben gezelschap genoeg aan elkaar en aan ons, zijn nieuwsgierig en leggen uit zichzelf contact met bezoek.
Daarbij, er is een hoop nuance tussen 'bij de moeder weg halen' (wat gelukkig meestal betekent dat ze in een omgeving terecht komen waar er voor ze wordt gezorgd) en 'aan hun lot overlaten'.
Hier ben ik het volledig mee eens. Mijn kitten (inmiddels is hij bijna 5) is dus hier met 9,5 week gekomen, eerder dan met 9 weken mocht hij niet weg van de mensen waar hij geboren is en dat is echt niet te vroeg geweest. Zijn moeder kon het nest eigenlijk niet goed aan, er waren ook maar 2 kittens (en of hij nou met 1 nestgenootje of met 1 volwassen kat (mijn andere kat) opgroeit: ik zie het verschil niet 
) en ze waren die moederpoes aan het leegvreten. Ik ben ook geen kattenexpert maar over gezond verstand beschik ik wel, ook had ik al een kat dus ik had wel een idee over kattencommunicatie en het kitten laat zich ook heel goed corrigeren (pak zijn nekvel tussen twee vingers en hij bindt in, en natuurlijk heb ik hem heel veel geaaid en geknuffeld. De eerste nacht was hij onrustig en daarna ging het eigenlijk meteen goed) Mijn paard heeft het echt zwaarder te verduren gehad dan die kat, mijn paard is namelijk mijn eerste paard en ondanks de 20+ jaar aan rijervaring die ik had en de paarden die ik had bijgereden heb ik flink wat fouten gemaakt. Aan het kattenpersoneelschap was ik al gewend en als je je een beetje in het hoe en waarom van zo'n dier verdiept kom je echt wel een heel eind. Je moet het natuurlijk wel willen 
Geplaatst: 12-05-11 10:00 
!
