Bokt.nl

**Geplaatst**: 12-08-13 15:38

Geplaatst: 12-08-13 15:38

Wat dapper van je!Heel veel sterkte de komende tijd!

**Geplaatst**: 12-08-13 18:36

Re: Het einde nadert...

Geplaatst: 12-08-13 18:36

Heel veel sterkte.. Y;(

Ik heb jouw topic gevolgd sinds de start, mijn hondje was begin dat jaar ook overleden en het was erg herkenbaar voor mij. Je hebt een goede, eerlijke keus gemaakt, uit liefde voor je dier. Helaas maakt dat het gemis van Siddy niet minder erg.
Je hebt erg veel voor haar gedaan als het zo lees en daar kan je trots op zijn!
Ik ben blij dat je nog een jaar en een dag na de opening van dit topic van haar hebt kunnen genieten, tegen jouw verwachtingen in.

Sterkte!

**Geplaatst**: 12-08-13 20:38

Re: Het einde nadert...

Geplaatst: 12-08-13 20:38

Heel veel sterkte Y;(

**Geplaatst door de TopicStarter** : 13-08-13 12:25

Re: Het einde nadert...

Geplaatst door de TopicStarter : 13-08-13 12:25

Dankjewel allemaal, het doet echt deugd deze berichtjes te lezen.

**Geplaatst**: 13-08-13 14:55

Geplaatst: 13-08-13 14:55

Veel sterkte. 'T voelt allemaal ongelooflijk beroerd, maar je hebt de goede keus gemaakt.
Weet uit ervaring dat je geen reet hebt aan zo'n uitspraak en je er zeker niet beter door voelt, maar toch.
Je hebt Siddy lijden bespaart en haar op tijd laten gaan. Respect meid :(:)

**Geplaatst door de TopicStarter** : 13-08-13 18:52

Geplaatst door de TopicStarter : 13-08-13 18:52

Ik weet dat het beter was voor haar, nu is ze vrij. Geen pijn meer, niet dat ze dood ging van de pijn. Maar ik wou haar dat besparen, dat verdiende ze niet.
Alleen mis ik haar zo... Hoe stom ze altijd in de weg liep, hoe ze altijd kwam bedelen om toch maar bij mij in de zetel te mogen (wat haar dan ook nog altijd lukte, puppyoogjes he

) Hoe ze met haar metalen bakje tegen de verwarming opsloeg als het tijd was voor brokjes, haar onschuldige blik als ze weer in haar mandje had geplast, maar ook hoe blij ze tot bij de konijnen kon rennen, hoe blij ze was als ik van de paarden terug was, hoeveel moeite ze deed om me smorgens een kus te geven (jaja, lekker stijf van het slapen, maar toch proberen recht te geraken), hoe ik haar savonds ging instoppen... Als ik me verveelde of gewoon even niets te doen had dan ging legde ik haar altijd op mijn schoot op haar rug en dan ging ik haar buikje masseren, dat vond ze geweldig. Als ik nu even niets te doen heb loop ik echt doelloos door het huis. Niemand meer om op de steentjes mee te gaan liggen en te zonnen, niemand die al mijn 'gevallen' eten zou opruimen, niemand die me onderaan de trap op te wachten staat... Pff het zijn zoveel dingen op een dag waardoor ik aan haar denk...

**Geplaatst**: 14-08-13 21:37

Re: Het einde nadert...

Geplaatst: 14-08-13 21:37

Dat blijft nog wel een poosje, het missen en die momenten dat je denkt: f*ck ze is er niet meer.
Als ik bij mn ouders ben betrap ik mezelf nog dat ik automatisch naar het plekje op de bank kijk waar Molly altijd zat. Of dat ik binnenstap en mn ogen toch nog zoeken naar haar. Terwijl het inmiddels toch al een 7 maand geleden is en ik al talloze keren bij mn ouders ben geweest na die rotdag.
Toen mn ouders voor t eerst op vakantie gingen zonder dat ik de hele week hoefde op te passen viel me ook zwaar. Gewoon echt k*t is het, kan het niet anders verwoorden.

**Geplaatst**: 14-08-13 21:54

Geplaatst: 14-08-13 21:54

Heel herkenbaar.. Mijn oudste hondje is nu bijna 13.. dat is niet zou oud, maar hij was al bijna op toen ik hem op zijn 5e jaar in huis nam.
Ook zijn oogjes worden steeds 'blauwer' ik gok een soort staar.

Dit was hij een jaar of 5 geleden:

en nu:

**Geplaatst door de TopicStarter** : 05-09-13 22:09

Geplaatst door de TopicStarter : 05-09-13 22:09

Pff ik mis haar zo... Ze was altijd mijn troost als ik iemand nodig had. Alles zit de laatste tijd tegen en nu heb ik haar niet eens meer. Ik wou zo graag dat ze gewoon nog eens bij me kwam zitten. Ze wist altijd zo goed als het niet ging met me. Mensen zijn ze stom, als je zegt dat alles goed gaat geloven ze dat gewoon. Een hond hoef je niet eens tegen te zeggen dat het je niet gaat, ze voelen dat gewoon. Ik wil haar zo graag weer bij me. Gewoon nog een keer kunnen vastpakken, hoe ze mijn handen aan de kant duwde om mijn tranen weg te likken... Ik voel me zo alleen, ondanks dat ik zoveel mensen rondom me heb. Zij zullen nooit weten hoe ik me voel, maar Siddy wist dat gewoon. Ik moest haar niet zeggen dat ik een knuffel nodig had, dat kwam ze spontaan doen.
Alles leek zoveel makkelijker met haar erbij...

**Geplaatst**: 05-09-13 22:19

Re: Het einde nadert...

Geplaatst: 05-09-13 22:19

snap heel goed wat je bedoelt, mijn vader zei altijd ik heb 1 vriend en dat is mijn hond, hij verteld niets door en is de enige die me echt goed begrijpt zonder woorden nodig te hebben! wat is het toch lastig dat we onze huisdieren overleven he pffff. maar ze heeft een fijn leven gehad onthou dat ook he!

**Geplaatst door de TopicStarter** : 20-11-13 12:51

Geplaatst door de TopicStarter : 20-11-13 12:51

Hoe is het inmiddels met jullie diertjes?
Ik heb nogsteeds veel moeite met het verlies. We hebben onze voortuin opnieuw aangelegd en de zijkant van het huis is nu open. Naar mijn gevoel klopt dat niet en ik denk steeds dat ik siddy niet mag buiten laten want dan kan ze gaan lopen. Elke morgen en avond loop ik nog steeds naar het hoekje in de woonkamer waar haar mand stond om haar een kus te geven, als ik als laatste thuis vertrek trek ik nogsteeds alle deuren toe zodat siddy enkel in de woonkamer en keuken kan. Ik vind het zo hard... Ik moest een lijstje maken voor wat ik wou voor kerstmis. Het enige wat in me opkwam was siddy terug. En ik weet dat het niet kan maar ik wou dat ik haar gewoon nog eens kon vastpakken. Bijna elke avond huil ik nog om haar, ik mis haar zo. Het voelt alsof er gewoon een deel van mij is meegegaan. En het is zo stom, want uiteindelijk is het maar een hond. Elke keer als ik een kleine hond zie denk ik aan hoe fijn het was als wij weer konden wandelen gaan. Als ze weer eens op mijn buik kwam liggen met haar hoofdje op mijn schouder. Ik mis gewoon alles aan haar... Hoe ze met haar bakje rammelde als haar water op was, hoe ze voor de zetel sprong en me met een scheef hoofdje aankeek omdat ze en niet zelf op mocht kruipen (leren zetels, dus ik moest haar oppakken en ze mocht alleen op haar dekentje in de zetel). Hoe blij ze was als ze haar riempje zag om te wandelen. Hoe blij ze was als ik zei 'ga je mee naar de konijntjes' als ik de konijnen ging voeren... Hoe ze met haar dekentje rond het hele huis liep alsof ze een prinses was.
Ik ben wel ontzettend blij dat ik haar vorig jaar nog mee had genomen naar mijn paard. Die foto's betekenen echt alles voor mij.

Prinses siddy

Dit was een van de foto's met mijn paard:
Afbeelding

Dit is ook wel een grappige foto, ik was foto's aan het maken van de konijnen. Had een mini 'studio' opgezet. Toen ik klaar was stond ze te springen om ook op de foto te mogen. Dus ik zet haar op de tafel, ze gaat liggen kijkt recht in de lens, staat weer recht en ze wou weer de tafel af. Echt zo van, maar 1 foto he

**Geplaatst**: 20-11-13 13:45

Re: Het einde nadert...

Geplaatst: 20-11-13 13:45

Wat rot voor je Leen_, dat je er zo mee zit.. Ik kan me wel herkennen in jouw verhaal. Het thuiskomen en verwachten dat je hondje je begroet was altijd weer een klap in mijn gezicht. Had er ook echt een hekel aan om thuis te zijn, helemaal om alleen thuis te zijn. De opmerking van mensen: het is maar een hond reageerde ik maar niet eens meer op. Negen vd tien keer zijn dat mensen die zelf nooit een huisdier hebben gehad en weten dus absoluut niet waar ze het over hebben. Rouw is normaal, ookal is het volgens sommigen 'maar om een hond'. Kan je er een beetje over praten thuis of bij vriendinnen?
Wil je niet weer een hondje? Wij hadden vrij snel alweer een nieuw hondje, zelfde ras maar o zo verschillend. Heel erg fijn was dat, en toch ook frustrerend af en toe, want een pup of asielhond kan vaak nog weinig dus je start weer bij 0. Toch ben ik erg blij dat we gekozen hebben voor een nieuw hondje. We riepen om de haverklap de verkeerde naam, maar daar konden wij na een tijdje wel om lachen. Ik heb er in ieder geval geen moment spijt van gehad en ik denk dat ik daarbij voor het hele gezin kan spreken. Een ander hondje zal Siddy nooit kunnen vervangen en zal zijn eigen trekjes, geintjes en rarigheidjes hebben. Sterkte! Y;(

**Geplaatst door de TopicStarter** : 20-11-13 18:55

Re: Het einde nadert...

Geplaatst door de TopicStarter : 20-11-13 18:55

Nee ander hondje is pas een optie als ik thuis weg ben en een vast stekje heb. Mijn moeder wil echt geen hond meer. Voorlopig heb ik ook nog niet echt behoefte aan een andere hond, ik mis wel die levendigheid rondom me. Maar ik zou dan teveel geconfronteerd worden met siddy.
Ik kan er met mijn moeder en vriendinnen wel goed over praten. Al zijn er dan weer een aantal die er heel vervelend over doen, als ik zeg dat ik dat toch wel mis om haar in huis te hebben dat zeggen ze zoiets als. Je wist toch dat een hond niet even lang als jou leeft... Ja, maar mag ik ze daarom niet missen? Ik heb ze bijna 16 jaar gehad, ik was 4 toen ik haar kreeg. Van daarvoor herinner ik me bijna niets meer, dus voor mij was ze er altijd geweest. Nu goed, die vrienden heb ik dus daardoor ook gedegradeerd tot niet-vriend-meer-maar-meer-dan-kennis.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 04-06-14 17:09

Geplaatst door de TopicStarter : 04-06-14 17:09

Ik heb even nood aan een peptalk...
Om een of andere reden mis ik haar steeds meer en meer... In de auto begin ik soms spontaan te huilen, bij beide paarden zit een jack russel, dus telkens ik naar de paarden ga zie ik haar daar weer lopen. Ik droom verschrikkelijk realistisch de laatste tijd, het lijkt echt alsof ze gewoon bij ons was en dat ik net gedroomd had dat ze weg was.
Ik ben blij voor haar dat ik de keuze heb gemaakt, maar ikzelf voel me nog steeds zo rot. Ik had zoveel dingen willen doen. Elke dag huil ik nog om haar, ik probeer me te troosten met het idee dat ze geen pijn heeft nu. Toen ze op het weer zeiden dat het 30 graden werd was het eerste wat in mijn hoofd schoot, "Goh dan gaat Siddy wel graag een badje willen" Maar ze is er niet meer... Elke keer als ik het huis binnenkom ben ik voorzichtig met de keukendeur want daar stormde ze altijd door om goededag te komen zeggen. 's Avonds denk ik nog steeds eraan om haar te gaan instoppen.
Ik had ze natuurlijk 16 jaar, en van ervoor kan ik me praktisch niets meer herinneren. Het zijn gewoontes geworden, die zal ik wel moeten afleren, maar een jaar? Half augustus is ze een jaar dood, ik had nooit gedacht dat die gewoontes zolang blijven...

Ik vind het ook heel moeilijk om er met andere mensen over te praten... mijn ouders zeggen alleen maar "we kunnen ze niet meer terug halen he" Ja wat ben ik nu daar mee? Was ik ook wel van overtuigd dat dat niet kan. 2 vriendinnen die zeggen alleen maar dat het tijd wordt dat ik me erover begin te zetten.. Dat maakt me gewoon droevig, ik wil haar helemaal niet vergeten, maar ik wil wel dat het gehuil stopt. Een vriendin kan ik wel mijn verhaal kwijt, maar zij nooit een dier gehad/verloren dus ze weet ook nooit wat terugzeggen.

Ik vind dit zo moeilijk... Nu zit ik hier alweer te huilen, en het zijn ook geen traantjes, nee het stroomt gewoon alle keren over mijn wangen

**Geplaatst**: 04-06-14 17:16

Geplaatst: 04-06-14 17:16

Wat vervelend dat je haar nog zoveel mist :(:)

Is het een idee een ander huisdier te nemen? 1 die niet perse lijkt op je vorige hondje, maar 1 waar je gewoon je aandacht aan kan geven?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 04-06-14 17:21

Re: Het einde nadert...

Geplaatst door de TopicStarter : 04-06-14 17:21

Mijn ouders willen geen dieren meer in huis, ik heb nog een heleboel konijnen. Die ga ik soms wel knuffelen als ik haar mis, maar dat helpt niets.
Ik mis vooral gewoon haar aanwezigheid in huis, altijd iemand die onder de voeten liep bij het koken, ze kwam altijd bij me liggen in ze zeten (waar ze zelf haar dekentje voor meebracht) gewoon haar verwelkomingen, of hoe ze aan het raam stond te kijken als ik weg reed. Dat heb ik met de konijnen niet... Sowieso wil ik ooit een nieuwe hond, maar dat kan pas alleen als ik stabiel werk en een eigen plekje heb.

**Geplaatst**: 04-06-14 17:22

Geplaatst: 04-06-14 17:22

He wat balen dat je haar nog zo erg mist :(:)

Misschien is het zoals MalaQ ook al zei een idee om een ander huisdier te nemen? Als je misschien een ander hondje hebt word je gedachten wat verschoven, ook al zal een nieuw hondje haar natuurlijk nooit kunnen vervangen... :(:)

Ik heb hier hetzelfde, mijn jack russeltje word bijna 13.. Hoort en ziet het allemaal niet best meer en is sinds een tijdje ook zwaar incontinent. Ze krijgt daar nu medicatie voor zodat ze niet meer in haar mandje plast wanneer ze slaapt. Maar hoe lang ze het allemaal nog vol gaat houden? Ik hoop natuurlijk zo lang mogelijk en zo lang ze geen pijn heeft zal ik er ook alles aan doen om het haar zo comfortabel mogelijk te maken. :+:

Edit: sorry zie nu net je bovenstaande post, was nog aan het typen....

**Geplaatst**: 05-06-14 14:36

Re: Het einde nadert...

Geplaatst: 05-06-14 14:36

aa wat balen dat je even een terugklap hebt, logisch hoor het is je maatje geweest en nu moet je het een plekje geven. Des te langer qua tijd ervoor bij gaat des te moeilijker het word, je beseft dat ze echt weg is. Herinneringen maken nu plek....het zal slijten het verdriet maar pas wanneer je er zelf voor open staat...

**Geplaatst**: 05-06-14 15:13

Re: Het einde nadert...

Geplaatst: 05-06-14 15:13

Je hoeft haar absoluut ook niet te vergeten!! De mensen die dat tegen je zeggen kan je beter niet naar luisteren..

Als jij meer tijd nodig hebt, dan heb je meer tijd nodig. Laat je niet opjagen door anderen en zeker niet opleggen hoe jij je moet voelen. Als jij erg zit met de opmerkingen die je ouders maken dan moet je dat aankaarten, wellicht eerst met alleen je moeder of alleen je vader. Dat jij Siddy nog erg mist en dat de reacties die zij geven misschien goed bedoeld zijn maar erg pijn doen. Blijf erover praten met je juiste mensen!

**Geplaatst**: 06-06-14 09:59

Re: Het einde nadert...

Geplaatst: 06-06-14 09:59

Ik was opzoek naar een topic als deze omdat het voor mijn JR eraan zit te komen =( Jou band die je hebt met je JR is erg herkenbaar voor me.

Mijn 'zusje' Miepie is nu 15 jaar oud en heeft typische ouderdoms-verschijnselen; stokdoof, klein beetje staar, onrustig s'nachts,incontinent en veel eten/drinken. DA dacht aan cushing maar na bloed en urine testen gedaan te hebben de afgelopen maand blijkt dit niet zo te zijn. wel ietwat verhoogde nierwaardes. Ook is ze soms wat 'in de war' en denken we misschien dat ze dementie aan het ontwikkelen is.

Mijn ouders zijn nu een weekje op vakantie en ik en mijn (stief)broer wonen op onszelf. Hij werkt vanuit huis dus Miepie is daar doordeweeks heen en ik haal haar vanavond op tot maandag dat mijn ouders weer thuiskomen. Het begon gisteren, mijn broer smst mij laat (half 12 s'avonds) dat ze de nacht ervoor in huis had geplast en gepoept en onrustig is. Dat hij er gek van word en mij veel succes wenst. Ik weet dat ze nu gewoon veel moet worden uitgelaten maar hij wilt/kan niet om 6-7 uur naar buiten met haar omdat zijn dochter van anderhalf dan wakker wordt..

Mijn ouders gaan ergens in augustus weer op vakantie, 2 weken dit keer. Maar mijn broer heeft al gezegd dat hij haar niet meer wilt opvangen omdat ze zo 'lastig' is. Ik zit met de handen in het haar, want ik kan er doordeweeks ook niet voor haar zijn. Ik merk wel dat ze bij mij thuis veel minder onrustig is. Tuurlijk heeft ze nog wel vraatzucht maar ik laat haar vaak uit en snachts zijn er eigenlijk geen problemen. Nog niet in ieder geval. Maar dit neemt nog niet weg dat we nu geen opvang voor haar hebben die 2 weken.. ik ben bang dat 'het' besluit gaat komen en dat ze de zomer niet overleefd..Ze is namelijk echt geen hond meer voor een hondenhotel of asiel. Nooit geweest, ze is echt een mensenhond.

Ik ben enorm gehecht aan haar, vanuit mijn originele situatie ben ik namelijk enigs kind en toen mijn ouders gingen scheiden toen ik 9 was ben ik heel erg naar haar toe getrokken als 'stabiele punt' en 'zusje' in mijn leven.
Wanneer is de grens? laten we haar gaan? Moeilijke vragen voor een hond die zo wisselend is als zij. De ene dag is ze heel slaperig en rustig..de andere dag rent ze weer als een malle het pad af tijdens het uitlaten en springt ze met een enorme sprong stoepranden op en af...de ene moment lijkt ze er klaar mee te zijn..de andere momenten is ze weer pup.

Ik kan niet wachten tot ik haar vanavond kan ophalen en even lekker kan knuffelen. Hopelijk is mijn vriend nog te porren voor een fotoshootje met van mij en haar.

Sterkte met de verwerking van je verlies. Ik weet niet wat mij te wachten staat maar ik denk dat de pijn erg heftig zal zijn zoals de jouwe. Y;(

Nomineer dit bericht ×