Bokt.nl

Nikass schreef:

Mijn vorige herder was dat, die leeft helaas niet meer. natuurlijk verloor ze bloed, meer was aan haar niet te merken. haar eetlust veranderde niet, ze deed geen kleinere/vaker plasjes, ze wilde gewoon de hele dag met haar bal spelen net als altijd en ze was NIET GEINTERESSEERD in andere honden, net als altijd. Als ze niet loops was joeg ze ze ook weg als ze in haar buurt kwamen.

Citaat:

Voordelen van castratie bij de teef.
- Als de ingreep voor de eerste loopsheid, op 6-7 maanden leeftijd, wordt uitgevoerd is de kans op de ontwikkeling van melkkliertumoren enorm verkleind. Melkkliertumoren komen tot ontwikkeling bij 25% van de teven die 4x of vaker loops zijn geweest. Zij krijgen op oudere leeftijd vaak meerdere tumoren waardoor grote chirurgische ingrepen noodzakelijk zijn. Ook indien eigenaren goed opletten komt ingrijpen soms te laat en kunnen honden hieraan overlijden.

- Indien de eierstokken voor de eerste loopsheid worden verwijderd is de kans op melkkliertumoren kleiner dan 1%. Na de eerste loopsheid is deze kans al gestegen tot ongeveer 7%. Door een paar loopsheden met castratie te wachten gooit u dus het belangrijkste voordeel weg.

- Suikerziekte bij de hond komt vrijwel uitsluitend voor bij oudere teven direct na de loopsheid. De niet drachtige teven produceren namelijk ook langdurig zwangerschapshormoon: progesteron. Dit progesteron leidt tot groeihormoonproductie in de melkklieren en dit maakt het lichaam ongevoelig voor insuline. Hierdoor kan suikerziekte ontstaan.

- Baarmoederontsteking komt vrijwel uitsluitend na de loopsheid voor bij oudere teven. Herhaalde hormoon cycli geven een blijvende verandering in het baarmoederslijmvlies die we CEH noemen. Hierbij ontstaat een verdikt slijmvlies met vele cysten erin. Dit maakt de baarmoeder gevoelig voor infectie. Deze infectie treedt vrijwel altijd aansluitend aan de loopsheid op omdat dan de baarmoedermond opengaat. Indien dit optreedt is verwijdering van baarmoeder met eierstokken de enig juiste therapie. Bij 23% van de niet gecastreerde teven komt baarmoederontsteking voor.

- Sommige honden ontwikkelen steeds ongeveer 2 maanden na de loopsheid schijndracht. Dit leidt tot ongewenst gedrag, namelijk piepen, onrust, graafgedrag, slepen met knuffels en melkklierzwelling. Sommige honden worden er sloom van. Eigenlijk is dit een normaal verschijnsel: niet gedekte wolventeefjes helpen in de natuur de pups van de dominantere teefjes groot te brengen.

- Verder is het een voordeel voor de hond niet twee maal per jaar 3 weken aan de lijn te hoeven ter voorkoming van weglopen en ongewenste dekking.


Nadelen van castratie bij de teef.
- De kans op incontinentie is na de ingreep iets verhoogd. Honden produceren na de ingreep geen oestrogenen (en progesteron) meer. Door afwezigheid van oestrogenen wordt de sluitspier bij alle teven slapper. Bij een klein percentage honden leidt dit tot incontinentie. Risicorassen zijn met name grote rassen zoals de Boxer, Dobermann, Old English Sheepdog, Weimaraner, Riesenschnauzer, Bouvier en Ierse setter. Ook de Dwergpoedel heeft een verhoogd risico. Door aanwezigheid van de staart, bij de voorheen gecoupeerde rassen, is het risico wel kleiner geworden. Bij de risicorassen kan wel 10% van de honden incontinent worden na de castratie. Indien de hond incontinent wordt is dit meestal goed behandelbaar met medicijnen die dan wel levenslang moeten worden gegeven.

- De kans op overgewicht neemt iets toe. Dit omdat de stofwisseling langzamer gaat werken na de castratie. Het is zinvol om gecastreerde honden bewust minder te voeren om overgewicht te voorkomen.

- Langharige honden krijgen vaak een pluiziger doffere beharing. Bij Ierse Setters, Engelse Cocker Spaniels en Langharige Dashonden is dit geen fraai gezicht. Voor de hond is dit uiteraard geen probleem.

- Sommige teven worden na de ingreep wat feller/scherper van karakter. We horen dit echter niet vaak als probleem optreden.

- De hond moet een ingreep ondergaan hetgeen natuurlijk niet leuk is. Het operatierisico is heel erg klein maar nooit helmaal nul.


Conclusie.
Concluderend heeft uw hond na de castratie zeer veel minder kans op tumoren, geen kans meer op baarmoederontsteking en een zeer kleine kans op suikerziekte. Zij heeft wel een iets verhoogde kans op incontinentie, overgewicht en een wat pluiziger vacht.
Wilt u geen nest met uw teefje fokken dan lijkt castratie een keuze in het belang van de hond.

Albert schreef:

En dat vind ik dan weer heel erg sneu, een mannelijk dier met alle hormonen van dien die nooit "iets" mag doen.
Hoe frustrerend denk je het is als je je natuurlijke gedrag niet mag/kan vertonen terwijl de hormonen door je lijf razen.

Nikass schreef:

Er zijn teven beschreven die agressiever zouden zijn geworden na een castratie.

Dit lees ik op de site van DAP Gouda, en hiervoor ben ik ernstig gewaarschuwd bij mijn Rottweilerkruising. Ik had er toen ook nog nooit van gehoord. Maar het is niet zo heel vreemd, want ze krijgen in verhouding wat meer testosteron meen ik.

Hhilde schreef:

Nikass schreef:

Er zijn teven beschreven die agressiever zouden zijn geworden na een castratie.

Dit lees ik op de site van DAP Gouda, en hiervoor ben ik ernstig gewaarschuwd bij mijn Rottweilerkruising. Ik had er toen ook nog nooit van gehoord. Maar het is niet zo heel vreemd, want ze krijgen in verhouding wat meer testosteron meen ik.

Klopt, ik ken veel dieren die er agressiever van zijn geworden. Het versterkt vaak het gedrag.

Citaat:

Om u een indruk te geven van de uitkomsten van diverse wetenschappelijke onderzoeken, volgen hieronder wat cijfers. Uit een onderzoek van Ben en Hart van de Universiteit van Californie in 1997 bleek dat castratie zorgde voor een afname van agressie tussen reuen in 60% van de gevallen. Neilson, Ekstein en Hart constateerden in 1997 een dat ongeveer 25% van de honden die agressief waren naar gezinsleden of andere honden binnen het gezin, na castratie en grote verbetering hadden. Datzelfde geldt voor 10-15% van de honden met agressie naar vreemden.


Dr. Gabriele Niepel hield in 2003 in Duitsland een enquête onder meer dan 1000 hondeneigenaar naar hun ervaringen met de castratie van hun hond. Het aspect agressie is hierbij naast allerlei andere zaken aan de orde gekomen.

Uit deze ‘Bielefelder Kastrationstudie’ kwam o.a. het volgende:

Teven:
Bij 12 % was er sprake van een afname van agressie naar andere teven
Bij 9 % was er sprake van een toename van agressie naar andere teven
Bij 13 % was er sprake van een afname van agressie naar andere honden in het algemeen
Bij 11 % was er sprake van een toename van agressie naar andere honden in het algemeen
Bij 1 % was er sprake van een afname van agressie naar gezinsleden
Bij 2 % was er sprake van een afname van agressie naar vreemden

Reuen
Bij 34 % was sprake van een afname agressie naar andere reuen
Bij 3 % was sprake van een toename van agressie naar andere reuen
Bij 7 % ontstond onzekerheid in de omgang met andere honden
Bij 7 % was er sprake van een afname van agressie naar familieleden
Bij 2 % was er sprake van een afname van de agressie naar vreemden


Resumerend:
Hoewel castratie vaak wordt geadviseerd bij honden met gedragsproblemen, met name op het gebied van agressie, is het zeker geen wondermiddel. In sommige gevallen, bijvoorbeeld bij agressie vanuit angst of onzekerheid, kan castratie het probleem zelfs verergeren.
In de gevallen waar castratie wel positief bijdraagt, is het bijna altijd raadzaam om de castratie aan te vullen met gedragstherapie om het agressieprobleem aan te pakken.

Nikass schreef:

Ik vind reuen een heel ander verhaal, die zou ik zeker niet voor hun 4e jaar laten castreren en dan nog moeten er duidelijke redenen voor zijn. Die scharminkeltjes die niet zijn uitgegroeid... En wat ik zie is dat veel mensen hun reu castreren maar niet opvoeden... Kan je beter andersom doen!

Hhilde schreef:

Nikass schreef:

Er zijn teven beschreven die agressiever zouden zijn geworden na een castratie.

Dit lees ik op de site van DAP Gouda, en hiervoor ben ik ernstig gewaarschuwd bij mijn Rottweilerkruising. Ik had er toen ook nog nooit van gehoord. Maar het is niet zo heel vreemd, want ze krijgen in verhouding wat meer testosteron meen ik.

Klopt, ik ken veel dieren die er agressiever van zijn geworden. Het versterkt vaak het gedrag.

kimmie261 schreef:

agressieve poedersuiker??

wat een rare benaming...