Eindelijk de moed verzameld om een reactie te plaatsen...
Ik ben er kapot van. Ik ben er echt kapot van. Ik mis haar verschrikkelijk. Ik mis haar liefdevolle grote ogen waarmee ze zo intens naar me keek, ik mis haar manier van op haar rug liggen kronkelen van plezier als we knuffelden, ik mis haar aanwezigheid gewoon heel erg.
Ik heb geen enkele minuut uit een gevoel van verplichting met haar doorgebracht, ik was oprecht dolgraag bij haar. Zo'n karakter als dat van haar kom ik nooit meer tegen. Een echt engelenmeisje, zoals ik haar altijd noemde. Ik mis haar echt verschrikkelijk, ik mis alles aan haar.
Gisteren was de crematie. Ze is nu weer thuis.
Ik heb gelukkig hele mooie foto's van haar, dankzij een kennis die 4 jaar geleden een opvangkatje van me heeft geadopteerd en een grote dierenvriend is. Hij wilde er geen cent voor en heeft meteen tijd vrijgemaakt toen ik het hem vertelde.
Enkele foto's:



Rust zacht, mijn lieve engelenmeisje