Wilawander schreef:Vaak is het de opvoeding die voor problemen zorgen en zelden de hormonen. Ook heb ik al vaak gezien dat onopgevoede onzekere honden die men vaak als dominant aanziet, geholpen worden en dat net hun laatste restje zelf verzekerheid neemt waardoor het nog meer uit de hand loopt.
Inderdaad. Om deze reden is onze reu (Rhodesian Ridgeback) ook bewust
niet gecastreerd. Hij is van zichzelf verre van dominant en nogal onzeker, na castratie zou er waarschijnlijk weinig van hem overblijven. Onzekere honden kunnen dan zelfs angstbijters worden.
We hebben bewust veel tijd en moeite in de opvoeding gestoken; gehoorzaamheidstraining (t/m EG2), socialisatie, duidelijke regels thuis. En er is maar heel erg zelden een moment dat ik denk dat zijn hormonen hem in de weg zitten, en nooit op een manier dat het gevaarlijk wordt.
Bovendien vind ik het enorm zielig dat gecastreerde reuen vaak juist heel erg lekker gaan ruiken voor intacte reuen. Ik heb nu al 2 keer gehad dat mijn reu in het losloopgebied een gecastreerde reu de hele tijd wilde besnuffelen en zelfs berijden, terwijl hij dat bij teefjes eigenlijk nooit doet. Maar deze gecastreerde reuen roken echt onweerstaanbaar blijkbaar... Zo sneu als ze dat de hele tijd meemaken!

Waar ík me aan erger zijn slecht gesocialiseerde honden - teven, reuen, geholpen of niet. Onze hond is al zeker 10 keer uit het niets gebeten door andere honden, waarvan een groot deel Jack Russell (-kruisingen). Kleine hondjes hoeven immers niet opgevoed te worden.

Gevolg is nu dat hij gespannen is als hij andere (kleine) hondjes tegenkomt, en bij twijfel sneller van zich af gaat grommen. Wat dat weer tegenreactie oproept. Dus helaas, door de slechte socialisatie van anderen moet ik nu veel meer op mijn hond letten dan eigenlijk nodig was.