Bokt.nl

Citaat:

Konijnen, cavia’s, gerbils, ratten, muizen, degoes en chinchilla’s, ze hebben één ding met elkaar gemeen: Ze zijn allemaal groepsdieren. Dieren die in de natuur in paren of groepen leven, dieren die het gezelschap van een soortgenoot nodig zijn.

Het gezelschap van een mens is voor de meeste konijnen en knaagdieren best een leuke aanvulling, maar om écht gelukkig te zijn, heeft een konijn of knaagdier bovenal de aandacht van een soortgenoot nodig. Iemand die altijd bij hem is, iemand waarmee hij kan communiceren omdat ze dezelfde taal spreken. Iemand waar hij tegen aan kan kruipen, iemand die hem wast, met hem speelt. Een soortgenoot waarmee hij alles kan delen.

“Maar ik ken zo veel mensen die hun konijntje/knaagdier alleen hebben en die zijn écht niet ongelukkig, hoor!” is een veel gehoorde reactie op deze uitleg. Dat zal ongetwijfeld waar zijn in veel gevallen: Een dier dat verder goed verzorgd wordt, ruimte heeft, goede voeding krijgt en veel aandacht van zijn baasjes, zal waarschijnlijk al best tevreden zijn. Alleen feit blijft dat een groepsdier altijd behoefte zal hebben aan een (of meerdere) soortgenoten en een mens kan nu eenmaal niet aan die behoefte voldoen. Daarbij komt dat je gewoon niet 24 uur in een dag aan je huisdier kan besteden. Werk, school, sociale contacten, sport en allerlei andere hobby’s en verplichtingen.. En dan moet je ook nog slapen. Heel veel tijd blijft er dus niet over, en zelfs al heb je wel een aantal uren die je aan je huisdier kunt besteden: Al die overige uren zit het beestje alleen.

En helaas ontwikkelen veel dieren in al die tijd dat ze alleen zitten, de nodige gedragsproblemen. Tralieknagen, hok of voernijd, overmatige vachtverzorging, dwangmatig graven, overeten of juist bijna niets eten zijn slechts enkele van de problemen die wij veel zien bij konijnen/knaagdieren die alleen gehouden worden. Om maar niet te spreken op de invloed die het alleen houden van een konijn of knaagdier heeft op de levensverwachting.

Een veelgehoord argument tégen het houden van een koppel of groep, is dat een konijn of knaagdier alleen veel meer naar mensen toe trekt. In een zeker opzicht is dit absoluut waar. Dit is vaak echter juist een teken van eenzaamheid: Het dier heeft geen enkele andere keuze, voor gezelschap móet hij zich wel tot zijn baasjes richten. Bovendien leert de ervaring dat de band die u met uw dier heeft op gebouwd, zeker niet zal verdwijnen na een koppeling. Zolang tijd en aandacht in een dier geinvesteerd worden, zal hij altijd gek zijn op zijn baasje(s). Het één, sluit het ander zeker niet uit.

In onze ogen is het samenleven met een soortgenootje voor konijnen en de meeste knaagdieren een basisbehoefte, die niet ver na voeding, water en ruimte komt. Om deze reden plaatsen wij dan ook géén konijn of knaagdier (hamsters uitgezonderd) alleen uit. Wij vragen hiervoor uw begrip en hopen dat u, mocht u overwegen een konijn of knaagdier aan te schaffen of uw konijn of knaagdier momenteel alleen houden, na het lezen van deze tekst toch overweegt om een koppel of een maatje voor uw konijn of knaagdier aan te schaffen. Hiervoor kunt u uiteraard contact met ons opnemen, zodat wij of één van onze collega-opvangen u kunnen helpen met het vinden van een geschikt koppel of maatje voor het konijn of knaagdier dat u al heeft. Want het samenleven met een soortgenootje kan een wereld van verschil maken voor uw dier en geloof ons: Twee gelukkige dieren samen, dat beeld is ónbetaalbaar! Bent u nog niet overtuigd? Neem dan hier nog eens een kijkje..

mimeslosydy schreef:

Nou mijn twee konijntjes hebben in het begin ook een paar weken met elkaar gevochten. Ik denk niet dat het met de leeftijd te maken had maar ze zeiden dat het niet kon omdat ze al zo gewend zou zijn aan vorige konijn ze een nieuwe niet meer zou accepteren.