Bokt.nl

**Geplaatst**: 04-03-13 11:49

Geplaatst: 04-03-13 11:49

Zaterdagochtend kreeg ik een smsje van een vriendin, zij hadden die nacht hun 1jarige boxer dood gevonden. Laat ze nou ook nog hoog zwanger zijn en ik in de buurt, dus ben er wel even geweest. Ze vond het erg fijn dat ik er was, maar als ik haar even had gebeld was het waarschijnlijk ook goed geweest.

Wij hebben zelf ook een hond en ik zou me geen raad weten als we die dood zouden vinden, maar ik zou er niet van uit gaan dat dan iedereen bij ons op de stoep staat. Fijn als ze dat wel doen, ook goed als ze dan niet doen.

Ik vind een dier, hoe gek je er ook mee bent, toch wel net wat anders dan een mens.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 04-03-13 11:51

Re: Een dier verliezen, de normaalste zaak van de wereld?

Geplaatst door de TopicStarter : 04-03-13 11:51

Ik ook.
En nogmaals, het gaat niet perse om lang komen, maar om helemaal niks horen.

Bedankt voor alle reacties. Ik laat het hierbij.

**Geplaatst**: 04-03-13 11:56

Re: Een dier verliezen, de normaalste zaak van de wereld?

Geplaatst: 04-03-13 11:56

Waarom laat je het hier nu bij? Krijg je niet de gewenste reacties of?

**Geplaatst**: 04-03-13 14:02

Re: Een dier verliezen, de normaalste zaak van de wereld?

Geplaatst: 04-03-13 14:02

Ik ben toch wel benieuwd hoe je ouders hebben gereageerd toen je ze gebeld hebt

**Geplaatst**: 04-03-13 16:41

Geplaatst: 04-03-13 16:41

little_king schreef:
Ik begrijp je wel Stef.
Ik ben ook iemand met een enorm diepe band met mijn dieren.
Heel vaak wens ik zelfs dat het minder zou zijn. Dat zou zoveel gemakkelijker zijn. Voor mezelf.
Het verdriet bij ziekte en eventueel overlijden gaat zo diep, dat ook veel mensen die zelf dieren hebben het niet begrijpen.
Ik heb me er ondertussen maar bij neer gelegd. Onze maatschappij zit niet zo in elkaar en omdat ze het niet bij zichzelf herkennen begrijpen ze ook niet dat het voor een ander welke zulke impact kan hebben.

Heel veel sterkte en dikke knuffel.

Dit dus.

Wij zijn ook zo verschrikkelijk gehecht aan onze honden. Toen bijna twee jaar geleden volkomen onverwachts onze grote lieveling overleed, kreeg ik dan ook best veel steun van de mensen om me heen. Mijn ouders wonen vlakbij en die kenden de hond ook erg goed en begrepen ons verdriet heel erg goed en hebben ons echt enorm gesteund, dagenlang. Verder familie heeft ook wel een belletje gegeven, ze weten wat de honden voor ons betekenen. En met kimmie261 heb ik uuuuuren aan de telefoon gezeten en gehuild, gehuild en gehuild....zij was er echt voor me, zij begreep hoe ik me voelde.

Percy schreef:
Acht uur later informeer je al over een Kooiker hondje. Mensen die een dierbare verliezen zijn daar niet mee bezig.
Een verlies is persoonlijk, hoe je daarmee omgaat is dat ook. Natuurlijk heb je verdriet om je hondje maar vraag geen medelijden, daar schiet je zelf ook niets mee op. Hoe kan dat het leed verzachten? Leef je leven inclusief verdriet maar draag je verdriet zelf; niemand zal je daarmee kunnen helpen.

Wat een nare post. Toen de hond, waar ik eerder over schreef, overleed, had ik binnen een week een nieuwe pupje. Júist omdat ik alleen maar met het verdriet bezig was. Hij is mijn troosthondje geworden, heeft mijn verdriet verzacht. Hoe weet jij nou hoe iemand zoiets verwerkt?

Stef, jij heel veel sterkte met het verlies, ik leef met je mee.

**Geplaatst**: 04-03-13 16:53

Re: Een dier verliezen, de normaalste zaak van de wereld?

Geplaatst: 04-03-13 16:53

Rare reacties allemaal zeg... Wij zijn een echte dierenfamilie, als er een huisdier doodgaat of wordt ingeslapen komen we altijd afscheid nemen en je familie troosten. De volgende dag gaat iedereen weer over op de orde van de dag, maar dan vind ik het ook prima.

**Geplaatst**: 04-03-13 17:33

Geplaatst: 04-03-13 17:33

Percy schreef:
Acht uur later informeer je al over een Kooiker hondje. Mensen die een dierbare verliezen zijn daar niet mee bezig.
Een verlies is persoonlijk, hoe je daarmee omgaat is dat ook. Natuurlijk heb je verdriet om je hondje maar vraag geen medelijden, daar schiet je zelf ook niets mee op. Hoe kan dat het leed verzachten? Leef je leven inclusief verdriet maar draag je verdriet zelf; niemand zal je daarmee kunnen helpen.

Mijn honden zijn mijn alles!!! Echter een poosje flink janken ga ik verder met leven. Mijn honden hebben een prachtig leven gehad en zijn altijd bij me en blijven altijd bij me. Als het genoeg is dan is het genoeg en neem ik afscheid. Dat ik liefst dan al een andere hond in huis heb is niet omdat ik mijn trouwe kameraad wil vervangen, nee dat is omdat ik graag met een hond leef en degene die ingeslapen is komt nooit meer terug.

Hij komt niet terug na 5 minuten niet na een uur, een dag, week/maand/jaar wat dan ook. Hij heeft er dus ook niets aan dat ik een uur/dag/week/maand/jaar wacht met zoeken naar een andere kameraad.

Ik snap TS heel goed dat ze dus al zo snel op zoek gaat naar een nieuwe kameraad. Het leven gaat door en een andere hond kan de vorige niet vervangen maar wel de leegte vullen en afleiding geven die je zo hard nodig hebt.

TS heel veel sterkte gewenst!!! Iedereen beleefd dit anders. Hier in de familie toont niemand interesse in mijn dieren en ik hoef hun interesse ook niet als er 1 ingeslapen wordt want ik weet gewoon dat het niet oprecht is die belangstelling. Gelukkig heb ik wel goede vrienden/kennissen en collega's waar ik mijn 'ei' bij kwijt kan en die wel weten wat het is en het begrijpen en steunen.

**Geplaatst**: 06-03-13 08:19

Geplaatst: 06-03-13 08:19

stef schreef:
Er zit me echt iets dwars.
Vrijdag hebben wij compleet onverwacht ons hondje in moeten laten slapen: [BB] Ik heb duimen nodig! upd 1/3 helaas in laten slapen..

'S middags familie etc op de hoogte gesteld, allemaal sterkte wensen ontvangen. We zijn er kapot van, maar de telefoon blijft stil, er komt niemand even aan.
Ik wil dieren niet met mensen vergelijken, begrijp me niet verkeerd. Maar toen mijn schoonvader overleed stonden mijn ouders dezelfde avond op de stoep, evenals vrienden. We werden elke dag wel door iemand gebeld hoe het was....

En nu? Nu hebben mensen kennelijk geen flauw idee....

Ik weet niet wat ik met dit topic wil, gewoon ff van me afschrijven denk ik...

stef schreef:
Ik ook.
En nogmaals, het gaat niet perse om lang komen, maar om helemaal niks horen.

Bedankt voor alle reacties. Ik laat het hierbij.

Ik heb het topic even vluchtig gelezen, dus niet alle pagina's helemaal.

Als iemand een dier verliest, vind ik dat heel vervelend, ik hecht ook ontzettend aan mijn beesten.
Ik zal dan zeker een appje of smsje sturen, of even een belletje, maar daar houdt het wel mee op.

Als ik ze daarna weer zie, zal ik zeker ook vragen hoe het gaat, maar ik ga niet nogmaals appen, bellen of smsen.
Maar dat zal ik met een persoon ook niet doen, ik geef aan dat ik er ben als ze me nodig hebben en daarna vind ik dat de ander aan moet geven waar ze behoefte aan hebben.
Ik wil me namelijk niet opdringen bij iemand die al verdriet heeft

Ik heb de bovenste quotes nog even aangehaald, omdat ik het niet helemaal snap.
Je geeft aan dat het niet om langs komen gaat, maar om het helemaal niks horen, maar in je OP schrijf je dat je allemaal sterkte wensen hebt ontvangen... is dat dan niet genoeg?
Of heb je elke dag de aandacht en steun nodig van andere mensen om het verlies te verwerken?
Ik neem aan dat je man er net zo veel verdriet van heeft en dat jullie er voor elkaar zijn?

Als je inderdaad meer steun nodig hebt, kun je daar toch ook om vragen?
Niemand die daar van zal schrikken hoor

Nomineer dit bericht ×