Moderators: Essie73, NadjaNadja, Muiz, Telpeva, ynskek, Ladybird, Polly
. Maar ze was nog precies hetzelfde als toen we haar hadden opgehaald. Dat zat me niet lekker. Er was iets. Daarna ben ik even boven geweest. Even een verhaal schrijven. Dat lucht voor mij meestal op. Toen kwam ik weer beneden om te checken hoe het ging met Sies. Mam en pap zeiden dat ze al iets actiever was. Dat vond ik goed om te horen. Daarna voelde ik in haar hals, en er zat een rare warme zachte bult. Oké, dat klopt niet. Ik moet haar in de gaten houden. Toen ben ik weer naar boven gegaan. Wat ik niet leuk vond. Ik voelde dat Sies me bij haar wilde hebben. Maar ik kon dat beestje even niet zien lijden. Sorry meid, ik kan dat niet hebben. Eventjes later moest ik naar beneden want we gingen eten. Onder het eten had ze het de hele tijd koud en warm en weer koud en weer warm. Ook dat zat me niet goed. Ze ging ook onrustig rondlopen. Na het eten moest ik afwassen. Dus voordat ik dat deed, ging ik even naar Sies. Ik zal en moet haar even aaien en knuffelen. Toen voelde ik dus weer in die nek, en ik merkte dat die bult dikker was geworden. Ik zei dat dus tegen mam. Want dat zat me echt niet lekker. Toen ben ik gaan douchen. En na het douchen ga ik uiteraard weer naar Sies. Maar ze bleef onrustig rondlopen en die bult was alweer dikker geworden. Het leek ook net alsof ze niet helemaal op de wereld was. Dat was het moment dat het hier even heb gepost. Even kijken wat jullie zeiden. Niet veel later daarna riep mijn moeder mij. Haar was ook opgevallen dat ze nogal een bult heeft in haar nek. En die was nog dikker dan haar vorige bult. Ik merkte op dat hij ineens flink is gegroeid. Toen plaatste ik hier geloof ik weer iets. Dus mam ging aan het bellen. Eerst met de dierenarts van ons dorp. Die was nu eigenlijk niet bereikbaar tot 9 uur. Maar ze had uitgelegd dat dit waarschijnlijk een bloeding was, wat ik zelf allang wist omdat ik niet gek ben, en dat Sies een drukverband op moest. Als we dat niet hadden, dan gewoon een theedoek. Dus dat deden we. Maar natuurlijk niet strak genoeg, want de bult bleef maar groeien. Toen had ik hier gelezen dat ik eens naar het tandvlees moet kijken. Dus dat deed ik. Die was nog roze. Een beetje plakkerig, maar roze. Pap was ook thuisgekomen en die zei tegen mam dat ze direct terug moest bellen. Pap vertrouwde dit voor geen meter. Dus mam had terug gebeld. Ze werd doorgeschakeld naar een andere praktijk die nu wel open is. Die zei hetzelfde. Natte doek en een theedoek erom. Tandvlees in de gaten houden en kijken of ze niet door de poten zakt. Maar op dat moment zag je haar met de minuut slechter worden. Dus nog geen 5 minuten erna belden we weer en hadden we het op spoed gezet. Ik ging me snel omkleden, want ik had mij pyjama nog aan. En ik moest mee, hoe dan ook. Ik kan Sies niet alleen laten nu. Dus we zijn met spoed naar een andere DA gegaan. En ik wist gewoon op gevoel dat we echt geen 5 minuten later moesten aanrijden. Op dat gebied ben ik echt blij dat ik paranormale gaves heb (je eigen mening of je erin gelooft of niet. Ik wil daar verder geen commentaar op). Dus we zijn praktisch naar binnen gerend. En de dierenarts zei precies wat ik had verwacht. Hier had je echt niet langer meer kunnen rondlopen. Ze begon meteen met drukverband aanleggen zodat het zou stoppen met bloeden. En PATS! Jahoor, daar knapt een ader. Ik zag het bloed eruit spuiten, en het was lichtrood. Ik wist meteen dat dat een slagader was. Dat heb ik geleerd op school. Door het drukverband was het bloeden verder gestopt. En die bult was bij aankomst al zo groot als een kleine voetbal. En de DA zei ook, hier zit zeker een halve liter tot een hele in. En ik weet zelf dat dit enorm veel is voor een Basset. Daarna meteen infuus erin prikken. Nog eens tandvlees bekeken. Dat was nu een stuk lichter en nog plakkeriger. Mam merkte ondertussen ook nog op dat Sies d'r tong blauw was geworden. Bij het infuus ging Sies dus echt even van de wereld af. Dat kon ik gewoon niet aanzien. We hebben haar met infuus en al in een kooi gezet. Vannacht blijft ze bij de dierenarts. Ze krijgt nu dus infuus en over een halfuur tot een uur zal de DA wel bellen voor nieuws. Want als het infuus leeg is, wil ze toch gaan open snijden om te zien wat er nu precies aan de hand is daar. Ik weet niet of ik daar nou een goed gevoel bij moet hebben of niet, maar zij is degene met verstand, dus vooruit dan maar. De dierenarts zei wel dat er hoop is, maar ik zag in d'r ogen dat ze er ook niet veel vertrouwen in heeft. Dat zegt mij wel genoeg. Terug naar huis moest mam even ongeveer de hele familie bellen. Een van mijn broers is verpleegkundige in het leger en hij zei ook meteen, dit is echt minute to win it geweest. Echt heel krap. Dus dan hoor je het van iemand die er verstand van had. Nu laat ik mijn gave mijn werk doen, want dat heeft mijn gave verdient. Mocht Sies vannacht gaan, dan ga ik dat weten. Dat kan ik je zeggen. Ik haat het om dit te zeggen, maar ergens weet ik dat ze dit niet gaat halen. Ik probeer heel hard te denken en te hopen van wel, en ik heb Sies ook gevraagd om te blijven vechten. Hopelijk gaat haar dit goed af. Ik kon haar gewoon echt niet zien lijden. Ze hing gewoon letterlijk op het randje van leven en dood. Misschien nu nog, al zegt mijn gevoel dat het nu toch wel iets beter gaat door het infuus. Ik blijf hopen en zelfs bidden dat ze dit gaat redden. Kom op Siesje, laat ons aub niet in de steek. Vecht en blijf vechten. Dit kun jij. Ik ben er echt heel erg kapot van.drawerlover schreef:Jeika schreef:mooi geschreven, maar wat verschrikkelijk! ik hoop echt dat ze het overleefdik wil de foto best zien. groeide de bult echt zo snel dat je het kon zien groeien?
Ja ongeveer wel. En die bult was warm. Daarom wist ik gewoon zeker dat het een bloeding was

