Bokt.nl

Samm schreef:

Ts ik heb wat voor je!

Lees dit maar eens goed. Wil je zo wezen? Werk eraan om een band te krijgen met je hond en spring zonodig in een gierput om van je smetvrees af te komen. Succes!


"Hoe kon je?".
Toen ik pup was, amuseerde ik je met mijn gekke streken en maakte ik je aan het lachen. Je noemde mij je kind, en ondanks een aantal kapot gekauwde schoenen en wat vermoorde kussentjes werd ik je beste vriend. Als ik "stout" was, schudde je met je vinger naar me en vroeg je me "hoe kon je?", maar dan gaf je weer toe en rolde je me op mijn rug om mijn buik te kriebelen.
Mijn zindelijkheidstraining duurde wat langer dan verwacht omdat je het vreselijk druk had, maar daar hebben we allebei hard aan gewerkt. Ik weet nog dat ik 's nachts mijn neus tegen je aanschurkte en dat ik naar je diepste geheimen en dromen luisterde, en ik kon me geen beter leven voorstellen. We maakten lange wandelingen en renden door het park, maakten ritjes in de auto, stopten om een ijsje te kopen (ik kreeg alleen het hoorntje want "ijs is slecht voor honden", zei je) en ik deed lange dutjes in de zon en wachtte tot je aan het eind van de dag thuis zou komen.
Geleidelijk ging je meer tijd aan je werk en je carrière besteden, en meer tijd aan het zoeken van een menselijke partner. Ik wachtte geduldig op je, troostte je als je gekwetst of teleurgesteld was, gaf je nooit op je kop als je een verkeerde beslissing nam en sprong vrolijk in het rond als je thuis kwam. En toen werd je verliefd.
Zij - inmiddels je vrouw - is geen hondenmens". Toch verwelkomde ik haar in het huishouden, probeerde haar genegenheid te geven en gehoorzaamde haar. Ik was gelukkig omdat jij gelukkig was.

Toen kwamen de menselijke baby's en ik deelde in je opwinding. Ik was gefascineerd door hun roze huidje, hoe ze roken, en ik wilde ze ook bemoederen. Alleen maakten jij en zij je zorgen dat ik ze pijn zou doen, en ik werd de meeste tijd naar een andere kamer verbannen, of naar de bench. Ik wilde zo graag van ze houden, maar ik werd een "gevangene van de liefde".
Toen ze groeiden, werd ik hun vriend. Ze hingen aan mijn vacht en trokken zichzelf op wiebelige beentjes op, staken vingers in mijn ogen, onderzochten mijn oren en gaven mij kusjes op de neus. Ik hield van ze en van hun aanraking - jouw aanrakingen waren nu zo zeldzaam - en ik zou hen met mijn leven hebben verdedigd als het nodig was geweest. Ik glipte stiekem in hun bedden en luisterde naar hun zorgen en geheime dromen, en samen wachtten we op het geluid van jouw auto op de oprit.

Er was een tijd dat, als anderen je vroegen of je een hond had, je een foto van mij uit je portefeuille haalde en hen verhalen over mij vertelde. De afgelopen jaren antwoordde je slechts "ja" en veranderde je van onderwerp. Ik was van "jouw hond" verworden tot slechts "een hond", en iedere euro die je aan mij besteedde werd er een teveel.
Nu heb je een carrièrekans in een andere stad, en jij en je gezin verhuizen naar een appartement waar geen honden toegestaan zijn. Je hebt de juiste beslissing genomen voor je "gezin", maar er was een tijd dat ik je enige gezinslid was. Ik was blij opgewonden over de autorit, tot we bij het dierenasiel stopten. Het rook naar honden en katten, naar angst, naar hopeloosheid. Je vulde de paperassen in en zei "ik weet zeker dat jullie een goed tehuis voor haar vinden". Zij haalden hun schouder op en keken je meewarig aan. Zij kennen de harde werkelijkheid voor een hond van middelbare leeftijd, zelfs een met papieren". Je moest de vingertjes van je zoon van mijn halsband lostornen terwijl hij schreeuwde "Nee pappa! Laat ze niet mijn hond meenemen!"
En ik maakte mij zorgen om hem, en over wat je hem hiermee had bijgebracht over vriendschap en trouw, liefde en verantwoordelijkheid, en over respect voor alle leven.
Je gaf me een afscheidsklopje op mijn hoofd, je vermeed mij in de ogen te kijken, en weigerde beleefd mijn halsband en riem mee te nemen. Je moest nog een deadline halen - en ik nu ook.

Na je vertrek zeiden de twee aardige dames dat je waarschijnlijk al maanden wist dat je zou verhuizen en dat je geen poging had gedaan om een goed tehuis voor me te vinden. Ze schudden het hoofd en zeiden "hoe kon je?" Ze geven ons hier in het asiel zoveel aandacht als mogelijk is met hun drukke bezigheden. Ze voeren ons natuurlijk, maar al dagen heb ik geen trek meer.
In het begin rende ik iedere keer als er iemand langskwam naar het hek, hopend dat jij het was.
Dat je van gedachten was veranderd. Dat dit allemaal slechts een nare droom was. Of ik hoopte tenminste dat het iemand was die medelijden met me had, die me zou redden. Toen ik me realiseerde dat ik niet opkon tegen die met gekke fratsen aandacht vragende pupjes, die geen idee hadden wat hen te wachten stond, trok ik me maar terug in het verste hoekje van mijn kennel en wachtte af.

Ik hoorde haar voetstappen toen ze me kwam halen aan het eind van de dag, en ik liep met haar terug de gang door naar een aparte kamer. Een gelukzalig stille kamer. Ze plaatste me op de tafel en wreef over mijn oren en vertelde me dat ik me geen zorgen moest maken. Mijn hart bonkte in afwachting van wat er ging gebeuren, maar ook voelde ik een zekere opluchting.
De "gevangene van de liefde" was aan het einde van haar dagen gekomen. Omdat het mijn aard is, had ik met haar te doen. De last die zij moet torsen is zwaar, dat weet ik zoals ik ook altijd jouw stemmingen aanvoelde. Voorzichtig plaatste ze een tourniquet om mijn voorpoot terwijl een traan over haar wang gleed. Ik likte haar hand op dezelfde manier als ik altijd bij jou deed om je te troosten, al die jaren geleden. Met grote vaardigheid liet ze de injectienaald in mijn ader glijden. Toen ik de steek voelde en de koele vloeistof die zich door mijn lichaam verspreidde, ging ik slaperig liggen, keek haar in de ogen en fluisterde "hoe kon je?"
Misschien begreep ze mijn hondentaal, want ze zei "het spijt me zo". Ze hield me tegen zich aan en legde mij haastig uit dat het haar taak was ervoor te zorgen dat ik naar een betere wereld ging, waar ik niet genegeerd, mishandeld of verlaten kon worden of voor mezelf moest zorgen - een plaats van licht en liefde, zo verschillend van dit aardse bestaan. Met het laatste beetje energie dat ik nog had, probeerde ik haar met een laatste ‘kwispel’ te vertellen dat mijn "hoe kon je?" niet tegen haar gericht was.
Ik dacht aan jou, lieve baas. Ik zal altijd aan je denken en altijd op je wachten. Moge iedereen in je leven je zoveel trouw betonen.

bnb schreef:

Goed zo Samm, er zijn er teveel die zo moeten eindigen!!
Als 'wij' ons niet inzetten voor de dieren die ongewenst zijn zal er dus nooit iets veranderen in deze maatschappij waarin een mooi (schoon) huis met een dure auto voor de deur belangrijker zijn dan de schepselen van moeder natuur!!
Om discussie hierover te voorkomen, hier bedoel ik niet per defenitie de ts mee!
Maar ik vind het wel raar dat oa ik hier ranzig mag worden gevonden met al mijn dieren en de ts niet aangesproken mag worden ( door een aantal medehondenhaters) op haar rare uitspraken over een puppie!!

_Zsazsa_ schreef:

@ beautyemily: Nee dat was definitief, ik laat mezelf niet zo behandelen hoor.
@ Lovely1: Nou eigenlijk hadden we niet zoveel problemen, hij werkte alleen veel. En buiten dat hou ik ook van honden hoor, eigenlijk alle dieren. Maar ik ben meer van de kleintjes. Het klikte met mij en de hond niet. Ik neem voor hem een cursus en al met ZIJN hond, en vervolgens moet ik de hond 'straffen' voor alle dingen die niet mogen, maar mijn vriend deed dat niet. Dus in de hond zijn ogen was ik altijd de boeman. en altijd als ik wat deed dan begon ie te grommen of achterlijk te doen, nee das lekker een boze stafford om je heen de hele dag, en mijn vriend was heilig daar mocht ie alles van. En ja dan word ik boos, als hij te lam is om dit soort problemen niet samen met mij op te lossen, dan zak er maar lekker in hoor. Ik heb zelf ook een leven, kom nou. Nu liggen ze waarschijnlijk lekker samen in bed en dat is gelukkig niet mijn probleem meer.

Binckydenice schreef:

Samm schreef:

Ts ik heb wat voor je!

Lees dit maar eens goed. Wil je zo wezen? Werk eraan om een band te krijgen met je hond en spring zonodig in een gierput om van je smetvrees af te komen. Succes!


"Hoe kon je?".
Toen ik pup was, amuseerde ik je met mijn gekke streken en maakte ik je aan het lachen. Je noemde mij je kind, en ondanks een aantal kapot gekauwde schoenen en wat vermoorde kussentjes werd ik je beste vriend. Als ik "stout" was, schudde je met je vinger naar me en vroeg je me "hoe kon je?", maar dan gaf je weer toe en rolde je me op mijn rug om mijn buik te kriebelen.
Mijn zindelijkheidstraining duurde wat langer dan verwacht omdat je het vreselijk druk had, maar daar hebben we allebei hard aan gewerkt. Ik weet nog dat ik 's nachts mijn neus tegen je aanschurkte en dat ik naar je diepste geheimen en dromen luisterde, en ik kon me geen beter leven voorstellen. We maakten lange wandelingen en renden door het park, maakten ritjes in de auto, stopten om een ijsje te kopen (ik kreeg alleen het hoorntje want "ijs is slecht voor honden", zei je) en ik deed lange dutjes in de zon en wachtte tot je aan het eind van de dag thuis zou komen.
Geleidelijk ging je meer tijd aan je werk en je carrière besteden, en meer tijd aan het zoeken van een menselijke partner. Ik wachtte geduldig op je, troostte je als je gekwetst of teleurgesteld was, gaf je nooit op je kop als je een verkeerde beslissing nam en sprong vrolijk in het rond als je thuis kwam. En toen werd je verliefd.
Zij - inmiddels je vrouw - is geen hondenmens". Toch verwelkomde ik haar in het huishouden, probeerde haar genegenheid te geven en gehoorzaamde haar. Ik was gelukkig omdat jij gelukkig was.

Toen kwamen de menselijke baby's en ik deelde in je opwinding. Ik was gefascineerd door hun roze huidje, hoe ze roken, en ik wilde ze ook bemoederen. Alleen maakten jij en zij je zorgen dat ik ze pijn zou doen, en ik werd de meeste tijd naar een andere kamer verbannen, of naar de bench. Ik wilde zo graag van ze houden, maar ik werd een "gevangene van de liefde".
Toen ze groeiden, werd ik hun vriend. Ze hingen aan mijn vacht en trokken zichzelf op wiebelige beentjes op, staken vingers in mijn ogen, onderzochten mijn oren en gaven mij kusjes op de neus. Ik hield van ze en van hun aanraking - jouw aanrakingen waren nu zo zeldzaam - en ik zou hen met mijn leven hebben verdedigd als het nodig was geweest. Ik glipte stiekem in hun bedden en luisterde naar hun zorgen en geheime dromen, en samen wachtten we op het geluid van jouw auto op de oprit.

Er was een tijd dat, als anderen je vroegen of je een hond had, je een foto van mij uit je portefeuille haalde en hen verhalen over mij vertelde. De afgelopen jaren antwoordde je slechts "ja" en veranderde je van onderwerp. Ik was van "jouw hond" verworden tot slechts "een hond", en iedere euro die je aan mij besteedde werd er een teveel.
Nu heb je een carrièrekans in een andere stad, en jij en je gezin verhuizen naar een appartement waar geen honden toegestaan zijn. Je hebt de juiste beslissing genomen voor je "gezin", maar er was een tijd dat ik je enige gezinslid was. Ik was blij opgewonden over de autorit, tot we bij het dierenasiel stopten. Het rook naar honden en katten, naar angst, naar hopeloosheid. Je vulde de paperassen in en zei "ik weet zeker dat jullie een goed tehuis voor haar vinden". Zij haalden hun schouder op en keken je meewarig aan. Zij kennen de harde werkelijkheid voor een hond van middelbare leeftijd, zelfs een met papieren". Je moest de vingertjes van je zoon van mijn halsband lostornen terwijl hij schreeuwde "Nee pappa! Laat ze niet mijn hond meenemen!"
En ik maakte mij zorgen om hem, en over wat je hem hiermee had bijgebracht over vriendschap en trouw, liefde en verantwoordelijkheid, en over respect voor alle leven.
Je gaf me een afscheidsklopje op mijn hoofd, je vermeed mij in de ogen te kijken, en weigerde beleefd mijn halsband en riem mee te nemen. Je moest nog een deadline halen - en ik nu ook.

Na je vertrek zeiden de twee aardige dames dat je waarschijnlijk al maanden wist dat je zou verhuizen en dat je geen poging had gedaan om een goed tehuis voor me te vinden. Ze schudden het hoofd en zeiden "hoe kon je?" Ze geven ons hier in het asiel zoveel aandacht als mogelijk is met hun drukke bezigheden. Ze voeren ons natuurlijk, maar al dagen heb ik geen trek meer.
In het begin rende ik iedere keer als er iemand langskwam naar het hek, hopend dat jij het was.
Dat je van gedachten was veranderd. Dat dit allemaal slechts een nare droom was. Of ik hoopte tenminste dat het iemand was die medelijden met me had, die me zou redden. Toen ik me realiseerde dat ik niet opkon tegen die met gekke fratsen aandacht vragende pupjes, die geen idee hadden wat hen te wachten stond, trok ik me maar terug in het verste hoekje van mijn kennel en wachtte af.

Ik hoorde haar voetstappen toen ze me kwam halen aan het eind van de dag, en ik liep met haar terug de gang door naar een aparte kamer. Een gelukzalig stille kamer. Ze plaatste me op de tafel en wreef over mijn oren en vertelde me dat ik me geen zorgen moest maken. Mijn hart bonkte in afwachting van wat er ging gebeuren, maar ook voelde ik een zekere opluchting.
De "gevangene van de liefde" was aan het einde van haar dagen gekomen. Omdat het mijn aard is, had ik met haar te doen. De last die zij moet torsen is zwaar, dat weet ik zoals ik ook altijd jouw stemmingen aanvoelde. Voorzichtig plaatste ze een tourniquet om mijn voorpoot terwijl een traan over haar wang gleed. Ik likte haar hand op dezelfde manier als ik altijd bij jou deed om je te troosten, al die jaren geleden. Met grote vaardigheid liet ze de injectienaald in mijn ader glijden. Toen ik de steek voelde en de koele vloeistof die zich door mijn lichaam verspreidde, ging ik slaperig liggen, keek haar in de ogen en fluisterde "hoe kon je?"
Misschien begreep ze mijn hondentaal, want ze zei "het spijt me zo". Ze hield me tegen zich aan en legde mij haastig uit dat het haar taak was ervoor te zorgen dat ik naar een betere wereld ging, waar ik niet genegeerd, mishandeld of verlaten kon worden of voor mezelf moest zorgen - een plaats van licht en liefde, zo verschillend van dit aardse bestaan. Met het laatste beetje energie dat ik nog had, probeerde ik haar met een laatste ‘kwispel’ te vertellen dat mijn "hoe kon je?" niet tegen haar gericht was.
Ik dacht aan jou, lieve baas. Ik zal altijd aan je denken en altijd op je wachten. Moge iedereen in je leven je zoveel trouw betonen.

Hier krijg ik echt tranen van in mijn ogen!

XoNo schreef:

VinAx schreef:

Ongelukjes gebeuren nu eenmaal, maar zij deed het er gewoon echt om. Ze wist wat ik niet kon verdragen (ben een boekenwurm, flip al wanneer er nog maar een ezelsoor aan een bladzijde zit) en deed dat dan gewoon.

Ja hoor Die hond wist precies dat jij je boekjes zo netjes wilden houden en ging daarom express, om jou te narren, je boeken verzieken. Volgens mij begrijp jij helemaal niets van hoe een hond in elkaar steekt en denkt.

tita schreef:

wat ik zo typisch vind dat ik hier verhaaltjes leest over het feit ik HAAT die hond of HAATTE..ik snap dat niet.

Dieren kunnen daar niks aan doen ik snap niet hoe je als mens zijnde een dier kan haten..er niks mee hebben of geen klik okay maar HAATEN ga dan maar eens eerst goed ten rade bij jezelf

_Zsazsa_ schreef:

@ beautyemily: Nee dat was definitief, ik laat mezelf niet zo behandelen hoor.
@ Lovely1: Nou eigenlijk hadden we niet zoveel problemen, hij werkte alleen veel. En buiten dat hou ik ook van honden hoor, eigenlijk alle dieren. Maar ik ben meer van de kleintjes. Het klikte met mij en de hond niet. Ik neem voor hem een cursus en al met ZIJN hond, en vervolgens moet ik de hond 'straffen' voor alle dingen die niet mogen, maar mijn vriend deed dat niet. Dus in de hond zijn ogen was ik altijd de boeman. en altijd als ik wat deed dan begon ie te grommen of achterlijk te doen, nee das lekker een boze stafford om je heen de hele dag, en mijn vriend was heilig daar mocht ie alles van. En ja dan word ik boos, als hij te lam is om dit soort problemen niet samen met mij op te lossen, dan zak er maar lekker in hoor. Ik heb zelf ook een leven, kom nou. Nu liggen ze waarschijnlijk lekker samen in bed en dat is gelukkig niet mijn probleem meer.

tita schreef:

@ samm tja werkelijkheid maar dat verhaal geldt voor alle dieren en met name oude paarden.

VinAx schreef:

Nee, jij snapt niet hoe ZIJ in elkaar zit. Serieus. Ze heeft een heel huis ter beschikking, de achterdeur naar de koer staat ALTIJD open. Ook op zolder kan ze altijd gaan neuzen. Waar doet mevrouw haar boodschap? Juist. Op mijn boeken. Op mijn onderleggers. Op mijn propere was. Geloof me nou, nooit op de spullen van mij ex.

Ik weet dat het raar klinkt, maar het is gewoon écht zo. Natuurlijk deed ze het ook wel eens gewoon op grond, maar meestal koos ze een van mijn spullen er uit.

VinAx schreef:

_Zsazsa_ schreef:

@ beautyemily: Nee dat was definitief, ik laat mezelf niet zo behandelen hoor.
@ Lovely1: Nou eigenlijk hadden we niet zoveel problemen, hij werkte alleen veel. En buiten dat hou ik ook van honden hoor, eigenlijk alle dieren. Maar ik ben meer van de kleintjes. Het klikte met mij en de hond niet. Ik neem voor hem een cursus en al met ZIJN hond, en vervolgens moet ik de hond 'straffen' voor alle dingen die niet mogen, maar mijn vriend deed dat niet. Dus in de hond zijn ogen was ik altijd de boeman. en altijd als ik wat deed dan begon ie te grommen of achterlijk te doen, nee das lekker een boze stafford om je heen de hele dag, en mijn vriend was heilig daar mocht ie alles van. En ja dan word ik boos, als hij te lam is om dit soort problemen niet samen met mij op te lossen, dan zak er maar lekker in hoor. Ik heb zelf ook een leven, kom nou. Nu liggen ze waarschijnlijk lekker samen in bed en dat is gelukkig niet mijn probleem meer.

Ik had hetzelfde probleem, ik was ook de boeman in de hond haar ogen. Nou, dan gaat het alleen van kwaad naar erger.

Exit hond, exit vriend, ik laat me ook niet aan de kant schuiven voor een hond.

Binckydenice schreef:

Hier krijg ik echt tranen van in mijn ogen!

Girl In The Mirror schreef:

Ik ook, van het lachen.

Kom op, wat een sentimenteel verhaaltje, net alsof een hond zo denkt, echt zo'n aangedikt verhaal voor een kindertijdschrift ofzo.

Girl In The Mirror schreef:

@Pepper1: dat mag misschien wel zo zijn, ik vind het verhaal gewoon zo sentimenteel menselijk geschreven dat ik het überhaupt niet serieus kan nemen.