Christiene schreef:weer zon gepensioneerde oudere man.. net als bij de rijdende rechter ook vaak van die oudere zuurpruimen.. maar goed ik ken je buurman verder niet dus daar oordeel ik maar niet over.
...en stel nou dat de buurman op een ander forum zou schrijven.... Dan krijgt hij ongetwijfeld als reactie: "zeker zo'n asociale hysterische alleenstaande bijstandsmoeder. Zwanger van God mag weten wie. Met zo'n asohond."
We kunnen er allemaal wel karikaturen bij gaan bedenken. En helaas voorzien programma's als de Rijdende Rechter ons van indrukken van de meest extreme types die er bestaan. Daar selecteren ze op: een verschil van inzicht tussen normaal functionerende, goed communicerende buren is immers niet interessant voor de kijkcijfers.
De kunst lijkt me om juist de positieve kanten van iemand te blijven zien in zo'n situatie. Wij hadden ooit, jaren geleden, zo'n buurman die zich met alles in de buurt bemoeide. Laat ik hem hier Leo noemen. We woonden er nog geen twee dagen, of Leo stond mijn man uit te schelden omdat mijn man de auto per ongeluk zo had geparkeerd dat Leo er niet meer met zijn fiets langs kon. Mijn man heeft rustig gereageerd en is hem verder uit de weg gegaan (en heeft nooit meer de auto daar geparkeerd, al hebben we Leo nooit zien fietsen en vroegen we ons af of hij wel een fiets had
) Leo had ook altijd ruzie met de kinderen in de straat, over voetballen in de tuin enzo. En met hun ouders. En dan ging hij vreselijk tekeer.
Een paar maanden later reed mijn man per ongeluk tegen Leo's auto aan. Zal je net zien... Manlief heeft met lood in zijn schoenen aangebeld en verteld wat er gebeurd was. Hij hield er rekening mee dat Leo zou ontploffen. Tot zijn verrassing nam Leo het heel kalm op. Samen de verzekeringspapieren ingevuld en van daaruit is er meer contact ontstaan. Er bleek een heel verhaal achter Leo te zitten. PTSS omdat hij als militair vreselijke dingen had meegemaakt, medische problemen waardoor hij fysiek weinig kon, als kind z'n ouders verloren.... Maar ook een ontzettende passie voor zijn tuin en prachtige verhalen over vroeger.
Hij paste op ons huis als we met vakantie gingen. En kwam regelmatig even langs voor een praatje. Het was Leo die snel ontdekte dan ons oude buurvrouwtje met een gebroken heup in huis lag. Hij zag dat ze de gordijnen nog niet open had 's morgens. Het was Leo die zijn gereedschap aan mijn man gaf toen hij teveel pijn had om zelf ooit nog te klussen. En toen we uiteindelijk gingen verhuizen naar de andere kant van het land, stond Leo te janken. Zo erg vond hij het dat we weggingen. En wij vonden het ook erg. We hebben nog regelmatig contact. En nog iedere keer zegt hij dat het niet meer zo leuk is in zijn straat sinds we weg zijn.
Achter iedereen zit een verhaal. Ik las eens ergens zoiets moois: “Be kind, for everyone you meet is fighting a battle you know nothing about.”
Geplaatst: 21-07-14 05:19 
