Moderators: NadjaNadja, Essie73, Muiz, Polly, Telpeva, ynskek
maura schreef:Even teruggelezen en de eerste woorden in jouw eerste reactie in dit topic zijn 'als moeder'. Dat doet bij mij al wat alarmbellen rinkelen, dus ik zou graag willen kunnen inschatten of het de moeite is om serieus in discussie te gaan. De ervaring leert dat daarvoor één vraag nogal bepalend is, en dat is de vraag of jij op dit moment zwanger bent of een zuigeling tussen 0 en 1 jaar hebt?
De ervaring leert ook dat heel veel vrouwen, met name moeders, die vraag niet kunnen waarderen. Maar dat maakt mij niet uit, ik kan gewoon niets met redeneren vanuit emotie zonder ratio dus als dat aan de orde is, is het voor iedereen prettiger om gewoon maar helemaal niet op elkaar in te gaan.
(Overigens ontgaat het mij wat er precies onschuldig is aan een baby en vraag ik mij als ik zoiets lees onmiddellijk af of er ook andere categorieën baby's bestaan en of het voor een andere categorie dan wel zou kunnen om het belang van een kat ergens boven te stellen en heb ik het geen moment over het belang van de kat in kwestie gehad, wel over de verantwoordelijkheid die mensen naar mijn persoonlijke mening hebben tegenover huisdieren en vraag ik mij ook al een poosje af hoe iemand zich zou voelen die preventief een kat laat inslapen als vervolgens door complicaties tijdens de bevalling er helemaal nooit werkelijk een baby in huis komt en nog zo wat mogelijkheden die allemaal net zo onwaarschijnlijk zijn als babyogen uitkrabbende monsters. Maar goed, dat terzijde.)
) baby die zich niet kan verdedigen. Je zou het kunnen uitproberen. En dan loop je het risico dat een kind beschadigd raakt, in mijn optiek is de kans dat een kat vlugger is dan een mens aanzienlijk. Of je zou de twee kunnen scheiden. Dan hebben we het over een periode van max 15 jaar (katten worden nogal oud) waarbinnen kat en baby/kind niet in dezelfde ruimte mogen verkeren. Tenzij je een landhuis hebt is dat een knap lastige opgave. Wederom lijkt me de kans dat kat toch in die periode ergens naar binnen glipt waar baby/kind aanwezig is wel erg groot (tenzij je hem opsluit in een kamer/ren maar dat lijkt me voor een buitenkat erg sneu).
Nu dus niet.maura schreef:Even voor mijn begrip hoor:
Omdat in 'Amerika en dat soort landen' (wat zijn dat eigenlijk voor landen) met regelmaat kinderen worden doodgebeten (wat helemaal niet zo blijkt te zijn zoals Shadow0 sneller bij elkaar gegoogled kreeg dan ik,) door honden, moet in Nederland iemand die jij niet kent een kat de deur uitdoen? Interesting. Heb je misschien ook advies voor mij over hoe ik met mijn katten om moet gaan? Het lijkt me wel leuk om te kijken hoe mensen reageren als ik op een feestje vertel dat mjin katten tegenwoordig schoentjes dragen omdat in Australië kangaroes uit vogelbadjes drinken.
(en wie is toch die zus van TS waar je het steeds over hebt?).
Ik vergeleek het volgens mij met iets en iemand ging daar ineens op door omdat ik 'met regelmaat' zei, zo is die zijkant ontstaan hoor, niet omdat ik zeg dat het er direct mee te maken had

maura schreef:Troi, zoals gezegd maakt het mij niet uit of de vraag naar zwangerschap wordt gewaardeerd. Overigens heeft het niets met waardig zijn om mee in discussie te gaan te maken hoor. Ik heb gewoon ervaren dat ik niet kan discussiëren met zwangere (of nog vol hormonen zittende) vrouwen. En dus spreek ik die gewoon niet tegen. Tijdverspilling is ook al geen overweging, ik houd er gewoon niet van om ergens aan te beginnen als ik bij voorbaat al weet dat het risico erg groot is dat de uitkomst voor beide partijen niet prettig zal zijn. Zwangere vrouwen raken snel overstuur en dat wil ik niet veroorzaken.
Daarmee redeneer ik ten aanzien van zwangere vrouwen hetzelfde als jij ook blijkt te doen bij de kwestie-kat: risico's afwegen. En dan komt het punt van discussie er volgens mij op neer dat ik vind dat het krijgen van een kind niets afdoet aan de verantwoordelijkheid die je hebt naar een huisdier en jij kennelijk vindt dat de verantwoordelijkheid naar een wat moeilijker huisdier eindigt bij conceptie. Dat kan, dan verschillen we daar heel simpel van mening.
Vanuit de verantwoordelijkheid die in dit geval de vriendin van TS (naar mijn mening dus) heeft tegenover de kat, geef ik de voorkeur aan al het mogelijke doen om de risico's te minimaliseren in plaats van je er gemakkelijk af te maken door de kat dan maar te dumpen. Er zijn meerdere manieren aangedragen om het risico (waarvan overigens op basis van de beschikbare informatie onmogelijk valt in te schatten hoe groot het is) nog kleiner te maken. Die manieren heb ik op een rijtje gezet en als reactie daarop roep jij dat het een omissie is dat het belang van de kat boven het belang van een onschuldige baby wordt gesteld. Omdat ik met de beste wil van de wereld niet zie hoe uitspraken over belangen (die ik niet gedaan heb) in dat rijtje passen vroeg ik me af of hier wellicht door hormonen gestuurde emoties in het spel waren. En als je had gezegd dat dat zo was, zou ik je ogenblikkelijk gelijk hebben gegevenNu dus niet.
Inmiddels vraag ik me door jouw laatste post wel af wanneer katten dan wel veilig in gezinnen met kinderen kunnen worden gehouden? Ik geloof zelf eigenlijk niet dat zelfs een onberekenbare kat niet samen kan met een ouder kind. Volgens mij kan dat prima zodra het kind het concept 'met rust laten' beheerst. Dus die 15 jaar die je noemt lijkt me een tikje overdreven. En ik denk dat er na de bevalling best gelegenheid is om de kat rustig te wennen aan de aanwezigheid van het kind. Ten slotte is er geen enkele noodzaak voor kat en kind om BFF's te worden, kat hoeft kind alleen maar met rust te laten en vice versa. Als de kat dan, ondanks feliway en eigen ruimte en weetikveel toch duidelijk tekenen van blijvende stress, angst en/of agressie vertoont lijkt het mij tegen die tijd zeker ook in het belang van de kat om alsnog een andere plek te zoeken. En als de plek waar je hem dan het liefst onder zou brengen een wachtlijst van 6 maanden heeft, dan kun je 'm voor alle zekerheid nu vast op die lijst laten zetten. Maar kat het huis uit voordat het kind er daadwerkelijk is vind ik, om het netjes te zeggen, niet erg netjes.
Hhilde schreef:Ik vind 13 of welk getal het ook was kinderen per jaar, ongeacht het inwonertal wel veel, jullie misschien niet, maarja. 13 kinderen die doodgebeten worden te veel in mijn ogen. 13 keer had dat voorkomen kunnen worden. [...]Ik vergeleek het volgens mij met iets en iemand ging daar ineens op door omdat ik 'met regelmaat' zei,
Het gaat niet om de woordjes, maar vooral dat je niet begrijpt waarom er een verschil is tussen 'regelmatig' of een kans van 1 op 23 miljoen. Citaat:Maargoed, blijkbaar vinden jullie het heel normaal dat je je hond niet onder controle hoeft te houden bij kinderen en dat je hond dus lekker kindjes kan gaan doodbijten
Maura en ik jutten elk weekend een paar woeste pitbulls op, en sinds kort hebben we ook katten in training. Shadow0 schreef:Je illustreert vooral dat je nog steeds geen enkel besef van relatieve getallen hebt. Mag natuurlijk. Veel mensen zijn slecht in schatten van hoeveelheden en verhoudingen. Maar 13 incidenten op 308.000.000 mensen is toch echt niet veel: mjin rekenmachientje geeft die kans niet eens meer gewoon in cijfers achter de kommaHet gaat niet om de woordjes, maar vooral dat je niet begrijpt waarom er een verschil is tussen 'regelmatig' of een kans van 1 op 23 miljoen.
You totally made my day IKbenEllen schreef:Ook voor aprils-joke: heb jij ervaring met katten? Het zijn geen honden!
Ik heb echt een killer gehad, maar een kind heeft hij hooguit een keer naar uitgehaald als ie in het nauw gedreven was. Een kat wil weg kunnen van kinderhandjes en zoekt het niet op.
En ik word wèl lichtelijk geïrriteerd wanneer iemand dronken achter het stuur kruipt, ja. Vreemd, hè?