Bucephalus schreef:Wij hebben hetzelfde meegemaakt. Onze hond hield niet van kinderen en ze accepteerde ons kind niet. Naar haar gevoel stond zij op plaats drie van het roedel, de baby op plaats vier. De hond was toen elf jaar en kwam van het ouderlijk huis van mijn man. Het bleef dus steeds opletten. Op een dag, ik was zwanger van de tweede, was ik aan het stofzuigen. Het was mooi weer, onze dochter van twee was buiten aan het spelen in de tuin, de hond zat buiten in de hondenmand. Opeens hoorde ik een gegrauw en daarop gehuil. Hij had haar gebeten, gelukkig in haar handje. De wond was oppervlakkig, maar de tanden stonden er wel in. Ik heb meteen mijn man gebeld en gezegd dat de hond eruit moest. Met twee kinderen zou het namelijk helemaal lastig te controleren zijn.
Hij wilde er niet van weten.
Ik heb toen de dierenarts gebeld en de situatie uitgelegd. Hij zei me: als ze eenmaal gebeten hebben, blijven ze dat doen. Ik zie hier bijna dagelijks de gevolgen ervan in mijn praktijk. Nu is het haar handje, de volgende keer misschien haar gezichtje. Een kindergezichtje is net als een pakje boter. De tanden gaan er dwars doorheen. Gezien de leeftijd adviseer ik u de hond in te laten slapen.
Dat heb ik dezelfde middag nog gedaan. Mijn man heeft drie dagen niet tegen me gesproken, maar hoewel het vreselijk moeilijk was, heb ik er geen spijt van gehad. Wel verdriet. Ik zou het nu weer doen.
Ik wens je veel wijsheid toe.
Ik kan me voorstellen dat je de hond in hebt laten slapen maar je hebt wel de klassieke fout gemaakt door een hond en klein kind alleen te laten. Het feit dat hij in haar hand heeft gebeten geeft aan dat zij naar hem heeft gereikt met haar hand of zelfs aan de staart oid getrokken heeft. Anders had hij wel echt gegrepen en niet een waarschuwingsbeet in haar hand gegeven. Spijtig voor de hond want waarschijnlijk had hij hier totaal geen schuld aan.