Tijdens haar uitspattingen,bv voor een wandeling als ik mijn jas aan doe is ze blij en actief.Maar naarmate de wandeling vordert zwakt dit af en zie je ze terug komen qua tempo.
Rumba loopt altijd vlug in telgang,altijd gedaan,marcheren.Dit doet ze in het begin nog wel maar dit gaat over in stappen en dan word duidelijk dat ze achter toch wel erg zwak is.Ze wiebelt heen en weer als ze stil staat,sleept met haar nageltjes.
Het is een rollercoast,ene moment denk je mja het gaat best goed,maar ook momenten net tijdens de wandeling,kijk je naar dat scheve bekkie en denk je gvd,is niet aandoenlijk om te zien,maar gewoon triest.
Ze is altijd een stuiterballetje geweest,een vrolijk dankbaar hondje.Ik vind het heel moeilijk.
Wil niet van het slechtste uitgaan maar die epileptie aanval paar weken geleden houd ik mee in het achterhoofd natuurlijk.
Morgen toch eens overleggen met eigen vertrouwde dierenarts.
Je hebt een goede insteek Karuna,maar ik ben gezegend met meerdere aparte ziektegevallen en tot nog toe geen een die verklaarbaar is laat staan genezen of opgelost is..En dat loslaten en het nemen zoals het komt is zo moeilijk.
Ik heb de neiging me ergens in vast te bijten en alles op alles te zetten.Misschien is dat een les die ik moet leren,nemen zoals het komt en loslaten..