Toen wij Jodie hadden laten inslapen, zijn we een paar straten verder gestopt en uitgestapt en gehuild...
Ongeveer de hele nacht opgebleven, herinneringen ophalen... Alle plekjes waar ze zo graag lag, de plekjes met zon in de ochtend, de koele stenen in de keuken bij warme dagen, haar aparte trekjes...
Nog steeds heel veel verdriet, maar ook heel veel mooie herinneringen en ook hier een waardige opvolgster.
Anders maar ook geweldig op haar eigen manier, al ligt ze wel op dezelfde plekjes

Ik hoop het voorlopig niet weer mee te hoeven maken.


Je merkt pas hoe alles leeft met een hond in huis als ie er niet meer is. Ik heb bewondering voor je kracht hoe je je sterk hebt gehouden, en hoe langzamerhand de herinnering aan Tibeau prettig wordt, in plaats van de pijn die je gevoeld moet hebben net voor zijn dood. Dikke pluim.